Δημήτρης Καβατζικλής
Το 44 π.Χ. η δολοφονία του Ιουλίου Καίσαρα και οι εμφύλιοι πόλεμοι που σάρωναν τις ρωμαϊκές επαρχίες έκαναν να φαίνεται πως η κλυδωνιζόμενη Ρωμαϊκή Δημοκρατία βρισκόταν στα πρόθυρα της πτώσης, παίρνοντας μαζί της ολόκληρο τον ρωμαϊκό πολιτισμό. Ένας άνθρωπος ανέλαβε να εξασφαλίσει τη συνέχειά του: «Το όνομά του ήταν Οκταβιανός και ήταν ο θετός γιος του Καίσαρα», εξηγεί η επιστημονική συντάκτρια Carolyn Beans στο νέο βίντεο του Coded Chambers. «Αρχικά, κανείς δεν περίμενε πολλά από εκείνον», όμως όταν ανέλαβε την εξουσία, ξεκίνησε να ανασυγκροτεί την αυτοκρατορία «πόλη με πόλη», πριν ακόμη αυτή υπάρξει επίσημα, γράφει το openculture.
Αυτή η φιλόδοξη προσπάθεια αναγέννησης απαιτούσε και εξίσου φιλόδοξη ενίσχυση των υποδομών και κανένα έργο δεν αντιπροσωπεύει καλύτερα τη ρωμαϊκή μηχανική ιδιοφυΐα από τα υδραγωγεία της αυτοκρατορίας. Χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το σύστημα που τροφοδοτούσε τη Νεμαύσο, τη σημερινή Νιμ στη Γαλλία, η Beans εξηγεί όλα όσα απαιτούσε η κατασκευή αυτών των έργων μέσα από εκτεταμένα και δύσβατα εδάφη. Το βασικότερο καθήκον των Ρωμαίων μηχανικών ήταν να καθορίσουν τη σωστή κλίση των αγωγών: αν ήταν πολύ απότομη, το νερό θα προκαλούσε φθορές· αν ήταν πολύ επίπεδη, δεν θα έφτανε ποτέ στον προορισμό του.
Η χάραξη της διαδρομής του υδραγωγείου γινόταν με τη βοήθεια αρχαίων εργαλείων, όπως η διόπτρα και ο χωροβάτης, για τον έλεγχο του επιπέδου επιφάνειας. Μόλις ολοκληρωνόταν η χάραξη, ξεκινούσε η κατασκευή ενός δικτύου υπόγειων σηράγγων, των cuniculi. Όπου η εκσκαφή δεν ήταν εφικτή, υψώνονταν εντυπωσιακές καμάρες.
Η αντοχή τους οφείλεται στη γεωμετρία των τόξων, καθώς η κατανομή των δυνάμεων επιτρέπει στην πέτρα να στηρίζει το ίδιο της το βάρος χωρίς να χρειάζεται συνδετικό κονίαμα. Όταν το νερό άρχιζε να ρέει μέσα από το υδραγωγείο προς την πόλη, διοχετευόταν έπειτα σε κήπους, σιντριβάνια, δημόσια λουτρά και άλλους χώρους μέσα από σωλήνες που ήταν φτιαγμένοι από μόλυβδο. Ακόμη και ο
