Δημήτρης Καβατζικλής
Ο φράκτης κατασκευάστηκε μεταξύ 1901 και 1907 για να κρατήσει τα κουνέλια μακριά από τις αγροτικές εκτάσεις και εκτείνεται από βορρά προς νότο σε όλη τη Δυτική Αυστραλία χωρίζοντας ολόκληρη την ήπειρο σε δύο άνισα μέρη. Το συνολικό μήκος του είναι 3.256 χλμ. Σήμερα, ο φράκτης ονομάζεται State Barrier Fence και εμποδίζει την είσοδο και άλλων ζώων που καταστρέφουν τις καλλιέργειες, όπως τα ντίγκο, τα καγκουρό, τα εμού και τα αγριόσκυλα, σύμφωνα με το amusingplanet.
Τα κουνέλια εισήχθησαν για πρώτη φορά στην Αυστραλία το 1788 για το κρέας τους και εκτρέφονταν αρχικά σε φάρμες. Το 1859 ένας Άγγλος άποικος με το όνομα Thomas Austin απελευθέρωσε εικοσιτέσσερα κουνέλια στη φάρμα του για να διασκεδάσει τους επισκέπτες. Τα αποτελέσματα ήταν καταστρεπτικά.
Για τα κουνέλια, η Αυστραλία ήταν το ιδανικό μέρος για αναπαραγωγή. Τα κουνέλια συνήθως σταματούν να αναπαράγονται το χειμώνα επειδή τα νεαρά κουνελάκια γεννιούνται χωρίς γούνα με αποτέλεσμα να είναι ευαίσθητα στο κρύο. Ωστόσο, οι χειμώνες στην Αυστραλία είναι ήπιοι, κι έτσι τα κουνέλια είχαν τη δυνατότητα να αναπαράγονται όλο το χρόνο. Επίσης, χάρη στην εκτεταμένη καλλιέργεια, το φαγητό ήταν παντού και άφθονο.
Ο Thomas Austin διασταύρωσε δύο διαφορετικά ειδών κουνελιών με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί ένα ιδιαίτερα ανθεκτικό είδος. Μέσα σε δέκα χρόνια, ο αριθμός τους έφτασε σε τόσο υψηλά νούμερα που ακόμη και μετά την εξολόθρευση περίπου δύο εκατομμυρίων κουνελιών ετησίως, δεν παρατηρήθηκε καμία μείωση στον πληθυσμό τους. Το 1887, οι απώλειες από τις ζημιές ήταν τόσο μεγάλες που η κυβέρνηση της Αυστραλίας προσέφερε ανταμοιβή 25.000 λιρών σε όποιον ανακάλυπτε έναν νέο και αποτελεσματικό τρόπο εξόντωσης των κουνελιών».
Το 1896 ο τοπογράφος Arthur Mason πρότεινε την κατασκευή μιας σειράς φραχτών κατά μήκος των συνόρων με τη Νότια Αυστραλία. Μια επιτροπή κατέληξε στην απόφαση να κατασκευαστεί ένας φράχτης κατά μήκος ολόκληρης της πολιτείας. Η κατασκευή του φράχτη ξεκίνησε εκείνο το ίδιο έτος και τα επόμενα έξι χρόνια, δημιουργήθηκε ένα φράγμα μήκους 1.824 χιλιομέτρων που εκτεινόταν από τη νότια ακτή της Αυστραλίας ως τη βορειοδυτική ακτή, 230 χιλιόμετρα ανατολικά του Περθ. Όταν ολοκληρώθηκε το 1907, ήταν ο μεγαλύτερος φράχτης στον κόσμο.
Σήμερα, ο πληθυσμός των κουνελιών ελέγχεται με την εσκεμμένη απελευθέρωση ορισμένων ιών στη φύση. Το 1950, ο πληθυσμός των κουνελιών μειώθηκε από περίπου 600 εκατομμύρια σε περίπου 100 εκατομμύρια. Ωστόσο, ο πληθυσμός ανέκαμψε και έφτασε τα 200-300 εκατομμύρια το 1991.
Παρά την υιοθέτηση νέων τεχνολογιών, ο φράκτης συνεχίζει να παίζει σημαντικό ρόλο στην προστασία των καλλιεργειών, ενώ τα διάφορα τμήματα του βρίσκονται υπό την εποπτεία των ιδιοκτητών γης και των κοινοτήτων.
Γελοιογραφία που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «The Queensland Figaro and Punch» το 1884 για την ανέγερση του φράχτη:
Η Αυστραλία έχει κατασκευάσει ακόμη έναν φράχτη για τον έλεγχο των ντίνγκο, που έχει μήκος 5.600 χιλιόμετρα.