Γιώργος Τσαγκόζης
Όσοι 40αρίζουμε (ή και τα έχουμε περάσει) στα παιδικά μας χρόνια -τα σαββατοκύριακα κυρίως- πολλοί θυμόμαστε να ανοίγουμε την τηλεόραση και να συναντάμε στο κανάλι της ΝΕΤ ή και στην ΕΡΤ3 έναν μικρό πιγκουίνο από πλαστελίνη, με το χαρακτηριστικό «noot-noot» και τις αστείες γκριμάτσες του. Ο Pingu, ήρωας της ομώνυμης ελβετικής σειράς stop-motion, έγινε μέρος της μεσημεριανής μας ρουτίνας στα ’90s, ζεσταίνοντας με τις όμορφες ιστορίες τους την παιδική μας καρδιά, παρότι ο ίδιος ζούσε σε ένα ιγκλού στα χιόνια του Νότιου Πόλου.
Η σειρά δημιουργήθηκε από τον Otmar Gutmann και την Erika Brueggemann στην Ελβετία και προβλήθηκε για πρώτη φορά το 1990. Κατασκευασμένη εξ ολοκλήρου με φιγούρες πλαστελίνης και κινούμενη μέσω τεχνικής stop-motion, η παραγωγή ξεχώρισε για την έλλειψη κανονικής ομιλίας: οι χαρακτήρες επικοινωνούσαν σε μια φανταστική «γλώσσα» από ήχους και μουρμουρητά, γνωστή ως Penguinese. Αυτό σήμαινε ότι δεν υπήρχαν εμπόδια γλώσσας, και έτσι ο Pingu ταξίδεψε εύκολα στις τηλεοράσεις όλου του κόσμου.
Οι πρώτες τέσσερις σεζόν (1990–2000) διαδραματίζονται στον φανταστικό Νότιο Πόλο, όπου ο Pingu ζει με την οικογένειά του και συναντά τον καλύτερό του φίλο, τη φώκια Robby. Κάθε επεισόδιο, διάρκειας μόλις πέντε λεπτών, αφηγούνταν μια απλή αλλά ζωντανή ιστορία – από τις σκανταλιές στο σχολείο μέχρι τις μικρές καθημερινές περιπέτειες. Το 2003 η σειρά αναβίωσε στο Ηνωμένο Βασίλειο με νέα επεισόδια, διατηρώντας τον ίδιο χαρακτήρα και στυλ.
Ο Pingu δεν βασιζόταν σε διαλόγους ή σύνθετες πλοκές· η δύναμή του ήταν στις εκφράσεις, στη φυσική κωμωδία και στον ιδιαίτερο ήχο του. Γι’ αυτό και έγινε παγκόσμιο σύμβολο παιδικής αθωότητας, με το «noot-noot» να επιστρέφει ακόμη και σήμερα ως meme στα κοινωνικά δίκτυα. Η γοητεία του παραμένει ζωντανή, γιατί μιλά κατευθείαν στο συναίσθημα, χωρίς να χρειάζεται λέξεις.
Αν και από το 2017 έως το 2019 κυκλοφόρησε η CGI εκδοχή Pingu in the City στην Ιαπωνία, για εμάς που μεγαλώσαμε στα ’90s, η εικόνα του μικρού πιγκουίνου από πλαστελίνη παραμένει συνδεδεμένη με τις πιο απλές και ξέγνοιαστες στιγμές της παιδικής τηλεόρασης. Ένα μικρό κομμάτι μεσημεριανής νοσταλγίας, φτιαγμένο από πλαστελίνη και πολλή φαντασία.
