Δημήτρης Καβατζικλής
Η Νέκτι Αραμπατζή φωτογραφίζει εδώ και χρόνια μουσικούς. Τους τελευταίους μήνες όμως κάτι άλλαξε και θέλησε να αποτυπώσει την αγωνία και το αδιέξοδο όσων εργάζονται στο χώρο του πολιτισμού, αλλά και την ανάγκη να κατανοήσουμε ότι το έργο των καλλιτεχνών δεν μπορεί να διαχωριστεί από την ίδια τη ζωή.
«Οι ήρωες της Νέκτι είναι μόνοι σε ένα δωμάτιο» λέει η Εύα Κουσιοπούλου. «Είναι όλοι τους επαγγελματίες μουσικοί σε γνωστά σχήματα της Θεσσαλονίκης. Φωτογραφήθηκαν χωρίς τα μουσικά τους όργανα. Η μουσική είναι η αποκλειστική τους απασχόληση. Από τότε που έκλεισαν οι συναυλιακοί χώροι και οι χώροι πολιτισμού εξαιτίας της πανδημίας έμειναν άνεργοι και… αόρατοι. Οι χώροι όπου επέλεξε να τους φωτογραφίσει είναι οι χώροι ενός άδειου ξενοδοχείου. Οι φωτογραφίες minimal, λιτές, μοιάζουν κλειστοφοβικές. Θυμίζουν την αναγκαστική απομόνωση την περίοδο της καραντίνας, που έληξε λίγο καιρό πριν. Ο χρόνος έχει παγώσει. Οι ήρωες θυμίζουν ακίνητους, μοναχικούς ήρωες του Edward Hopper. Δυστοπία.»
Λέει η ίδια η φωτογράφος στα Μικροπράγματα:
«Η σχέση της εικόνας/φωτογραφίας με την μουσική είναι κάτι που με γοήτευε από πάντα .Η διαδικασία οπτικοποίησης της μουσικής /των ήχων σε ιστορίες άλλοτε αληθινές άλλοτε φανταστικές πέρα από πρόκληση αποτελεί για εμένα πηγή έμπνευσης και καταπιάνομαι με αυτήν την διαδικασία σε αρκετά προσωπικά project (Το μνημονικό ίχνος-εικονική και ηχητική μνήμη)»
Τάσος Κορκόβελος (πιάνο – keyboards)
Γιάννης Μπέλλος (μπάσο)
Σταύρος Πατσίκας (κιθάρα)
«Από θεωρία μουσικής δεν γνωρίζω πολλά πράγματα, ανήκω στους ανθρώπους που τους αρέσει να ακούνε μουσική, να ζω και να δημιουργώ μέσα από αυτήν», τονίζει η Αραμπατζή. «Έχω επαφή με αρκετούς μουσικούς σχεδόν καθημερινά. Οι ίδιοι μου έχουν μεταφέρει όλο αυτό που βιώνουν πριν, κατά την διάρκεια και μετά το live και την ανάγκη τους να δημιουργούν μουσική. Στην περίοδο της καραντίνας σχεδόν όλος ο πληθυσμός του πλανήτη περνούσε της ημέρες τους σπίτι με ταινίες, βιβλία, μουσικές κτλ. Τα αποτελέσματα όμως της πανδημίας στον χώρο του πολιτισμού αρχίσαν να φαίνονται γρήγορα. Καταστροφικά! Προς το τέλος της καραντίνας στριφογυρνούσε στο μυαλό μου η πρόταση “οι μουσικοί είναι αόρατοι & gigs do not exist”.»
Πέτρος Λαγόντζος (κιθάρα)
Αλέξης Αρχοντής (ντραμς)
«Στην περιοχή που μένω υπάρχουν αρκετά ξενοδοχεία/hostel. Κάθε μέρα τα έβλεπα άδεια. Και οι δρόμοι ήταν άδειοι, αλλά το να βλέπεις κτίρια ολόκληρα χωρίς φώτα το βράδυ σίγουρα έκανε την όλη εικόνα ακόμη πιο περίεργη. Σιγά- σιγά άρχιζε να ωριμάζει και να ολοκληρώνετε στο μυαλό μου το project. Το location θα ήταν τα δωμάτια ενός άδειου ξενοδοχείου και οι πρωταγωνιστές οι μουσικοί. Επέλεξα μουσικούς από διαφορά είδη μουσικής. Με το που έγινε η πρόσκληση στους μουσικούς η απάντηση τους ήταν άμεση και καταφατική. Άμεση και θετική απάντηση πήρα και από τους ιδιοκτήτες του STAY HOSTEL που μας παραχωρήσαν τον χώρο για την φωτογράφιση.»
Μπάμπης Πετσίνης (ντράμς)
Κική Τσαλίκη (τραγούδι)
«Αυτό που θα ήθελα να επισημάνω είναι ότι κατά την διάρκεια της φωτογράφισης δεν χρειαζόταν να πείσω τους πρωταγωνιστές για το τι συναίσθημα ήθελα εγώ να βγάλουν στις εικόνες. Το βίωναν ήδη. Και η επιλογή του χώρου λειτούργησε καταλυτικά στο όλο εγχείρημα. Όσο και αν οι εικόνες ανήκουν στο είδος της φωτογραφίας που λέγεται staged photography η όλη ιδέα βασίζεται σε μια «αλήθεια» (documentary photography).»
Σταύρος Αποστολίδης (μπουζούκι)
*Η Νέκτι Αραμπατζή γεννήθηκε στην Δαδιά Εβρου. Ζει και εργάζεται ως φωτογράφος και video artist στην Θεσσαλονίκη. Ασχολείται με τη φωτογράφιση μουσικών, θεατρικών και χοροθεατρικών παραστάσεων. Απο το 2002 δραστηριοποιείται στον χώρο της εκπαίδευσης της φωτογραφίας. Είναι συνιδιοκτήτρια του πολυχώρου FOUNDRY(Recording & Photography Studios).Σε προσωπικό επίπεδο έχει παρουσιάσει δουλειά της σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (gallery Αγκάθι, Μουσείο Μπενάκη, Φωτογραφική Συγκυρία Θεσσαλονίκης) όπως και στον έντυπο τύπο (Φωτογράφος, Photonet, Ελευθεροτυπία, Εφημερίδα Αυγή).