Γιώργος Τσαγκόζης
Οι περισσότεροι άνθρωποι άνω των 30 (ακόμα και μικρότεροι βέβαια) θυμούνται, τι έκαναν τη στιγμή που είδαν ή έμαθαν και μετά είδαν την τρομοκρατική ενέργεια που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση των Διδύμων Πύργων την 11η Σεπτεμβρίου του 2001.
Μία ημερομηνία που πλέον αποτελεί σταθμό για την παγκόσμια ιστορία, καθώς η επίθεση αυτή στους Δίδυμους Πύργους και στο Πεντάγωνο που είχε σαν αποτέλεσμα τον θάνατο 3.000 ανθρώπων, να γίνει αφορμή για τον “Πόλεμο κατά της τρομοκρατίας” με στρατιωτικές επεμβάσεις από τις ΗΠΑ στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, να αυξηθούν τα μέτρα ασφαλείας σε όλο τον κόσμο, να αυξηθεί η ισλαμοφοβία και να πληγεί η παγκόσμια οικονομία. Την επίδραση αυτής της επίθεσης την βλέπουμε, από ό,τι καταλάβατε από τα παραπάνω, ακόμα και σήμερα, 23 χρόνια μετά.
Πάμε λοιπόν στην Αθήνα σαν σήμερα, 23 χρόνια πριν, τότε που ήμουν 19 χρονών και ετοιμαζόμουν να πάρω το Α2 και με τον κολλητό μου, που είχαμε τότε ένα ιντερνετικό web-zine για την Metal μουσική, είχαμε κανονίσει να πάμε στο ξενοδοχείο Coral στο Παλαιό Φάληρο για να πάρουμε συνέντευξη, σε μία από τις αγαπημένες μας γερμανικές, thrash metal μπάντες, τους διάσημους Kreator!
Η μέρα ήταν πολύ ζεστή και με φοβερή υγρασία, φτάσαμε στο ξενοδοχείο, ανεβήκαμε πάνω στο μπαρ και εκεί βρήκαμε 2 μέλη της μπάντας. Πατήσαμε το Rec στο μαγνητοφωνάκι και αρχίσαμε τη συνέντευξη, τότε από το πουθενά, άνοιξε απότομα η πόρτα του μπαρ και ένας αλαφιασμένος και ιδρωμένος σερβιτόρος, ήρθε και μας είπε, “παιδιά, γίνεται χαμός, το Ιράν επιτέθηκε με αεροπλάνα στη Νέα Υόρκη”. Το πρόσωπο του έδειχνε ότι δεν το έβγαλε όλο αυτό από το μυαλό του, αμέσως, είχα μία δημοσιογραφική έκλαμψη, να ρωτήσω κάτι που θα μπορούσε να μπει σαν τίτλος της συνέντευξης και να κολλάει και με το album της μπάντας που προμόταραν, το οποίο λεγόταν “Μία βίαιη επανάσταση”.
«Πως νιώθετε τώρα που έρχεται το τέλος του κόσμου;»
Δε θυμάμαι την απάντηση, σταματήσαμε τη συνέντευξη και πήγαμε στο λόμπι του ξενοδοχείου που μαζί με το προσωπικό και τους τουρίστες, είδαμε σε επανάληψη, δεκάδες φορές τα χτυπήματα και των δυο αεροπλάνων στους πύργους, και ζωντανά την κατάρρευση τους που σήμανε και την κατάρρευση μίας εποχής. Της εποχής που έμπαινες π.χ στο αεροπλάνο χωρίς να περάσεις 500 ελέγχους και στο μετρό, χωρίς να φοβάσαι μη σκάσει καμία βαλίτσα.
Στον γυρισμό, βλέπαμε από το λεωφορείο τον κόσμο στις καφετέριες να παρακολουθεί ακίνητος τις εξελίξεις στις τηλεοράσεις. Στο σπίτι όλοι μαγκωμένοι και στο ίντερνετ όλοι προσπαθούσαν να εξηγήσουν, τι σκατά συνέβη και τι επιπτώσεις θα έχει όλο αυτό.
Το βράδυ, μαζευτήκαμε με τους φίλους μου στα Wendy’s στη Γλυφάδα να ξελαμπικάρουμε από τις αέναες συζητήσεις στο σπίτι, στην τηλεόραση και παντού για το τι μέλλει γενέσθαι.Ήμασταν 19 χρονών, δεν μπορούσαμε να καταλάβουμε τι επιπτώσεις θα είχε αυτό στη μετέπειτα ζωή μας, αλλά τρώγοντας μία από τις τελευταίες μας φορές στα Wendy’s πριν κλείσουν για πάντα, ξέραμε ότι κάτι άλλαξε εκείνη την ημέρα στον κόσμο.
Υγ: Δεν κάναμε ποτέ απομαγνητοφώνηση της συνέντευξης γιατί το Webzine μετά από λίγο έπαψε να υπάρχει
