Δημήτρης Καβατζικλής
«Σκέψου ότι τρως τις αμαρτίες των ανθρώπων»
– γράφει η επιγραφή που είναι χαραγμένη πάνω από την είσοδο της μονής της Alcobaça στην Πορτογαλία.
Απ’ ό, τι φαίνεται, οι μοναχοί της μονής έτρωγαν αρκετά και απέκτησαν φήμη λαίμαργων. Το 1178, όταν ξεκίνησε η κατασκευή του μοναστηριού, που αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της UNESCO, η έντονη σωματική διάπλαση ήταν σημάδι υγείας και ευημερίας αλλά από τις αρχές του 18ου αιώνα και έπειτα, τα επιπλέον κιλά έρχονταν σε αντίθεση με τους όρκους υπακοής, πενίας και αγνότητας των μοναχών του Τάγματος των Κιστερνιακών, λέει το openculture.
Οι αποθήκες της μονής ήταν καλά εφοδιασμένες, εν μέρει λόγω της πλούσιας γεωργικής γης που περιβάλλει το μοναστήρι. Ο ταξιδιώτης του 18ου αιώνα William Beckford περιέγραψε την κουζίνα της μονής στο έργο του Recollections of a Excursion to the Monasteries of Alcobaça and Batalha.
Γράφει: «Από τη μία πλευρά, υπάρχουν πολλά κρέατα, από την άλλη, φρούτα και λαχανικά σε ατελείωτες ποικιλίες. Μετά τις σόμπες υπάρχουν φούρνοι και λόφοι από σιτάρι, αλεύρι πιο λευκό από το χιόνι, βράχοι ζάχαρης, βάζα με το πιο αγνό λάδι και γλυκά σε μεγάλη αφθονία, τα οποία ξεδίπλωνε σε εκατό διαφορετικά σχήματα μια ομάδα μοναχών, τραγουδώντας τόσο απαλά όσο τα πουλιά στα χωράφια.»
Στη συνέχεια, είχε την ευκαιρία να δοκιμάσει μερικά από τα πιάτα:
«Το τραπέζι δεν είχε μόνο τα πιο εξαιρετικά εδέσματα, αλλά και τις πιο σπάνιες λιχουδιές περασμένων εποχών και μακρινών χωρών. Εξαίσια λουκάνικα, λάμπραινες στη γάστρα, παράξενα πιάτα από την Βραζιλία και την Κίνα (φωλιές πτηνών και πτερύγια καρχαρία). Τα γλυκά και τα φρούτα μας περίμεναν σε ένα διπλανό ακόμα πιο ευρύχωρο και πολυτελή χώρο, στον οποίο αποσυρθήκαμε υπό την επίδραση του φαγητού.»
Αργότερα στα ταξίδια του, συναντά μια Ισπανίδα πριγκίπισσα, η οποία ρωτά: «Πώς και άφησες τους παχουλούς μοναχούς της Alcobaça; Ελπίζω να μην έτρεξες σε αγώνες μαζί τους.»
Ίσως αυτό ήταν και αιτία της δημιουργίας μιας «πόρτας παγίδευσης λίπους» (porta pega-gordo στα πορτογαλικά), ύψους 2 μέτρων και πλάτους 32 μόλις εκατοστών. Σύμφωνα με αναφορές, κάθε μοναχός ήταν υποχρεωμένος να περάσει από την πόρτα πριν μπει στην κουζίνα και πάρει το γεύμα του.
Όσοι δεν χωρούσαν να περάσουν, απλά δεν έτρωγαν. Έπρεπε να καθίσουν στην τραπεζαρία με το πρόσωπο στον τοίχο, τρώγοντας σιωπηλά τις αμαρτίες των ανθρώπων, ενώ οι πιο αδύνατοι αδελφοί τους έτρωγαν, επίσης σιωπηλά και με το πρόσωπο στον τοίχο.
Η ιστορία είναι λίγο ασαφής σε αυτό το σημείο, αν και ο ενθουσιασμός του Beckford φαίνεται να χάνεται όταν φτάνει στην τραπεζαρία: «Είναι ένα τετράγωνο δωμάτιο 25- 30 μέτρων, με σκούρα παράθυρα και τραπέζια που καλύπτονται με όχι και τα καθαρότερα υφάσματα στον κόσμο.»
Σύμφωνα με ένα άρθρο στη γερμανική Wikipedia, οι μοναχοί έπρεπε να περνούν από την porta pega-gordo μια φορά το μήνα κι όχι κάθε μέρα.
Όπως και να ‘χει, αξίζει να επισκεφτείτε αυτό το όμορφο γοτθικό μοναστήρι και το περίφημο ζαχαροπλαστείο που βρίσκεται απέναντι και να φωτογραφηθείτε στην porta pega-gordo.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
ΚΟΥΙΖ: Ξέρεις που βρίσκονται αυτά τα 20 μνημεία/έργα τέχνης;;