Τα ονόματα Leo Fender και Les Paul είναι για πάντα συνδεδεμένα με την είσοδο της ηλεκτρικής κιθάρας στην ποπ κουλτούρα. Και δικαίως. Χωρίς τα διαχρονικά σχέδια του μηχανικού Fender και του μουσικού και ηχολήπτη Paul, δύσκολα θα μπορούσαμε να φανταστούμε πώς θα έμοιαζαν τα πιο εμβληματικά όργανα δεκαετιών δημοφιλούς μουσικής, γράφει το openculture.

Αν και οι Fender και Paul και η εταιρεία Gibson κερδίζουν όλη τη δόξα, δύο άνδρες αξίζουν μεγάλο μέρος της αναγνώρισης για την εφεύρεση της ηλεκτρικής κιθάρας. Ο πρώτος, είναι ο George Breed. Το 1890, ο Breed υπέβαλε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για ένα μοναδικό σχέδιο, που συνδύαζε τα δύο βασικά στοιχεία που αργότερα θα συναντούσαμε στις Stratocaster και Les Paul. Δυστυχώς για τον Breed, το σχέδιο περιελάμβανε υπερβολικά πολύπλοκα κυκλώματα και απαιτούσε μπαταρίες, με αποτέλεσμα μια μικρή αλλά εξαιρετικά βαριά κιθάρα, που παιζόταν με ασυνήθιστο τρόπο και παρήγαγε έναν συνεχόμενο, παράξενο ήχο.

Το σχέδιο δεν προχώρησε. Μέχρι που ένας μουσικός και εφευρέτης από το Τέξας, ο George Beauchamp, ανέπτυξε ένα σχέδιο για ηλεκτρικό pickup που δούλευε άψογα. «Η πρώτη “Frying Pan Hawaiian” κιθάρα τύπου lap steel σήμερα φυλάσσεται σε προθήκη μουσείου», γράφει ο ιστορικός Andre Millard.

Ο ιστορικός Richard Smith, εξηγεί ότι τη δεκαετία του ’20 και του ’30 υπήρχε η ανάγκη για μια κιθάρα που να ακούγεται πάνω από τα ρυθμικά όργανα στις ορχήστρες τζαζ και ιδιαίτερα στη χαβανέζικη μουσική, όπου η κιθάρα ήταν το βασικό μελωδικό όργανο.

Ο Beauchamp κατασκεύασε την κιθάρα μετά την απόλυσή του από τη National String Instrument Corporation. Συνεργάστηκε με τον συνάδελφό του Paul Barth, βασισμένοι στις ιδέες του Breed. Αφού δημιούργησαν ένα λειτουργικό pickup, ζήτησαν από έναν άλλον τεχνίτη της εταιρείας να κατασκευάσει λαιμό και σώμα από ξύλο. Έτσι, μέσα σε λίγες ώρες, με μικρά εργαλεία, λίμα και ράσπα, πήρε μορφή η πρώτη πλήρως ηλεκτρική κιθάρα.

Για την παραγωγή της χρειάζονταν, ωστόσο, κεφάλαιο. Γι’ αυτό, ο Beauchamp συνεργάστηκε με τον Adolph Rickenbacker, έναν κατασκευαστή εργαλείων, ο οποίος μαζικοποίησε την παραγωγή της ως Rickenbacher A-22, υπό την επωνυμία Electro String.

Παρότι η καινοτομία του οργάνου και η Μεγάλη Ύφεση περιόρισαν τις πωλήσεις, η Rickenbacker παρήγαγε αρκετές εκδοχές της “Frying Pan”, με σώμα από χυτό αλουμίνιο αντί για ξύλο. Σύντομα, η κιθάρα εντάχθηκε σε ορχήστρες τζαζ και εμφανίστηκε σε ηχογραφήσεις ακόμα και σε κινηματογραφικά πλάνα του 1936.