Γιώργος Τσαγκόζης
Οι Χάρτες είναι η σελίδα στο Instagram της ηθοποιού Αμαλίας Καβάλη, είναι, (όπως γράφει και στην περιγραφή της) μία σελίδα που εντοπίζει σπίτια που κάποτε κατοικούνταν από καλλιτέχνες, εμπνεόμενη από το English Heritage blue plaques. Μία σελίδα που προσπαθεί να διατηρήσει με χάρτες και φωτογραφίες, την καλλιτεχνική ιστορία της Αθήνας, που χάνεται σιγά σιγά, όσο η πόλη γίνεται μία παιδική χαρά για τους τουρίστες, όσο η πόλη σβήνει οτιδήποτε της έδινε χαρακτήρα, παλιά σινεμά, νεοκλασικά σπίτια καλλιτεχνών κλπ στον βωμό του εξευγενισμού.
Η Αμαλία με τα όμορφα της κείμενα, τις φωτογραφίες και τους χάρτες της, προσπαθεί να κρατήσει ζωντανά, έστω και στη μνήμη μας τα μέρη που χάνονται σε μια πόλη που η μόνη κληρονομιά που θέλει να κρατήσει είναι του Περικλέους και της Ορθοδοξίας.
Δεν είναι μόνο τα κτίρια όμως που κρατάνε αναμνήσεις, μπορεί να είναι ένα κουδούνι που κρατάει το όνομα ενός καλλιτέχνη που έφυγε και μπορεί με αφορμή αυτό να ακουστεί μια αθηναϊκή ιστορία ή ένα παλιό σημείωμα. Η Αθήνα είναι οι ιστορίες της, που χάνονται σιγά σιγά όπως και η φύση της πόλης που μεταβάλλεται σε ένα αφιλόξενο για τους Αθηναίους μέρος.
Το τελευταίο της ποστ είναι για το κλείσιμο του σινεμά Ideal:
“Τέρμα τα ιδεώδη- τέρμα το ideal
Στην Αγγλία (που πέρασα 6 χρόνια) υπάρχει μια φροντίδα στην διατήρηση της ιστορικής μνήμης από πλευράς κτηρίων. Υπάρχει σήμανση που εξηγεί ποιος έζησε σε αυτό το κτήριο, στις pub στα τραπέζια συχνά έχει πινακίδα ποιος καθόταν σε αυτό το τραπέζι, σε βιβλιοθήκες ποιος έγραψε εδω ποιο βιβλίο. Συνδέουν συνεχώς το παρελθόν με το παρόν τους. Όσο για ιστορικά θέατρα, ιστορικούς κινηματογράφους τα έχουν μη στάξει και μη βρέξει.
Αφού πέθαναν οι ιδιοκτήτες του Παλλας στο Παγκράτι -που το έτρεχαν συγκινητικά ολο μόνοι τους- έκλεισε.
Σήμερα κλείνει και ο παλαιοτερος σε συνεχή λειτουργία κινηματογράφος στην Αθηνα. Το ideal. Μετά από 102 χρόνια λειτουργίας. Χωρίς δέσμευση από τον όμιλο Μήτση ότι θα συνεχίσει να υφίσταται ως κινηματογράφος. Θα γίνει μάλλον συνεδριακό κέντρο στην καλύτερη. Το υπουργείο πολιτισμού δεν πείστηκε να το κηρύξει ιστορικό ως προς τη χρήση.
Ζήσαμε όλοι υπέροχες στιγμές εκεί.
Εγώ έζησα την πιο ακραία εμπειρία μου ως κοινό. Έπαιζε το «χωρίς αγάπη» και στο τέλος της ταινίας όλη η αίθουσα είχε μείνει καθηλωμένη σε σιωπή στην αίθουσα. Ούτε κουνιόμασταν, ούτε μιλούσαμε, κοιτάγαμε να περνάν οι τίτλοι τέλους με κενά βλέμματα. Πήρε αρκετή ώρα και τους ανθρώπους που μάζευαν για να καθαρίσουν για την επόμενη προβολή για να αρχίσουμε να σηκωνόμαστε.
Αντίο Ιντεάλ σε ευχαριστούμε για όλα.”
View this post on Instagram
Κάποιες φορές μένουν τα κουδούνια.
Ίχνη καλλιτεχνών στην Αθήνα. Ανάμεσα στη μνήμη και στη λήθη…
Τι πράγμα είναι το ίχνος, το αποτύπωμα μιας ζωης… Σε αυτή την περίπτωση το ίχνος μένει μέσα από τη λήθη. Εννοώ πως -για κάποιο λόγο- ξεχάστηκε εκεί το όνομα τους στο κουδούνι.
Μπορεί απλά να ξέχασαν να αλλάξουν το κουδουνι και έτσι έμεινε το όνομα ή να ντράπηκαν να αφαιρέσουν ένα τόσο σημαντικό όνομα (θα θελα😜). Άλλα σπίτια ίσως έχουν μέσα ακόμα τους απογόνους. Άλλα είναι in transit αναμένοντας τον καινούργιο ένοικο που βγάλει το όνομα τους για να βάλει το δικό του. ´ Αλλά ίσως δεν κατοικήθηκαν ξανά είναι και αυτά στα «κουφάρια της Αθήνας».
Όταν πρωτοπήγα στο Σπίτι του Αλεξάνδρου Ίσαρη και είδα το κουδούνι αναρωτήθηκα γιατί δε μου είπε ότι μένει με τον σύντροφο του, τον κύριο Δημητριάδη που λέει το κουδούνι. Μετά ανέβηκα πάνω αναρωτήθηκα γιατί δεν εμφανίζεται ο σύντροφος…. Μου πήρε καιρό να καταλάβω ότι το Αλέξανδρος Ίσαρης ήταν το ονομα που διάλεξε και πως το «Γιάννης Δημητριάδης» ήταν το όνομα με το οποίο μεγάλωσε. Το κουδούνι αυτό δεν υπάρχει πια.
Τα κουδούνια του Ρίτσου και του Αναγνωστάκη τα βρήκα από το ιντερνετ κάποια άλλη ρομαντική ψυχή τα είχε φωτογραφίσει στο παρελθόν.
Η φιλη μου Ειρήνη μου έστειλε το κουδούνι του Μικρούτσικου που στέκει μια χαρά. Και ο @dimouthanassis μου έστειλε το -ιδιόχειρο- κουδούνι του θείου του, του υπέροχου ηθοποιού Μοσχίδη, που επίσης στέκει ακόμα.
Μεγάλη ανακάλυψη για εμένα ήταν το κουδούνι της Αλεξίου. Στέκει εκεί, Θεσπρωτέως 1, 35 χρόνια μετά το θάνατο της. Κάνοντας το ακόμα μακροβιότερο από το κουδούνι του Καρούζου, που στέκει Σούτσου 34, 33 χρόνια μετά το θάνατο του.
Υγ η εισαγωγή είναι από το πρώτο ποστ που έκανα με κουδούνια γιατί στα αλήθεια ακόμα με αντιπροσωπεύει το κείμενο.
View this post on Instagram
Λένε πως ο χρόνος είναι σαν παραίσθηση, δεν υπάρχει ακριβώς παρελθόν, παρόν και μέλλον, η ανάγνωση αυτή είναι κάτι σαν δικό μας «σφάλμα κατασκευής» .
Έτσι μπορείς να πιστέψεις πως σε ένα σπίτι της Αθήνας που μπροστά σου καταρρέει, ακούς δυνατά γιεγιέδικα τραγούδια και το βλέπεις στην πλήρη νιότη του. Ο Βαγγέλης είναι ακόμα παιδί, κάθεται μπροστά στο πιάνο, πίνετε ποτά, χορεύετε και μεθάτε μια νύχτα καλοκαιρινή που είναι ίδια με αυτήν, τώρα, που το γέρικο χέρι σου αφήνει ένα χαρτί-ευχή για καλό κατευόδιο.
«Μας κατοικούν τα σπίτια που κάποτε κατοικήσαμε» λέει η Λίνα Στεφάνου, και όταν δεν κατοικούν εμάς, κατοικούν τους ανθρώπους που μας γνώρισαν εκεί.
Μετά το θάνατο του Βαγγέλη κάποιος, ήρθε εδώ για να τον συναντήσει και να τον χαιρετήσει.
Μιχαήλ Νομικού 3- Πατρικό Σπιτι Βαγγέλη Παπαθανασίου.
Βρήκα τις φωτογραφίες στην ομάδα «Κυψέλη» στο Facebook @manos_basoulas
View this post on Instagram
“Λεωνίδου 74: Γενέθλιο σπίτι Τάσου Λειβαδίτη, (που μέχρι το θάνατο του έμεινε Αχαρνών 35, τελευταία φωτογραφία από Googlemaps)
Στα 21 του γεννιότανε δίπλα του η Βίκυ Μοσχολιού, θα έπαιζε μωρό σε κάποιο διπλανό σπιτι.
Και πέντε χρόνια μετά το θάνατο του μια γειτόνισσα του στα πατήσια πήγε ένα βράδυ στο Σπιτι της μητέρας της και έφυγε από υπερβολική δόση.
Υπόδειξη σπιτιού Τάσου Λειβαδίτη @michalisgelasakis υπόδειξη σπιτιού Γώγου και Μοσχολιού @velinopoulos”
View this post on Instagram
Δεν ήξερα από που να αρχίσω να γράφω αυτό το ποστ. Από το ότι η έκταση γύρω από την Αλεξάνδρας στην οποία ανήκει και αυτό
το σπίτι είχε δεσμευτεί αρχικά για να γίνει πάρκο και σιγα σιγα αποδεσμευόταν; Μάλιστα η πρώτη έκταση που αποδεσμεύτηκε ήταν ο χώρος για να γίνει το γήπεδο του Παναθηναϊκού; Γιατί ένας πρίγκιπας ήταν λέει μεγάλος φαν και έβαλε μέσο να αποδεσμευτεί η έκταση για να γίνει γήπεδο; (Ελλάς το μεγαλείο σου από παλιά δεν είχες ελπίδα για δημόσιο χώρο πάλι καλά που έγινε το πεδίο στο τέλος.) Ή μήπως έπρεπε να αρχίσω από την κάτοικο, την μεγάλη ηθοποιό Κυβέλη Αδριανού που την άφησαν βρέφος έξω από ένα σπίτι στη μικρασία με ένα μενταγιόν με το όνομα «Κυβέλη» πάνω;
Μαζί με την Μαρίκα Κοτοπούλη ήταν οι σπουδαιότερες ηθοποιοί της εποχής τους. Οι βενιζελικοί λέει στήριζαν την Κυβέλη και οι αντιβενιζελικοί την Κοτοπούλη και μετά τις παραστάσεις γινόντουσαν επεισόδια… Τα κορίτσια όμως δε μάσαγαν καθώς παρότι φημολογείται μια τεράστια μεταξύ τους κόντρα αυτές συνεργάστηκαν εκτενώς. Η Κυβέλη παντρεύτηκε -μεταξύ άλλων και- τον γέρο Παπανδρέου. Θετή μητέρα του Ανδρέα Παπανδρέου. Έμενε εδώ σε αυτό το σπίτι που σήμερα στεγάζεται το BALTHAZAR και πριν το κατοικήσει αυτή λέγονταν βίλα Πυρρή και ήταν η θερινή κατοικία του Αλεξάνδρου Πυρρή που είχε εργοστάσιο που έφτιαχνε μαλλί (ΕΡΙΟΥΡΓΕΙΟΝ) εκεί που σήμερα είναι ο πύργος Αθηνών.
Το σπίτι ήταν μάλλον γκρεμίδι μέχρι να το πάρει ο Νίκος Τσιτσέλης (κάτοικος της περιοχής) να το αναστηλώσει και να ανοίξει το τότε BALTHAZAR. Σήμερα εκθειάζουμε τον κήπο του νεοκλασικού
αλλά κάποτε λέει είχε μεγάλες εκτάσεις γύρω του που ο ιδιοκτήτης Πυρρής σιγά σιγά έχανε πιθανόν στα χαρτιά.
View this post on Instagram
Εδώ μπορείτε να ακούσετε το podcast της Αμαλίας Καβάλη από τη σειρά της LIfo “Η ιστορία μίας πόλης”