Γιώργος Τσαγκόζης
Το Σπιρτόκουτο του Γιάννη Οικονομίδη, κυκλοφόρησε πριν από 22 χρόνια και όσο αυξάνεται η θερμοκρασία στην πόλη μας η ταινία αντικατοπτρίζει μία δυστοπική πραγματικότητα.
Καθώς προχωρούσα σήμερα στο Σύνταγμα, στις 4 Ιουνίου με τη θερμοκρασία να αγγίζει τους 38 βαθμούς και τα τσιμέντα στον δρόμο να λιώνουν τις σόλες των παπουτσιών μου, μία σταγόνα νερό, από κάποιο aircondition, με βρήκε στο μέτωπο και με έκανε να σκεφτώ τις ειδήσεις για τις επικείμενες αυξήσεις του ρεύματος και κατά συνέπεια το πόσο ρεύμα “καίει” το aircondition.
Στο Σπιρτόκουτο βιώνουμε μία μέρα με καύσωνα, που όλα σε πνίγουν. Ο πρωταγωνιστής Δημήτρης (Ερρίκος Λίτσης) με τον αδερφό της συζύγου του Γιώργο (Κώστας Ξυκομηνός) είναι σε ένα μικροαστικό δωμάτιο και με περιοδικά στο χέρι προσπαθούν απεγνωσμένα να κάνουν αέρα στο πρόσωπο τους γιατί δε δουλεύει το aircondition.
-Φτιάχτο το μπουρδέλο σου να πούμε, φτιάξτο, με περιοδικά και εφημερίδες κάνετε αέρα εδώ μέσα γαμώτο μου;
Λέει ο Γιώργος με το Δημήτρη να του απαντάει:
– Βαλτός είσαι και εσύ;
– Πότε θα το φτιάξεις τα χριστούγεννα; Λέω στα παιδιά να πάμε στον Δημήτρη για μια μπίρα και μου λένε, που να πάμε ρε στο θάλαμο να σκάσουμε;
Ένα μεγάλο ποσοστό αυτών που είδαν την ταινία δεν κατάλαβαν, είτε ηθελημένα γιατί έμειναν στην επιφάνεια, φοβούμενοι να δούνε τους εαυτούς τους και τις οικογένειες τους στην ταινία, είτε γιατί κόλλησαν με τις πολλές βρισιές- ατάκες που είχε και την πήραν στον χαβαλέ, ότι αυτή η μέρα του καύσωνα της οικογένειας με το χαλασμένο aircondition, με τις θερμοκρασίες πλέον να έχουν ξεφύγει, είναι η πραγματικότητα που ζούμε οι περισσότεροι άνθρωποι της πόλης που νιώθουμε να είμαστε εγκλωβισμένοι στα διαμερίσματα μας.
Η δυσφορία που προκαλεί η ζέστη στην ταινία συνδυάζεται με τη δυσφορία που προκαλεί το οικογενειακό περιβάλλον και όλα αυτά καταλήγουν στο κλειστοφοβικό συμπέρασμα της παγίδευσης σε μία πόλη και σε ένα διαμέρισμα που βράζει.
Είναι οξύμωρο, ότι η ταινία που καταδεικνύει με τέτοια ωμότητα και σκληρότητα τα αθηναϊκά καλοκαίρια, που οι περισσότεροι βράζουμε αργά και βασανιστικά σαν τα βατράχια στη χύτρα, έχει γεννήσει τόσα αστεία memes.
Ίσως, η memeοποίηση του δράματος να λειτουργεί κάπως καταπραϋντικά ίσως ακόμα δεν έχει γίνει κατανοητό από κάποιους η αλήθεια που κουβαλάει αυτή η ταινία, αλλά κάθε καλοκαίρι, εκεί που θα είμαστε χωρίς aircondition, εμείς που βιώσαμε την ταινία θα ακούμε «Άναψε το το μπουρδέλο σου να πούμε».
