Μύρος Ζέκα
31 Ιουλίου σήμερα και ο Γιώργος Καπουτζίδης συμπληρώνει τα 47 του χρόνια συνεχίζοντας να δημιουργεί ενδιαφέρουσες καλλιτεχνικές δουλειές και να περνάει σημαντικά κοινωνικά μηνύματα.
Γεννημένος το 1972, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Αχλαδοχώρι Σερρών, όπου και έμεινε μέχρι τα 18 του. Αμέσως μετά πήγε στη Θεσσαλονίκη να σπουδάσει Νομική και ολοκλήρωσε τις σπουδές του πέντε χρόνια μετά. Έπειτα μετακόμισε στην Αθήνα για να φοιτήσει στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη την περίοδο 1995 με 1998.
Από τον στρατό κιόλας άρχισε να γράφει δικά του σενάρια, τα οποία μοιραζόταν κυρίως με τους φίλους του. Αυτό άλλαξε όταν το 2003 έγραψε το σενάριο για τις Σαββατογεννημένες, στις οποίες συμμετείχε και ως ηθοποιός στον ρόλο του Χοσέ. Έκτοτε, άρχισε η ενδιαφέρουσα πορεία του στην τηλεόραση, στην οποία είχε συνεπή συμμετοχή όλα αυτά τα χρόνια μέσα από διάφορους ρόλους. Υπήρξε σεναριογράφος, ηθοποιός, παρουσιαστής εκπομπών, παρουσιαστής δρωμένων (όπως τα MAD), παρουσιαστής της Eurovision και κριτής σε ριάλιτι.
Όπως πολύ εύστοχα αναφέρει η Χριστίνα Γαλανοπούλου «Όταν μπήκε στην ελληνική τηλεοπτική πραγματικότητα ο Γιώργος Καπουτζίδης, εισήγαγε όχι μόνο μερικές επιτυχημένες σειρές, αλλά μια νέα τηλεοπτική γλώσσα. Εκεί δεν υπήρχαν βωμολοχίες, άβολα αστεία, ενοχλητικά ή θολά σημεία. Ξαφνιάστηκε ευχάριστα ο τηλεθεατής, κούρνιασε σ’ αυτό το καινούριο, το έξυπνα φιλικό, το ενδιαφέρον που του ανοιγόταν».
Η παρακάτω συνέντευξη αποτελεί μια προσεκτικά δομημένη σύνθεση των καλύτερων ερωταπαντήσεων από τις ενδιαφέρουσες συνεντεύξεις που έδωσε στη ζωή του -από τη δεκαετία του ’90 μέχρι και σήμερα. (Οι ερωταπαντήσεις προέρχονται από συνεντέυξεις του που έχει δώσει στα μέσα: LiFO, Καθημερινή, Αθηνόραμα, Frapress).
-Έχεις δηλώσει ότι θα ήθελες πολύ να γίνεις αθλητής. Γιατί δεν πραγματοποίησες αυτή την επιθυμία σου όταν απέτυχες στο να πάρεις το πτυχίο της Νομικής και να μπεις στη Δραματική Σχολή;
Δεν το σκέφτηκα τότε. Τότε μονόδρομος ήταν η Δραματική, να ξαναπροσπαθήσω, σαν αθλητής που δεν περνάει τον πήχη με την πρώτη, για να κάνω πραγματικότητα αυτό που ονειρευόμουν και δόξα τω Θεώ το κατάφερα. Αλλά, σαν παιδί, το όνειρό μου ήταν να γίνω αθλητής του στίβου. Δεν έγινα, όμως, μου έμεινε αυτή η πολύ μεγάλη αγάπη για τον αθλητισμό και ιδιαίτερα για τον στίβο. Αν γυρνούσα πίσω, στην ηλικία των 6-7-8 χρονών, θα έλεγα μαμά, μπαμπά γράψτε με εκεί. Τότε δεν ήταν τόσες οι ευκαιρίες, δεν ήταν τόσο διαδεδομένος ο στίβος, τώρα τα πράγματα είναι αλλιώς.
-Πώς εμπνεύστηκες το Παρά Πέντε; Υπάρχει κάποια ιστορία;
Ναι, πάντοτε έχω μια ιδέα, μια σπίθα ή μια απορία που έχω μέσα μου. Το Παρά 5 ξεκίνησε με το πως μπορεί να αλλάξει η ζωή μας, πολλές φορές, μέσα σε ένα δευτερόλεπτο. Είναι κάτι που και εμένα με απασχολεί ως άνθρωπο, το πόσο ξαφνικά μπορούν να αλλάξουν κάποια πράγματα και εάν κάποια πράγματα είναι τυχαία ή λίγο γραφτό να γίνουν. Για παράδειγμα, οι ήρωες έγιναν οι μάρτυρες ενός εγκλήματος, βρέθηκαν σε ένα ασανσέρ που θα μπορούσαν να μην είχαν βρεθεί, θα μπορούσαν να μην είχαν πάει στο ξενοδοχείο, να είχαν κατεβεί με τα σκαλιά…
-Γιατί άργησες τόσα χρόνια, µετά το «Παραπέντε», να ξαναγράψεις για την τηλεόραση;
Νοµίζω ότι δεν ήµουν έτοιµος να ξαναεκφραστώ.
-Είχε στερέψει η έµπνευσή σου;
∆εν έβρισκα χαρά… Είναι πολύ δυσάρεστο να κοιµάσαι δύο ώρες το εικοσιτετράωρο επί µία εβδοµάδα και πάλι να µην προλαβαίνεις να παραδώσεις το επεισόδιο. Και δεν το άντεξα. Πέρα όµως από αυτό, καταλάβαινα ότι είχε γίνει µια αλλαγή µέσα µου και έπρεπε να περιµένω να δω πού θα κάτσει η µπίλια. Ηταν πολύ µεγάλο αυτό που έζησα µε το «Παραπέντε».
-Όμως, δίνεις την εντύπωση –και εμπράκτως– ότι κάθε φορά ξέρεις τι να κάνεις με οτιδήποτε στον τηλεοπτικό αέρα και όχι μόνο και κάπως είναι σπουδαίο αυτό.
Βασικά, νοιάζομαι τον άλλον απέναντι. Τον έχω υπ’ όψιν μου και –πώς να το πω;– έχω συναίσθηση της ευθύνης που έχω, ως άνθρωπος που βγαίνει στην τηλεόραση. Έχω συναίσθηση του τι θα πω. Θεωρώ ότι έχω μια κάποια ευθυκρισία και προσπαθώ να μην κάνω συμβιβασμούς, όταν βλέπω το λάθος να ‘ρχεται. Αλλά είναι και λίγο στη φύση μου, δεν είναι ότι το προσπαθώ και πολύ. Όταν βλέπω το κακό μπροστά μου, ε, δεν πάω προς τα ‘κει. Όταν βλέπεις τη μαυρίλα, το μίσος, το απολύτως λάθος πράγμα να ειπωθεί ή να γίνει, δεν θα πας καταπάνω του!
-Σχετικά με τους ρόλους που δημιούργησες και υποδύθηκες υπήρξαν δεύτερες σκέψεις; Δηλαδή, για έναν εσωστρεφή άνθρωπο, όπως έχεις πει ότι είσαι, υπήρξε ο «φόβος» ότι μπορεί να απεμπολήσεις κατά κάποιον τρόπο ένα κομμάτι της ζωής σου;
Δεν ξέρω, δε νομίζω, όχι! Το ξεχώριζα πολύ, το ποιος είμαι εγώ και ποιος είναι ο δες χαρακτήρας που υποδύομαι, και μου άρεσαν αυτοί οι χαρακτήρες, μπορώ να πω ότι τους αγάπησα, με κάποιους αισθάνομαι ότι έχω πολλά κοινά, με κάποιους άλλους όχι τόσο. Νομίζω ότι έγινε »παρεξήγηση» που οι περισσότεροι, λόγω της μεγάλης επιτυχίας του Παρά Πέντε, πίστεψαν ότι είμαι σαν τον Σπύρο, που δεν ισχύει… Μπορώ να πω ότι ήταν ο πιο μακρινός από τους τρεις χαρακτήρες που έχω υποδυθεί. Ωστόσο, έχουμε κάποια κοινά στοιχεία. Έχει μια συστολή που έχω και εγώ. Μέχρι εκεί θα έλεγα. Και είναι ένα καλό παιδί, ένας καλός άνθρωπος, κάτι που και εγώ προσπαθώ να είμαι. Εκτιμώ το καλό και τους καλούς ανθρώπους, δεν εκτιμώ καθόλου αυτούς που δεν είναι, ακόμη και αν είναι ταλαντούχοι.
-Γιατί επιλέγεις να παίζεις πάντα στα σενάρια που γράφεις;
Να μην παίξω; Δεν μπορώ να βρίσκομαι συνέχεια κλεισμένος σε ένα δωμάτιο και να γράφω, είναι πολύ μοναχική δουλειά. Μου αρέσει η μοναξιά, αλλά χρειάζομαι τις εναλλαγές. Απομακρύνεσαι με αυτό τον τρόπο από το μοναχικό κουκούλι του γραψίματος και κοινωνικοποιείσαι.
-Έχεις πει ότι δια ροπάλου κάποια πράγματα –και εδώ που έφτασε η κατάσταση στην ελληνική τηλεόραση– δεν θα τα έκανες ποτέ. Μπορείς να αναφέρεις μερικά;
Δεν θα πάω σε εκπομπή με κουτσομπολιά, δεν θα πάω σε εκπομπή με ανθρώπους που έχουν εκφράσει απαίσιες απόψεις. Υπάρχει εκπομπή στην οποία δεν δίνω καν δήλωση. Για τον απλούστατο λόγο ότι διατηρεί στο πάνελ της δημοσιογράφο που όταν πολιτικός είχε παραχωρήσει μια κατάπτυστη συνέντευξη, λέγοντας ότι η ομοφυλοφιλία είναι αρρώστια, εκείνη είχε πει «ας ακούσουμε την άποψή του, γιατί είναι γιατρός». Από αυτή την εκπομπή, λοιπόν, στο πάνελ της οποία συμμετέχει η συγκεκριμένη κυρία, δεν μπορώ να δεχθώ μικρόφωνο για να κάνω την παραμικρή δήλωση.
-Σε στενοχωρεί που κάποιοι σε θεωρούν λιγότερο «σοβαρό» επειδή παρουσίασες τη Eurovision και άλλα τηλεοπτικά σόου;
Θα µε στενοχωρούσε εάν εγώ ο ίδιος δεν ήµουν «σοβαρός». Εάν είµαι και δεν µπορούν οι άλλοι να το δουν, είναι απλώς µια… µικρή αδικία.
-Πώς αντιδράς στα αρνητικά σχόλια;
Μας βρίζουν όλους και σίγουρα δεν είναι ένα φαινόμενο που πρέπει να με απασχολήσει. Είναι ένα φαινόμενο πρέπει να απασχολήσει αυτόν που βρίζει. Έχω λογαριασμό στο Facebook, στο Twitter και στο Instagram αλλά όχι εξάρτηση. Δεν θέλω να σπαταλάω χρόνο, να βλέπω τις ζωές των άλλων και να αφήνω τη δική μου.
-Συγκριτικά με άλλα ονόματα της a-list των Ελλήνων celebrities, τα οποία ο κίτρινος Τύπος αρέσκεται να κανιβαλίζει, θεωρώ ότι σε έχουν σεβαστεί αρκετά…
Μαθαίνεις και από τα δύο, και από το να σε σέβονται και από το να μη σε σέβονται. Έχουν γραφτεί κατά καιρούς πραγματικά πολύ άσχημα πράγματα. Το παίρνεις απόφαση. Μετά το “Παρά Πέντε” πέρασε ανεμοστρόβιλος από τη ζωή μου και τα γεγονότα ήταν καταιγιστικά. Θεωρώ πλέον ότι διαχειρίστηκα πολύ σωστά την κατάσταση. Με παραδέχομαι πραγματικά!
-Κυρίως μέσω των σειρών που έγραψες έχεις αναδείξει τη διαφορετικότητα, ωστόσο υπάρχουν άνθρωποι που διατυπώνουν ρατσιστικές και προσβλητικές απόψεις. Επίσης είσαι υπέρ στο να εκφράζεται ελεύθερα η άποψη του καθενός. Ποια είναι, λοιπόν, η στάση σου απέναντι σε αυτούς τους ανθρώπους, ώστε να υπάρχει μια ισορροπία ανάμεσα σε αυτά τα δύο;
Η λύση για να απαντήσουμε σε αυτούς τους ανθρώπους δεν είναι να μη μιλάς και να τους αφήνεις. Αυτό είναι το λάθος, το οποίο γίνεται στην Ελλάδα, σε αντίθεση με τις προηγμένες χώρες της Ευρώπης, όπου οι άνθρωποι μπορούν να είναι ο εαυτός τους. Μπορούν να βγουν έξω και να πουν: Κύριοι, είμαι αυτός ο άνθρωπος, δεν ενοχλώ κανέναν, θέλω να εκφραστώ έτσι και να σας πω ποιον αγαπώ. Μπορούν να επενδύσουν κατά κάποιον τρόπο στην αγάπη. Όποιος προσπαθεί να επενδύσει στο μίσος, να καταπιέσει και να ταπεινώσει τον άλλο, βρίσκει τοίχο, μια οργανωμένη κοινωνία που θα του πει ότι δεν έχει αυτό το δικαίωμα. Αυτός είναι και ο λόγος που οι συγκεκριμένες χώρες έχουν καλυτερέψει το βιοτικό τους επίπεδο και έχουν αναπτύξει περισσότερο τις τέχνες. Το να μισείς κάποιον για την ηλικία, το φύλο, το χρώμα, τη σεξουαλικότητά του δεν είναι ελευθερία έκφρασης. Είναι απλώς μίσος. Κάποιοι δεν το έχουν καταλάβει… Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι εγώ θα παραμείνω σιωπηλός, θα μιλάω δυνατά μέχρι να το καταλάβουν. Η κλειστή πόρτα που έχω απέναντί τους θα ανοίξει όταν αυτοί μπορέσουν να αποδεχτούν όλους τους ανθρώπους.
-Νιώθεις ότι ζούμε σε μια χώρα δυο ταχυτήτων;
Νιώθω ότι υπάρχει μια Ελλάδα που θέλει να πάει μπροστά και μια Ελλάδα, η οποία αρνείται πεισματικά να μετακινηθεί από τη δεκαετία του ’50, του ’60 και του ‘70. Ο κόσμος θέλει να πάει μπροστά αλλά είναι εγκλωβισμένος στο μικροαστισμό, σε νοοτροπίες που έχουν χαραχτεί βαθιά μέσα του. Υπάρχει μια ανάγκη εκτόνωσης. Βλέπεις ανθρώπους που μπαίνουν σε sites για να βρίσουν και αναρωτιέσαι: «δεν έχει κάτι άλλο να κάνει;». Ε, λοιπόν είναι πολλοί αυτοί που δεν έχουν τίποτα άλλο να κάνουν.
-Ποια είναι η άποψη σου για την ελληνική τηλεόραση;
Θεωρώ την αξία της τηλεόρασης μεγάλη γιατί μπορεί να φτάσει παντού σε κάθε άκρο της χώρας. Πατάς ένα κουμπί και ξαφνικά έχεις μπροστά σου ολόκληρους κόσμους. Θυμώνω με τους ανθρώπους της τηλεόρασης γιατί έχουν αυτό το μέσο στα χέρια τους και πολλές φορές κάνουν κακό. Όλα τα πράγματα είναι θέμα ανθρώπων. Δες τι γίνεται στο εξωτερικό. Το Netflix είναι κακή τηλεόραση; Δες πόσα πράγματα σημαντικά μπορούν να φτάσουν σε όλο τον πλανήτη μέσα από μία τηλεοπτική σειρά.
-Τι σε θυμώνει;
Με εκνευρίζει η βλακεία αλλά μ’ αυτήν δεν μπορείς να τα βάλεις πολλές φορές. Δεν μπορώ την αγένεια στην κοινωνική και πολιτική ζωή, μου δημιουργεί μεγάλο ηλεκτρισμό.
-Τι θα έλεγες στους πολιτικούς μας;
Ότι δεν κάνουν. Αυτή τη δουλειά δεν πρέπει να την κάνει ένας άνθρωπος που θέλει εξουσία, αλλά εκείνος που έχει όραμα για ένα καλύτερο κόσμο. Οπότε πρέπει να ψάξουν μέσα τους και να σκεφτούν αν έχουν όραμα για μια καλύτερη Ελλάδα, αν μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους που το χρειάζονται. Ένα σωστό κράτος φαίνεται από τον τρόπο που βοηθάει τις ευπαθείς ομάδες, από το πόσο έχει καταφέρει να ανεβάσει το βιοτικό επίπεδο. Όχι αν έκανε μεγάλους δρόμους ή Ολυμπιακούς Αγώνες.
-Ποιο είναι το μότο σου;
Δεν ξέρω αν έχω. Πολλές φορές λέω το «δεν πειράζει» όταν γίνεται κάτι στραβά. Αισιόδοξος είμαι. Ίσως αξίζει να πω το μότο που είχα κάποτε. Ήθελα να δουλεύω με όποιον θέλω, όποτε το θέλω και για όσο θέλω. Και αυτό δε δείχνει μια τεμπελιά ή φυγοπονία γιατί το όσο θέλω μπορεί να είναι 20 ώρες την ημέρα, τόσο έπαιρνε όταν κάναμε το Παρά Πέντε(!). Δείχνει μια τάση να παντρέψω τη ζωή με τη δουλειά και τη δουλειά με τη ζωή. Ήθελα η δουλειά να είναι ένα όμορφο και αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής μου. Όσον αφορά στο όποιον θέλω, επιλέγοντας τους συνεργάτες, τους ανθρώπους με τους οποίους περνούσα μαζί αρκετές ώρες την ημέρα, διασφάλιζα την ψυχική μου ισορροπία.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: