Μικροπράγματα
Της Χριστίνας Κουτρουλού
Τα τελευταία χρόνια οι κωμικές σειρές δείχνουν να έχουν εξασθενήσει έως και χαθεί από την ελληνική τηλεόραση. Αλλά η κυριαρχία του ίντερνετ απέδειξε ότι η χρυσή τους εποχή –τα 1990s, άντε και λίγο τα 2000s– δεν έχει χάσει την αίγλη της. Αντίθετα, ανακαλύπτεται και από τις επόμενες γενιές, κάτι που μαρτυρούν τόσο τα views όσων έχουν ανέβει στο YouTube, όσο και σελίδες memes με ατάκες και χαρακτήρες αυτών.
Παρ’ όλο που ο Αλέξανδρος Ρήγας δεν είχε εξαφανιστεί από την τηλεόραση, έμοιαζε τελευταία σαν να μην έβρισκε κάτι ικανό να πιάσει το επίπεδο των παλαιοτέρων του δημιουργιών. Ίσως, να του στοίχησε και η θρυλούμενη «διαμάχη» με τον Δημήτρη Αποστόλου. Πλέον, όμως, όλα αυτά αποτελούν παλιές ιστορίες, αφού μέσα στο 2020 το δίδυμο επέστρεψε στη μικρή οθόνη, κάτω από τη στέγη της EΡΤ. Με μια νέα σειρά, η οποία καυτηριάζει με τον δικό της τρόπο την ελληνική κοινωνία.
Η «Τούρτα της Μαμάς» είναι μια αρκετά σύγχρονη πρόταση για την προσέγγιση καθημερινών, επίκαιρων, πολλές φορές και διαχρονικών προβλημάτων. Και δεν υπάρχει πιο οικείο μέρος για τέτοιες συζητήσεις από το οικογενειακό τραπέζι: μια τοποθεσία ίσως να τη λέγαμε και κατάστασή με μυθικές διαστάσεις στο νεοελληνικό φαντασιακό, ειδικά αν υπάρχει και εορταστική περίσταση. Αυτό που συχνά παρατηρείται τόσο στις ιστορίες, όσο και στους διάλογους, είναι η συνεχής σύγκρουση του παλιού με το καινούριο του στερεοτυπικού με την ελευθεριότητα, της υποκρισίας με την αλήθεια. Ως αντανάκλαση μιας ατέρμονης πάλης που διακρίνει συχνά την εγχώρια καθημερινότητα, μεταξύ δύο κόσμων σε μόνιμη θαρρείς αντιπαράθεση, οι οποίοι προσπαθούν συνάμα και να συνεννοηθούν.
Ο τρόπος με τον οποίον δίνονται όλα αυτά δεν είναι ούτε μονότονος, ούτε εμμονικός, ούτε επιδεικτικά διδακτικός. Άλλωστε οι Ρήγας & Αποστόλου έφτιαχναν πάντα πολύπλευρους χαρακτήρες, στηριζόμενοι στις προσωπικές σχέσεις και στα συναισθήματα των ανθρώπων. Οι οποίοι, όση ροπή κι αν εμφανίζουν προς μια έκφραση που πολλές φορές γίνεται σουρεάλ, δεν χάνουν τη διάθεσή τους προς τον ρεαλισμό.
Η Τούρτα της Μαμάς | Η Μαριλού φιλοσοφεί τη ζωή
itourtatismamas
Έτσι, βρίσκεις ακόμα και εσωτερικευμένα μισογύνικα στοιχεία στην κατά τα λοιπά ελεύθερη και απροσάρμοστη Μαριλού. Ή, αντίστοιχα, βαθιά συντηρητικές και macho συμπεριφορές στον γκέι γιο Πάρη, ο οποίος απεικονίζεται να υπηρετεί στον Στρατό. Τονίζονται λοιπόν οι αντιθέσεις που υπάρχουν μέσα στο ίδιο το άτομο –τα σωστά του και τα λάθη του – ανεξάρτητα με το πού βρίσκεται κοινωνικά. Χωρισμοί, διαζύγια, ομοφοβία, (πολύ) μαγειρική, ρατσισμός, πολιτική, ποδόσφαιρο κι ό,τι άλλο μπορεί να συζητά κανείς με τους ανθρώπους του, δίνουν δυναμικά το παρών σε όλα τα επεισόδια.
Το cast που έχει επιλεγεί είναι εξαιρετικό. Τόσο οι παλιοί γνώριμοι Κώστας Κόκλας & Καίτη Κωνσταντίνου, όσο και οι πιο νέοι στον χώρο, όπως οι Πάρις Θωμόπουλος, Μιχάλης Παπαδημητρίου, Θάνος Λέκκας, Ιωάννα Πηλιχού – ακόμα κι ο νεαρότερος Θανάσης Μαυρογιάννης– έχουν κιόλας ταυτιστεί με τους χαρακτήρες που υποδύονται. Έχουμε φυσικά και τη Λυδία Φωτοπούλου, η οποία, παίζοντας τη Μαριλού, αποθεώνει τον χαρακτήρα της υπερ -μοντέρνας γυναίκας, μητέρας, γιαγιάς. Για πρώτη φορά, επίσης, βλέπουμε και τον ίδιο τον Ρήγα, ως ιδιότροπο και στριμμένο θείο. Και ασφαλώς συμμετέχει και η Χρύσα Ρώπα: παρ’ όλο που ο ρόλος της εμπεριέχει κάμποση μανιέρα, το έντονο και τσαλακωμένο της παίξιμο παραμένει απολαυστικό, ειδικά όταν τα ντεσιμπέλ της φωνής μένουν σε χαμηλά επίπεδα. Ένα πρόβλημα που υπήρχε αρχικά στη σειρά, μα καθώς περνούν τα επεισόδια, φαίνεται να ξεθωριάζει. Ή έστω να «ακούγεται» (#διπλής) λιγότερο.
Η Τούρτα της Μαμάς | Τα αγγλικά της Αλεξάνδρας (2) | Χρύσα Ρώπα
itourtatismamas
Στα αυτοτελή επεισόδια φαίνεται να «κολλάει» κάπως η ροή των ιστοριών. Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στους διαλόγους χωρίς ατάκες: εάν παρακολουθήσει κανείς παλιότερες σειρές, θα δει ότι στηρίζονταν πολύ στο καυστικό σχόλιο και στην τοποθέτησή του με μορφή δήλωσης. Η αποφυγή αυτή ενίοτε κουράζει, γιατί αισθάνεσαι ότι κάτι λείπει και ότι το αστείο δεν περνά προς το θεατή τόσο άμεσα.
Υπάρχουν λοιπόν σκαμπανεβάσματα, πράγμα που παρατηρείται και στη σκηνοθεσία. Κάποιες φορές, λ.χ., αισθάνεσαι τις σκηνές να κόβονται άτσαλα. Άλλες, ότι ο φακός παίζει με πανοραμικά πλάνα, αφήνοντάς σε να αναρωτιέσαι για τη χρησιμότητα μιας τέτοιας προσέγγισης. Γίνεται εσκεμμένα, ώστε να μεταδώσει κάτι πιο ζωντανό και θεατρικό; Ή ενέχει μια προχειρότητα; Καλό θα ήταν επίσης, πέρα από τις εκάστοτε προθέσεις, να υπάρχει και επαρκής πληροφόρηση. Το επεισόδιο που στόχευε στα θέματα της αναπηρίας, για παράδειγμα, δόθηκε επιδερμικά, αλλά και με μια παράταιρα μελό διάσταση.
Παρά τις παρατηρήσεις αυτές, πάντως, η «Τούρτα της Μαμάς» ανήκει στα πιο ώριμα έργα των Ρήγα & Αποστόλου, όντας παράλληλα και τολμηρό – όσο μπορεί, βέβαια, από τη στιγμή που έχει σαν βάση του τον θεσμό της οικογένειας. Παρατηρούμε λιγότερες κλισέ διαδρομές, περισσότερη ελευθερία για inside jokes, ακόμα και μια έντονη αυτό-αναφορικότητα που φαντάζει λογικό να έχει αποκτήσει ένα δίδυμο με τόσα χρόνια πορείας. Στέκεται αξιοπρεπώς σαν εβδομαδιαία κωμική σειρά, ενώ περιλαμβάνει και κάμποσα σπαρταριστά στιγμιότυπα. Η σειρά διανύει ήδη τον δεύτερο κύκλο της στην ΕΡΤ και όσοι την αγαπούν ελπίζουν ότι θα υπάρχει υλικό και διάθεση και για μια 3η σεζόν.
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
Feminist Sex: Τα κόμικς στη σεξουαλική ζωή των millenials και της Gen Z