Η υπερ-αρρενωπή ιστορία του πλεξίματος

Το πλέξιμο έχει γίνει της μόδας τον τελευταίο καιρό. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι γεμάτα από ομάδες ανθρώπων που μοιράζονται τις τελευταίες τους δημιουργίες, συζητούν απόψεις για τη δημιουργία πλεχτών με θέματα της ποπ κουλτούρας, ανταλλάσσουν σχέδια και ζητούν συμβουλές. Στις μέρες μας, θεωρείται κυρίως «γυναικείο» χόμπι, αν και στα γκρουπ αυτά συμμετέχουν όλο και περισσότεροι άνδρες. Πράγμα καθόλου περίεργο, αφού στην πραγματικότητα ακολουθούν μια κατά βάση αντρική παράδοση, λέει το knowledgenuts.

Η ιστορία του πλεξίματος δεν είναι πολύ γνωστή, αλλά πιστεύεται ότι οι ρίζες του βρίσκονται στην εφευρετικότητα των πολυμήχανων ψαράδων. Σύμφωνα με τη θεωρία, οι ψαράδες έπλεκαν σχοινιά μεταξύ τους για να φτιάξουν δίχτυα, τα οποία ήταν πολύ πιο αποτελεσματικά από την απλή πετονιά. Όσον αφορά τα υφάσματα, τα παλαιότερα πλεκτά αντικείμενα που έχουν βρεθεί είναι κάποιες αιγυπτιακές κάλτσες με μικρά περίπλοκα σχέδια. Η πολυπλοκότητα τους σημαίνει ότι δεν ήταν οι πρώτες στο είδος τους και ότι η τέχνη του πλεξίματος είχε τελειοποιηθεί ήδη από το 1000 μ.Χ.

Στην Ευρώπη, το πλέξιμο όπως το γνωρίζουμε σήμερα έκανε την εμφάνιση του το 1275 και ήταν ήταν αποκλειστικό προνόμιο της ανώτερης τάξης. Πλεκτά αντικείμενα βρέθηκαν στους τάφους των βασιλιάδων της Ισπανίας, ενώ γνωρίζουμε ότι αποτελούσαν και μέρος των θρησκευτικών γιορτών της χώρας. Τα πλεκτά ενδύματα χρησιμοποιούνταν και για να συγκρατούν τα λείψανα των αγίων. Από τον 15ο αιώνα το πλέξιμο θεωρούνταν «θεϊκή δεξιότητα» σε σημείο η Παναγία να απεικονίζεται συχνά να πλέκει.

Τον 15ο αιώνα ιδρύθηκαν συντεχνίες για τη διδασκαλία της τέχνης του πλεξίματος, καθώς και για τον έλεγχο της ποιότητας και των τιμών. Τα μέλη ήταν αποκλειστικά άντρες και η διαδικασία ένταξης τους σε αυτές ακολουθούσε τα ίδια κριτήρια όπως και οι συντεχνίες των υπόλοιπων επαγγελμάτων.

Τα έφηβα αγόρια περνούσαν που προορίζονταν να γίνουν πλέκτες εκπαιδεύονταν για έξι χρόνια. Στα πρώτα τρία χρόνια της εκπαίδευσής τους μαθήτευαν κοντά σε έναν από τους δασκάλους της συντεχνίας, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο έκαναν ταξίδια. Ήταν απαραίτητο να μάθουν όχι μόνο από τους επαγγελματίες της χώρας του, αλλά και να γνωρίσουν σχέδια από άλλες χώρες.

Στη συνέχεια περνούσαν από ένα είδος εισαγωγικών εξετάσεων. Έπρεπε να δημιουργήσουν προϊόντα όπως κάλτσες, πουκάμισα, καπέλα, ακόμη και χαλιά. Τα πλεκτά χαλιά που βρίσκονται στο Μουσείο Βικτόρια και Άλμπερτ του Λονδίνου είναι εξαιρετικά δείγματα τέχνης της εποχής και συχνά αναπαριστούν σκηνές από τη Βίβλο. Οι πιο ταλαντούχοι από αυτούς γινόταν επίσημοι πλέκτες της βασιλικής οικογένειας.

Η αλλαγή από επάγγελμα αποκλειστικά για άνδρες σε χόμπι ήρθε στη βικτωριανή εποχή με την εφεύρεση των ραπτομηχανών. Οι έμποροι δεν χρειάζονταν πλέον εκπαίδευση. Το 1880, η ιδέα των γυναικών που έπλεκαν κασκόλ, κάλτσες και γάντια για τους εραστές τους είχε ρομαντικοποιηθεί στην ποίηση, ενώ αποτελούσε και οικιακή δεξιότητα που αύξανε την αξία μιας γυναίκας ως συζύγου.

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΟΥΙΖ: Ξέρεις τίποτα από μαγειρική;