Μικροπράγματα
Από τον Στέφανο Κ.
Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, μόλις έχω σχολάσει από το γραφείο και πάω σπίτι με τα Χριστουγεννιάτικά στολίδια. Είναι όντως νωρίς για στολισμό, αλλά αφού είμαστε κλεισμένοι σπίτι ας το χαρούμε με ωραία χριστουγεννιάτική διακόσμηση. Έχω πάρει νέο δέντρο που θα αρέσει πολύ στη σύζυγο μου. Δυστυχώς δεν ξέρω ότι τα κουτιά θα μείνουν κλειστά για 20 ήμερες.
Καθόμαστε να φάμε και να συζητήσουμε για την εβδομάδα που μας πέρασε, το γεύμα διακόπτει ένα τηλεφώνημα. Είναι η μητέρα μου, ο πατέρας μου έχει πυρετό, αμέσως κατανοώ την σοβαρότητα της κατάστασης και ότι πιθανώς πρόκειται για κορονόιο. Δεν το παίρνω καλά, τα ψιλοχάνω. Ξαπλώνω λίγο κάτω, θέλω να κλείσω τα μάτια και να τα ανοίξω όταν αυτό θα έχει τελειώσει. Χωρίς να το καταλάβω έχουν περάσει οι ώρες. Δεν νιώθω καλά, δεν ξέρω εάν είναι λόγω του πατέρα μου ή εάν όντως δεν είμαι καλά. Δεν δίνω σημασία έχω σημαντικότερα θέματα.
Την επόμενη μέρα ξέρουμε ότι δεν θα στολίσουμε με την σύζυγο. Πάω να ετοιμάσω ένα μικρό γραφείο που έχουμε για να είναι ο πατέρας σε καραντίνα και να είμαστε κοντά του για ό,τι χρειαστεί. Το μεσημέρι βάζω θερμόμετρο, έχω πυρετό, καταλαβαίνω ότι και εγώ θα έχω κορονόιο, κάνω το τεστ και περιμένω τα (αναμενόμενα) αποτελέσματα. Λαμβάνω το αντιπυρετικό και περιμένω την Κυριακή.
Κυριακή, μετά το θετικό τεστ πάω να φροντίζω τον πατέρα μου. Νιώθω μια ανακούφιση ότι δεν θα είναι μόνος και ότι θα τον προσέχω ανά πάσα στιγμή. Με ενημερώνει η μητέρα μου τι αγωγή πρέπει να του χορηγώ και τι πρέπει να προσέχω. Το οξύμετρο γίνεται προέκταση του χεριού και το θερμόμετρο το πιο συχνό εργαλείο μου. ελέγχω τα ζωτικά του ανά 1 ώρα. Δεν ασχολούμαι (δυστυχώς) με την υγεία μου, που σιγά σιγά επιδεινώνεται.
Ο πατέρας μου χειροτερεύει συνεχώς, είναι εξαντλημένος και σχεδόν κατάκοιτος. Τον πιέζω να πιεί τα φάρμακα του και έξτρα υγρά. Θέλω να κλάψω αλλά δεν θέλω να με δει να κλαίω. Το κρατάω μέσα μου για τις επόμενες ημέρες. Κοιμάμαι μόνο 3 ώρες την ημέρα και αυτές με το ένα μάτι ανοιχτό σε περίπτωση που χρειαστεί ο πατέρας μου βοήθεια. Ο πατέρας μου, ο ήρωας που με μεγάλωσε είναι άρρωστος και δεν έχει την δύναμη ούτε να μιλήσει.
Κόβω τις ειδήσεις, δεν χρειάζομαι άλλες στεναχώριες. Έχει έρθει 17 Νοεμβρίου και παρακολουθώ τους αερολόγους να μιλάνε για την πορεία για το πολυτεχνείο. Θέλω να εκραγώ. Ζουν σε άλλο κόσμο; Έχουν ενσυναίσθηση τι γίνεται και το τι περνάει ο κόσμος; Ο πατέρας μου χειροτερεύει το απόγευμα. Η μητέρα μου αποφασίζει να τον πάει στο νοσοκομείο. Δεν ξέρω εάν είναι η σωστή απόφαση, εδώ τουλάχιστόν τον φροντίζω εγώ, εκεί μπορεί να γίνει ακόμα ένα στατιστικό.
90 λεπτά περιμένουμε για ασθενοφόρο. Καταλαβαίνω τι γίνεται στη πόλη μας και με πιάνει ένα ρίγος. Η μητέρα τον συνοδεύει στο νοσοκομείο. Πια είμαι στο γραφειάκι μόνος, μπορώ να κλάψω. Δεν ξέρω για πόση ώρα κλαίω αλλά νιώθω μια ανακούφιση. Κάνω ένα ζεστό μπάνιο και πέφτω να κοιμηθώ, είμαι κομμάτια. Ακούω την πόρτα να ανοίγει, είναι η μητέρα και ο πατέρας, έχουν γυρίσει, οι εξετάσεις βγήκαν καλές και του έδωσαν κορτιζόνη. Συνεχίζω το καθήκον μου, αλλά πια νιώθω ότι περάσαμε τον Ρουβικώνα.
Την επομένη μέρα το πρωί, πια με την μητέρα μου και την σύζυγο μου θετική αποφασίζουμε να γυρίσουμε ο καθένας στα σπίτια του. Ο πατέρας μου είναι εξαντλημένος αλλά με σταδιακές βελτιώσεις. Από την χαρά μου όμως δεν περιμένω τι μου επιφυλάσσουν οι επόμενες μέρες. Νιώθω κουρασμένος, πιστεύω είναι από την έλλειψη ύπνου. Νιώθω ζεστός, βάζω θερμόμετρο να δω, 38,4! Καταλαβαίνω ότι χειροτερεύω. Είναι το ύπουλο χτύπημα του ιού την 7η ημέρα.
Ο πυρετός δεν θα μου πέσει για 6 ημέρες και θα κυμαίνεται από μίνιμουμ 38,4 έως 39,8, το οξύμετρο θα είναι στα χαμηλά φυσιολογικά όρια, η διάρροια θα μου προκαλέσει αφυδάτωση, η εξάντληση θα είναι τρομακτική και ο βήχας θα είναι σαν να μαχαιρώνουν. δεν θα έχω ξανανιώσει ξανά έτσι στη ζωή μου, θα ζήσω έναν Γολγοθά. Θα αναγκαστώ να πάω νοσοκομείο 2 φορές τις επόμενες ημέρες. Την πρώτη φορά θα με ενημερώσει η ιατρός ότι ο ιός έχει πάει στα πνευμόνια και ότι θα πρέπει να αρχίσω αγωγές και να προσέξω πολύ. Δεν θα ξεχάσω την ατάκα της «Θα ζήσει γιατί είσαι νέος». Θετικό αυτό, αλλά δεν νιώθω ασφαλής. Δεν έχουν κρεβάτια για να με νοσηλεύσουν και αλώστε δεν θα ήθελα να μείνω εκεί εκτός εάν είναι ανάγκη.
Στο δρόμο της επιστροφής κλαίω, ξέρω ότι δεν είμαι καλά και ανησυχώ. Η γυναίκα μου προσπαθεί να με εμψυχώσει. Ο πατέρας μου βελτιώνεται (σιγά σιγά) και αυτό μου δίνει δύναμη. Γυρνάμε σπίτι είμαι σε κατάσταση σοκ, είναι οι μέρες που πέθανε ένας 38άρης και ένας 25άρης. Δεν θέλω να καταλήξω και εγώ σε αυτή τη λίστα.. Η επόμενη μέρα είναι δύσκολη, έχω όλα τα συμπτώματα στο μάξιμουμ. Ξυπνάω στις 5 το πρωί με πρόβλημα στην αναπνοή. Το οξύμετρο δείχνε ενδείξεις που δεν θα έπρεπε να δείχνει. Είναι η πρώτη φορά που είμαι τρομοκρατημένος. Είναι η πρώτη φορά που δεν ξέρω εάν θα την βγάλω καθαρή. Αποφασίζουμε να πάμε ξανά στο νοσοκομείο. Τρέμω, φοβάμαι.
Πείτε το πείσμα! Πείτε το θέληση για ζωή, οι εικόνες πολέμου που είδα εκείνη τη ημέρα στο νοσοκομείο με έπεισαν ότι θέλω να ζήσω και ότι θα το ξεπεράσω. Το οξύμετρο βελτιώθηκε, το πρόβλημα στη αναπνοή ξεπεράστηκε. Οι εξετάσεις στο αίμα βγαίνουν καλές, ο πνεύμονας όμως συνεχίζει να δέχεται επίθεση. Οι επόμενες μέρες περνάνε δύσκολα με αρκετούς πόνους και δυσκολίες. Ευτυχώς ο φύλακας άγγελος μου, το έτερο μου ήμισυ περνάει τον ιό χωρίς σχεδόν κανένα σύμπτωμα και αφιερώνει κάθε λεπτό σε εμένα, είναι και η αγάπη της (και γενικά της οικογένειας) που μου δίνει κουράγιο. Ξέρω ότι πρέπει να υπομένω το μαρτύριο αυτό και στο τέλος θα νικήσω, αλώστε νικάει ο πατέρας μου, δεν πρέπει να τον απογοητεύσω. Ο πόνος είναι αβάσταχτος, βήχω και φτύνω αίμα, αλλά κάθε μέρα και καλύτερα, υπομονή.
Δευτέρα 23 Νοεμβρίου, το τεστ έρχεται αρνητικό. Νίκησα. Είμαι ακόμη εξαντλημένος, αλλά νίκησα. Πια ασφαλής βγάζω την κόρη μου(με μάσκα) για μια βόλτα ύστερα από 2 εβδομάδες. Μου έχει λείψει η μικρή μου. Κάνουμε την μεγαλύτερη βόλτα που έχουμε κάνει ποτέ. Δυστυχώς η εξάντληση δεν έχει φύγει. Γυρνάω σπίτι και αμέσως πέφτω στο κρεβάτι χωρίς δύναμη. Το να μιλάω όρθιος είναι δύσκολο για εμένα. Ο κύκλος μου έχει μάθει τι έχω περάσει. Τα τηλέφωνα και μηνύματα γεμίζουν την ημέρα.
Αυτές τις ημέρες που εγώ και ο πατέρας μου παλεύαμε, διάφοροί γνωστοί μας δεν είχαν την τύχη μας και θα κάνουν Χριστούγεννα χωρίς κάποιον γονέα τους. Δεν είναι απλά στενάχωρο, είναι τραγικό. Μαθαίνω ότι οι νεκροί πια ημερησίως είναι στους 100. Παρακολουθώ τους αρνητές που έχουμε στο κύκλο μας, τους οποίους η γυναίκα μου τους είχε καλέσει να έρθουν να μας δουν αφού δεν πιστεύουν στον Ιό. Κανένας δεν ήρθε. Ένας λέει στην γυναίκα μου «σιγά μην έρθω να δω τον Μ****α που κάνει τον άρρωστο για να τον λυπηθούμε». Δεν νευριάζω, απλώς τον λυπάμαι και εγώ θα συνεχίσω την ζωή μου, είναι η ζωή πολύ όμορφη για να στεναχωρηθούμε για τοξικούς ανθρώπους.