Μικροπράγματα
Από τη Νίκη Ζερβού
Η Θεσσαλονικάρα μας, είναι η πόλη του έρωτα, του φαγητού, της μουσικής, των ταινιών και των Φεστιβάλ. Είναι η πόλη με τους όμορφους ανθρώπους που έχουν διάθεση να κάνουν δημιουργικά πράγματα και να ενεργοποιούν συνέχεια το κοινό της Θεσσαλονίκης φέρνοντάς το σε επαφή με νέα θεάματα, ιδέες και καλλιτεχνικά ερεθίσματα. Η εταιρεία πολιτιστικών διοργανώσεων «παρένθεσις» είναι τρανή απόδειξη των παραπάνω, καθώς προσφέρει στην πόλη (και όχι μόνο) φεστιβάλ και event εδώ και χρόνια.
Κάπως έτσι, έχουν την ευκαιρία άνθρωποι που αγαπούν την μουσική και τις ταινίες να παρευρεθούν στο In-Edit σε όλη την Ελλάδα. Εμείς, παρακολουθήσαμε μόλις δύο ταινίες και σας τις προτείνουμ. Είδαμε, λοιπόν, την ταινία «Moby Doc», η οποία αναφέρεται στην ζωή του Moby και την ταινία «This Much I Know to Be True», μια ταινία-συναυλία με τα τραγούδια των τελευταίων δύο studio άλμπουμ «Ghosteen» (Nick Cave & the Bad Seeds) και «Carnage» (Nick Cave & Warren Ellis).
«Moby Doc»
Στην πρώτη ταινία, ο Moby μας κάνει μια αναδρομή στην ζωή του χρησιμοποιώντας διάφορα μέσα (όπως μινιατούρες και animation) και μας μιλάει για τα πολύ δύσκολα παιδικά και εφηβικά του χρόνια, για την αναπάντεχη επιτυχία του, για την σχέση του με τα ναρκωτικά και τον αλκοολισμό και το πάθος του για τον ακτιβισμό σε σχέση με το περιβάλλον, τα ζώα και τον βιγκανισμό.
Πρόκειται για μια ταινία ρολεκόστερ, βαθιά κατάθεση ψυχής του Moby, στην οποία εκτός του ιδίου αναφέρονται σε αυτόν γνωστοί και φίλοι του αλλά και άνθρωποι-πρότυπα για τον ίδιο, όπως ο David Lynch και ο David Bowie (ο δεύτερος με υλικό από αρχείο).
Δε θα ήθελα για κανένα λόγο να ζήσω την απάλευτη ζωή του Moby, ο οποίος έφτασε σε τέτοιο σημείο με τις εξαρτήσεις του που έχασε ακόμη και την κηδεία της μητέρας του επειδή ήταν πιωμένος, αλλά θα ήθελα σίγουρα να περάσω μια μέρα στο πλάι του David Bowie σαν σωστός ροκ σταρ.
Κι επειδή αυτό δεν μπορεί να γίνει για πληθώρα λόγων (αλλά κυρίως επειδή ο Bowie πέθανε και όχι επειδή είμαι άσχετη στο θέμα της μουσικής παραγωγής), αρκούμαι στην υπέροχη ταινία που σκηνοθέτησε ο Rob Gordon Bralver για τον Moby.
To trailer:
«This Much I Know to Be True»
Η δεύτερη ταινία για τον Nick Cave, τους Bad Seeds και τον Warren Ellis (η αλλιώς Warry όπως αναφέρεται στην ταινία), αποτελεί μουσικό υπερθέαμα. Ο, πιο επίκαιρος από ποτέ για τον πιο δυστυχή λόγο, τον θάνατο του δεύτερου γιού του, Nick Cave, είναι διάσημος για το πόσο ιδιωτική κρατάει την ζωή του και για την απέχθεια που έχει προς την έκθεση. Προτιμάει πάντα να μιλάει μέσω της μουσικής του και δεν του αρέσει καθόλου να εμφανίζεται και να απασχολεί για τον οποιοδήποτε άλλο λόγο.
Γι’ αυτό και το μοναδικό προσωπικό πράγμα που μοιράστηκε μαζί μας, είναι η ενασχόληση του με την κεραμική σαν τρόπο ψυχοθεραπείας και δημιουργίας ιστοριών. Μας έδειξε την σειρά κεραμικών που έφτιαξε σχετικά με την ζωή του διαβόλου (από τότε που ήταν μωρό μέχρι να πεθάνει) και μας είπε μια πολύ ωραία ιστορία, σαν αυτές που λέει στα τραγούδια του, ενώ μας παρουσίαζε τα έργα του.
Κατά τ’ άλλα πρέπει να είσαι πολύ φαν του Nick Cave για να σου αρέσει η ταινία, γιατί κατά βάση είναι μια συναυλία σε έναν μεγάλο χώρο με φωτορρυθμικά, κουαρτέτο και φωνητικά. Αν είσαι, λοιπόν, φαν της μουσικής του Nick, η ταινία αυτή είναι για σένα και το μόνο σίγουρο είναι πως θα φύγεις με ανατριχίλα σε όλο σου το σώμα.
Το τρέιλερ:
***
Στο Φεστιβάλ συναντήσαμε και τον Κωνσταντίνο Κουλουζάκη, κύριο μέλος της διοργάνωσης. Αρχικά, συστηθήκαμε:
«Είμαστε οι εταιρεία «παρένθεσις» και ασχολούμαστε πολλά χρόνια με το κομμάτι του πολιτισμού, της διοργάνωσης εκδηλώσεων και διαφόρων event στο σύνολό τους. Θα μας ξέρετε απ’ το Urban Picnic festival και το Offside festival. Έχουμε γίνει στο κομμάτι του πολιτισμού και της διοργάνωσης σχεδόν γραφικοί πια.»
Μιλήσαμε λιγάκι και για την ιδέα του φεστιβάλ, το οποίο αποτελεί παγκόσμιο φαινόμενο και πως αυτό ήρθε μέσω της «παρένθεσις» στην Ελλάδα:
«Βρισκόμουν στην Βαρκελώνη, όπου ξεκίνησε το In-Edit festival 20 χρόνια πριν και παρακολούθησα μια ταινία που αναφέρεται σε μια Φινλανδική μπάντα στην οποία συμμετείχαν παιδιά με σύνδρομο Down, πάθαμε πλάκα και σκεφτήκαμε πως αυτό θα έπρεπε να έρθει στην Θεσσαλονίκη σε μια πόλη που αγαπάει το σινεμά. Εδώ τεστάρουμε πάντα τα πρότζεκτ μας εδώ τεστάραμε και το In-Edit festival και είδαμε πως έχει μεγάλο νόημα και απήχηση στο κοινό οπότε κάπως έτσι ξεκίνησε. Το In-Edit είναι πολύ μεγάλο φεστιβάλ, το οποίο παρουσιάζεται σε πάρα πολλές χώρες παγκοσμίως. Εμείς εκτός απ’ το να το φιλοξενούμε στην χώρα μας δουλεύουμε και για την διοργάνωση του φεστιβάλ στο σύνολο της. Η αξία του είναι πολύ σπουδαία καθώς, συναντιέται η μουσική και το σινεμά, δύο πολύ σημαντικοί πυλώνες της πολιτιστικής βιομηχανίας.»
Όσον αφορά την ανταπόκριση που είχε το κοινό στο φεστιβάλ, ο κύριος Κουλουζάκης σημείωσε:
«Έχουμε ακούσει εξαιρετικό feedback φέτος. Η δουλειά μας δεν είναι πολλή έτσι κι αλλιώς. Μαζεύουμε τις ταινίες και δημιουργούμε το κατάλληλο κλίμα. Ενεργοποιούμε κάτι που έχει ήδη ανάγκη ο κόσμος: να μιλήσει για τις ιστορίες, για την μουσική και να διασκεδάσει. Στον θεατή ξυπνούν μνήμες και βιώματα μέσω των ταινιών και της μουσικής και ο καθένας συνδέεται με έναν πολύ προσωπικό τρόπο με το φεστιβάλ. Η πόλη το αγκαλιάζει, περνάει καλά κι εμείς είμαστε πολύ χαρούμενοι. Είμαστε σχεδόν σε κάθε προβολή sold out. Είχαμε πολύ μεγάλη αγωνία μήπως δεν πάει καλά λόγω COVID, αλλά είμαστε πραγματικά πολύ ευχαριστημένοι με την ανταπόκριση του κόσμου.»
Το In-Edit, όμως, δεν τελειώνει στην Θεσσαλονίκη. Για την ακρίβεια, αυτή ήταν μόνο η αρχή καθώς τα μουσικά ντοκιμαντέρ που παρακολουθήσαμε, ετοιμάζονται να ταξιδέψουν σε όλη την Ελλάδα:
«Το In-Edit επιστρέφει στην Αθήνα και παράλληλα σαν «παρένθεσις» ετοιμάζουμε το Urban Picnic festival το οποίο κλείνει φέτος 10 χρόνια και το Offside festival. Παράλληλα ετοιμάζουμε το In-Edit on tour, στο οποίο θέλουμε να πάμε το φεστιβάλ στην περιφέρεια με ελληνικά ντοκιμαντέρ, διεθνείς τίτλους, μουσική, ένα πακέτο μαζεμένο που πιστεύουμε πως στο σύνολό της έχει ανάγκη ο κόσμος και θα το στηρίξει.»
Μακάρι να είχα χρόνο να δω όλες τις ταινίες, ποιος ξέρει, όμως ίσως γίνει αυτό σε κάποιο In-Edit εδώ κοντά.