Βάνα Κράβαρη
Μέχρι και αύριο 14 Νοεμβρίου 2024, στον πρώτο όροφο του Ρομάντσο, μπορεί κανείς να περιηγηθεί ανάμεσα σε κλικς από τη ζωή στην Παλαιστίνη. Μια σειρά από φωτογραφίες από τη Δυτική Όχθη και τη Γάζα διαδέχονται η μια την άλλη σε ένα ανεπίσημο tour σε πόνο, συντρίμμια και μια μόνιμη αίσθηση έκτακτης ανάγκης, οδυνηρά οικείας στον λαό της Παλαιστίνης. Μιλήσαμε με τη Mirei Al-Sayed, curator της Έκθεσης “Is Anyone Alive? The Language of Communication in Gaza”, η οποία ήταν στα σκαριά πολύ πριν την τρομοκρατική επίθεση της Χαμάς που οδήγησε σε μια ακόμα αιματηρή σύγκρουση, με εντελώς άλλο concept και εντελώς άλλες φωτογραφίες. “Αρχικά θέλαμε να δείξουμε πώς είναι η καθημερινότητα των παιδιών στη Γάζα, με πολύ πιο γλυκές εικόνες, ωστόσο μετά έγιναν όλα αυτά και εκ των πραγμάτων η Έκθεση απέκτησε άλλο νόημα”, τονίζει.
“Και όταν όλα πέσουν, οι φωτορεπόρτερ γίνονται η γλώσσα της Γάζας.”
-Πες μας λίγα λόγια για την έκθεση.
Η έκθεση με τίτλο “Is Anyone Alive? The Language of Communication in Gaza” είναι μια πρωτοβουλία της Παλαιστινιακής Παροικίας Ελλάδας με σκοπό την παρουσίαση των γεγονότων στη Γάζα μέσα από τον φωτογραφικό φακό των δημοσιογράφων της περιοχής. Όπως μπορεί κανείς να διαβάσει στο e-booklet της έκθεσης, ο τίτλος αυτός έχει ιδιαίτερη αξία για εμάς στη διασπορά, που περιμένουμε καθημερινά κάποιο σημάδι ζωής των οικείων μας στην Παλαιστίνη. Η προσμονή της απάντησης σε αυτή την ερώτηση περικλείει χιλιάδες συναισθήματα που προσπαθούμε να κρατήσουμε μέσα μας. Ειδικά όταν βλέπουμε συμπατριώτες μας να αναζητούν τους ανθρώπους τους στα χαλάσματα, πάντα ξεκινάνε να τους αναζητούν με ονόματα χαϊδευτικά και στο τέλος καταλήγουν να φωνάζουν “είναι κανείς ζωντανός;”. Ως αποδέκτες αυτής της κατάστασης, αυτών των φωτογραφιών πώς αντιδράμε; Είμαστε άραγε οι ίδιοι ζωντανοί; Αυτή είναι η απόληξη που ελπίζουμε να έχει αυτή η έκθεση.
-Ποια είναι η γλώσσα επικοινωνίας της Γάζας;
Όσον αφορά τα δίκτυα, η επικοινωνία είναι μια τελεία, μια παύλα, ένα διαβάστηκε. Στον ελάχιστο χρόνο που έχουν οι άνθρωποι εκεί για να αλληλεπιδράσουν, τόσο φυσικά όσο και διαδικτυακά, δεν υπάρχει περιθώριο σκέψης. Θες να γνωρίζεις αν ο άλλος ζει και εκεί γυρνάμε στον τίτλο της έκθεσης.
Εκφράζουν το αν είναι ζωντανοί με παύλες και τελείες για να προλάβουν να δώσουν ελπίδα ο ένας στον άλλον. Δεν έχουν την πολυτέλεια του χρόνου. Και όταν όλα πέσουν, οι φωτορεπόρτερ γίνονται η γλώσσα της Γάζας. Μέσα από αυτούς γνωρίζουμε για τις σκέψεις τους, τις δυσχέρειές τους, τους νεκρούς μας.
-Ποιοι καλλιτέχνες συμμετέχουν στην Έκθεση;
Έχουμε παρά πολλούς φωτογράφους/ ρεπόρτερ που είναι όλοι τους πολύ πρόθυμοι να μοιραστούν μαζί μας τις φωτογραφίες τους, προκειμένου να ευαισθητοποιήσουν τον κόσμο. Ίσως ο πιο αγαπητός και από τον κόσμος των social media είναι ο Motaz Azaiza, ένας 24 χρόνος freelance φωτορεπόρτερ που έχει συγκινήσει πολύ κόσμο με τις εκκλήσεις του για βοήθεια.
Ο Ali Jadallah, o Belal Khaled, o Hani Al Shaer , Mustafa Hassona, Motasem Mortaja, Doaa Albaz, Wissam Nassar… Είναι πραγματικά παρά πολλοί και προσπαθήσαμε να βάλουμε από όλους μια φωτογραφία, δίνοντας προτεραιότητα στους πιο νέους που έχουν μια πιο έντονη οπτική των πραγμάτων.
-Πώς και ανέλαβες εσύ το curation;
Στην Παλαιστινιακή Παροικία γνωρίζουν πως έχω κάποιο εικαστικό background από τις σπουδές μου ως ID. Εκείνοι χρειάζονταν μια έκθεση από το μηδέν με στόχο την ενημέρωση του κόσμου και εγώ χρειαζόμουν κάτι για να διοχετεύσω την ένταση των γεγονότων. Η έκθεση έπρεπε να στηθεί μέσα σε 3 μέρες με πολύ προσωπική δουλειά και ένα συνοδευτικό e-booklet οπότε το πήρα πάνω μου. Ελπίζω το αποτέλεσμα να με δικαίωσε και να καταφέρω να μεταφέρω την έκθεση και σε άλλες πόλεις.
“Οι παππούδες μου έφυγαν από την Παλαιστίνη στην πρώτη Νάκμπα το 1948 και μέχρι και σήμερα έχουν κρατούν τα κλειδιά του σπιτιού μας στην Παλαιστίνη.”
-Πες μας λίγα λόγια για εσένα. Είσαι Παλαιστίνια πρόσφυγας δεύτερης γενιάς, σωστά;
Είμαι δεύτερης γενιάς πρόσφυγας στην Ελλάδα που σημαίνει πως γεννήθηκα και μεγάλωσα εδώ, είμαι Ελληνοπαλαιστίνια. Οι παππούδες μου έφυγαν από την Παλαιστίνη στην πρώτη Νάκμπα το 1948 και μέχρι και σήμερα έχουν κρατούν τα κλειδιά του σπιτιού μας στην Παλαιστίνη.
Από πολύ μικρή ήμουν μέσα στην Παλαιστινιακή Παροικία. Μαθαίναμε για την ιστορία, τους συμβολισμούς – όπως τα κλειδιά των σπιτιών μας, τα ήθη και έθιμα, τους χορούς. Αργότερα κάναμε δράσεις, χορευτικές παραστάσεις, προβολές ταινιών, βραδιές ποίησης, στέλναμε γράμματα και ζωγραφιές σε παιδιά κάτω μαζί με ανθρωπιστική βοήθεια. Η Παλαιστίνη μεγαλώνει μέσα μας και όπως αγαπάω την Ελλάδα έτσι νιώθω και για την Παλαιστίνη – και ας μην έχω ζήσει μια μέρα εκεί, σαν να συνδέομαι μαζί της μέσα από το συλλογικό ασυνείδητο, είναι η πνευματική μου κληρονομιά. Δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος για μένα να αγωνιστώ για αυτήν, μέσα από την τέχνη είτε είναι φωτογραφία, ποίηση, γραφιστική.
-Πώς μπορούμε να βοηθήσουμε τους Παλαιστίνιους ουσιαστικά;
Αυτή τη στιγμή το πιο σημαντικό βήμα του κόσμου είναι οι φωνή του. Η εκπαίδευση και η σωστή ενημέρωση, η υπεράσπιση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, η καταδίκη των εγκλημάτων πολέμου σε βάρος του άμαχου παλαιστινιακού λαού. Η απαίτηση να ανοίξουν τα σύνορα για να περάσουν βασικά αγαθά.
Το μποϊκοτάζ των προϊόντων που υποστηρίζουν αυτή τη γενοκτονία. Όσα χρήματα και να σταλούν τώρα, δεν έχουν αξία όταν τα καταστήματα είναι άδεια ή βομβαρδίζονται. Όσα ρούχα, προϊόντα, τρόφιμα, φαρμακευτικά είδη και γιατροί και να φτάσουν, θα βρεθούν να περιμένουν έξω από τα σύνορα. Ο κόσμος πρέπει να σταματήσει να δίνει άφεση στον ισραηλινό στρατό. Να εκφράσει τη δυσαρέσκειά του στις κυβερνήσεις του πρώτα απ’όλα. Ευτυχώς, στην Ελλάδα, με μεγάλη μου χαρά, είδα τουλάχιστον 15 χιλιάδες άτομα να κατεβαίνουν μαζί μας σε πορείες την ίδια ώρα που η κυβέρνηση καταψήφισε την κατάπαυση του πυρός και ιδιαίτερα σε μια μέρα όπως η 28η Οκτωβρίου – μέρα κατά την οποία ως Έλληνες περηφανευόμαστε για την αντίστασή μας σε έναν κατακτητή.
INFO
Παρ 10 Νοε 2023 – Τρι 14 Νοε 2023
Photography Exhibition: Is Anyone Alive?
📍Bios, Ρομάντσο
Περισσότερες πληροφορίες εδώ.