Μικροπράγματα
Της Χρυσάνθης Ιακώβου
Το And Just Like That…, το σίκουελ του θρυλικού Sex and the city, μόλις ολοκληρώθηκε –κάπως βεβιασμένα, είναι η αλήθεια– μετά από τρεις σεζόν. Λυπηθήκαμε γι’ αυτό; Θα μας λείψει; Καθόλου μα καθόλου! (Το άρθρο είναι full of spoilers, διαβάζετε με δική σας ευθύνη!)
Αν με ρωτούσε κάποιος να του περιγράψω τι στο καλό είδα στο And Just Like That… για τρεις ολόκληρες σεζόν, ειλικρινά δεν ξέρω τι θα του απαντούσα. Ναι, οκ, τα βασικά γεγονότα είναι ότι πεθαίνει ο Mr.Big, ότι λείπει η Σαμάνθα, ότι η Μιράντα χωρίζει από τον Στιβ και αλλάζει σεξουαλικές προτιμήσεις, η Κάρι το ξαναπροσπαθεί με τον Έινταν, η Σάρλοτ ξαναπιάνει δουλειά σε γκαλερί. Αυτά. Όλα τα ενδιάμεσα μού φάνηκαν βαρετά, ανούσια και ανέμπνευστα. Τι γεύση μου άφησε η σειρά; Καμία. Και ιδού γιατί.
– Οι προσωπικότητες των κοριτσιών. Δεν υπάρχουν προσωπικότητες. Υπάρχουν μόνο πρόσωπα που μιλάνε και παρευρίσκονται σε διάφορα καφέ και events. Το ξεκάθαρο στίγμα και ταπεραμέντο που είχαν οι ηρωίδες στο Sex and the city εδώ απουσιάζουν εντελώς, είναι σχεδόν αδύνατο να τις δεις ως συνέχεια του προηγούμενου σίριαλ. Ούτε οι χαρακτήρες τους ούτε οι συζητήσεις τους (ούτε καν τα προβλήματά τους) έχουν κάποιο βάθος. Μιλάνε, σουλατσάρουν, τρώνε, πίνουν ποτά σε μια παντελώς βαρετή καθημερινότητα χωρίς να συμβαίνει τίποτα το ουσιαστικό. Χαμένη ευκαιρία για τους σεναριογράφους να μας τις παρουσιάσουν σε μια πραγματική ρεαλιστική εξέλιξη, ίδιες μεν αλλά πιο ώριμες λόγω ηλικίας, με νέες προκλήσεις και στο πλαίσιο της εποχής μας.
(- Η αλήθεια βέβαια είναι ότι στην πρώτη σεζόν προσπάθησαν να τις δείξουν πιο ώριμες, αλλά με την έννοια του πιο… γερασμένες! Ναι, το ξέρουμε ότι πέρασαν πολλά χρόνια και δεν είναι 35άρες πλέον και ο κόσμος περιμένει να δει τους ήρωες πιο μεγάλους, αλλά να μου αφήνεις τη Μιράντα με άβαφο μαλλί, να μου δείχνεις τον Στιβ κουφό και την Κάρι να νομίζει ότι έχει αρθριτικά –ή κάτι τέτοιο, ούτε καν μπορώ να θυμηθώ με ακρίβεια– δεν είναι πετυχημένο, γιατί το ξέρουμε ότι το κάνεις επίτηδες, για να μη γυρίσει κάποιος θεατής και πει «Μα καλά, δεν πρέπει να μας δείξετε ότι πέρασαν χρόνια;» Θα μπορούσε με πολλούς έξυπνους τρόπους να γίνει αυτό και να ενσωματωθεί ωραία στην πλοκή).
– Ομοίως με τις πρωταγωνίστριες, έχασε και η πόλη τον σφυγμό της. Η Νέα Υόρκη ήταν πάντα η πέμπτη ηρωίδα του Sex and the city, με τα πάρτι της, τις τάσεις της, την αύρα της, τα παράξενά της, τις ακρότητές της στην τέχνη και στη διασκέδαση. Πραγματικά δεν ξέρω πώς το κατάφεραν, αλλά η πόλη εξαφανίστηκε – το ίδιο και η αλληλεπίδραση με τους χαρακτήρες, που ήταν βασικό συστατικό της αρχικής σειράς.
– Βρήκα καταστροφική την απουσία του voice over. Η ωραία αφήγηση της Κάρι που έδινε τις σκέψεις των ηρωίδων, την ουσία του κάθε επεισοδίου και συνένωνε με έξυπνο τρόπο τις υποϊστορίες ήταν από τα πιο χαρακτηριστικά στοιχεία του Sex and the city και ένας μεγάλος παράγοντας της επιτυχίας του. Το And Just Like That… ήταν κρύο, απρόσωπο και χωρίς συνοχή και ρυθμό – και χωρίς ωραίες σκέψεις και θεωρίες. Στα τελευταία μόνο επεισόδια μου άρεσε που ακούμε αποσπάσματα από το νέο βιβλίο της Κάρι. Μακάρι να είχε γίνει όλη η σειρά έτσι, θα ήταν εντελώς διαφορετική.
– Πού πήγε η φιλία των κοριτσιών; Ακόμη κι αυτοί που μισούν το Sex and the city δεν μπορούν να αρνηθούν το εξής: ότι παρουσίασε με υπέροχο τρόπο την αληθινή φιλία μεταξύ των γυναικών, που συζητάνε τα πάντα και αλληλοστηρίζονται no matter what. Πού ήταν λοιπόν αυτή η φιλία στο And Just Like That…; Πού ήταν οι συζητήσεις, οι εκμυστηρεύσεις, τα λόγια αγάπης; Οι δυνατές, συγκινητικές στιγμές; Τα πειράγματα, τα έξυπνα αστεία; Αισθανόμουν διαρκώς ότι ο κοινός τηλεοπτικός χρόνος των τριών ηρωίδων ήταν εξαιρετικά μικρός – αντιθέτως, τις έδειχνε να περνούν πολύ περισσότερο χρόνο με τις νέες τους φίλες, τους καινούργιους δηλαδή χαρακτήρες που γνωρίσαμε σε αυτήν τη σειρά (οι οποίοι φυσικά ήταν κι αυτοί ψιλοαδιάφοροι, για να πηγαίνουν σετ με όλα τα υπόλοιπα).
– Too politically correct. Στο And Just Like That… βάλθηκαν να διορθώσουν τα «λάθη» του Sex and the city (το οποίο τα τελευταία χρόνια είχε κατηγορηθεί ότι ήταν too white κι ότι δεν τόνιζε αρκετά τη διαφορετικότητα), όμως το έκαναν με τρόπο επιβεβλημένο και αμήχανο. Πραγματικά, αισθανόμουν ότι έβλεπα το άγχος των σεναριογράφων να αποτυπώνεται στη μικρή οθόνη. Νομίζω πως αυτό ήταν ένα από τα στοιχεία που στέρησε το And Just Like That… από τη φρεσκάδα και τον αυθορμητισμό που είχαμε δει στο Sex and the city: η παλιά σειρά είχε καταφέρει να πιάσει τον σφυγμό και το πνεύμα της τότε εποχής και να δώσει κάτι πρωτοποριακό, η νέα προσπαθούσε να τα δείξει όλα «όπως πρέπει» χωρίς να συλλαμβάνει την ουσία και χάνοντας σε αυθεντικότητα. (Ξέρετε ποια σειρά κατάφερε να εφαρμόσει τη συμπερίληψη με θαυμαστό τρόπο, εντελώς αβίαστα και φυσικά, ως κάτι εντελώς αυτονόητο; Το Grey’s Anatomy. Αχ, ήθελα από καιρό να το πω αυτό).
– Σχετικά με την Κάρι τώρα, την ψυχή της σειράς: τι ανούσια εξέλιξη ήταν αυτή; Η Κάρι στο And Just Like That… δεν κάνει (σχεδόν) τίποτα στη ζωή της. Οκ, έχει εγκαταλείψει τη στήλη της γιατί είμαστε στον 21ο αιώνα, αλλά θα περίμενα να βρει άλλους τρόπους για να εκφράζεται ή για να έρχεται σε επαφή με το κοινό της, πχ μέσω Instagram ή TikTok. (Ναι, δεν το είχε με την τεχνολογία παλιά, ας πούμε ότι τώρα εξοικειώθηκε!) Ήταν ωραίο αυτό με το podcast στην πρώτη σεζόν, αλλά τέλειωσε άδοξα. Ή θα περίμενα να έχει διευρύνει ακόμα περισσότερο τον κύκλο της, να είναι πιο… μέσα στα πράγματα της Νέας Υόρκης. Έχει τα βιβλία της βέβαια, αλλά δεν είναι το ίδιο (και θεωρώ πως ακόμα κι αυτό δεν το ανέδειξαν αρκετά). Ουσιαστικά, κληρονόμησε τα λεφτά του Big και αλλάζει φορέματα, σπίτια και καφέ-μπαρ. Η Κάρι, η τηλεοπτική γυναίκα που τη «ζήλεψαν» όσο καμιά άλλη για τον τρόπο ζωής της, ζει την πιο βαρετή ζωή της μικρής οθόνης. Σχεδόν σε λυπήθηκα, βρε Κάρι.
– Για να έχει drama η σειρά έπρεπε να κάνουν κάτι με τη Μιράντα. Κάποιος φωστήρας σκέφτηκε να τη χωρίσουν από τον Στιβ και να την κάνουν ομοφυλόφιλη. Θεωρούσα πάντα τη σχέση της Μιράντα και του Στιβ την πιο βαθιά και ειλικρινή του Sex and the city, με πολλές υγιείς υποχωρήσεις και ρεαλιστικούς συμβιβασμούς. Δεν βρήκα καθόλου ενδιαφέροντα τα ραντεβού της Μιράντα με το άλλο φύλο, γιατί έβγαζε μάτι ότι αποσκοπούσαν στο να γίνει πιο ιντριγκαδόρικη η πλοκή. Δεν έγινε όμως! (Παρεμπιπτόντως, unpopular opinion, αλλά πολύ μου άρεσε ο/η Τσε).
– Τη Σάρλοτ πραγματικά δεν ήξεραν τι να την κάνουν οι σεναριογράφοι. Νομίζω αν μπορούσαν θα την έβγαζαν εκτός σειράς, δεν είχαν ιδέα τι ιστορίες να γράψουν γι’ αυτήν. Το μόνο που σκέφτηκαν ήταν να την παρουσιάσουν ως ελαφρώς «χαζοχαρούμενη», υπερτονίζοντας με άκομψο τρόπο τα κωμικά στοιχεία του χαρακτήρα της, και να δώσουν στον Χάρι έναν καρκίνο του προστάτη. Θα μπορούσαν βέβαια να είχαν εκμεταλλευτεί καλύτερα τη σχέση της με τις κόρες της, αλλά αυτό το έκαναν εντελώς επιφανειακά και με μη έξυπνο τρόπο.
– Επιτέλους δικαιώθηκα για τον Έινταν! Ποτέ μα ποτέ δεν τον θεωρούσα το «καλό παιδί» – ήταν πάντα πολύ πιεστικός και ένιωθα ότι δεν αποδέχεται την Κάρι για αυτό που πραγματικά είναι. Και ούτε ταίριαζαν ως ζευγάρι. Παρ’ όλα αυτά βέβαια, οφείλω να παραδεχτώ ότι η επιστροφή του Έινταν είχε ενδιαφέρον στην πλοκή και έτσι όπως ξαναξεκίνησε η σχέση δεν θα με χαλούσε αν ήταν endgame για την Κάρι: είναι ωριμότεροι, θέλουν πλέον τα ίδια πράγματα, είναι καλά μαζί, έχει νόημα τέλος πάντων σεναριακά. (Θα προτιμούσα βέβαια η Κάρι να μην είχε πει στη δεύτερη σεζόν ότι ο Big ήταν ίσως ένα μεγάλο λάθος που την κράτησε μακριά από τον Έινταν, εντάξει, αυτό ήταν ιεροσυλία. Βρε αθεόφοβοι, τα ρημάξατε όλα, θα μας χαλάσετε ετεροχρονισμένα και τη σχέση της Κάρι με τον Big;) Αντ’ αυτού, οι σεναριογράφοι βρήκαν λαμπρή ιδέα να παρουσιάσουν τον Έινταν ανασφαλή και ζηλιάρη, που «αναγκάζει» την Κάρι να εγκαταλείψει το διαμέρισμά της (άλλη ιεροσυλία κι αυτή) και που δεν την εμπιστεύεται μετά από είκοσι δύο χρόνια. Grow up, man!
– Με τούτα και με εκείνα, ερχόμαστε στο φινάλε της σειράς: η Κάρι χωρίζει με τον Έινταν και μένει μόνη τελικά. Οπότε λοιπόν, για πείτε μου, τι νόημα είχε όλο αυτό; Αφού ήταν από παλιά ή Big ή Έινταν, αφήστε τη με τον Έινταν. Δεν θέλετε τον Έινταν, βρείτε εγκαίρως κάποιον άλλον σύντροφο, χτίστε το ωραία, δώστε το παράδειγμα μιας ώριμης σχέσης σε αυτήν την ηλικία. Ήταν καλό αυτό που πήγε να γίνει με τον Ντάνκαν, το χάσαμε κι αυτό. Είκοσι εφτά χρόνια παρακολουθούμε την Κάρι για να τη δούμε να μένει μόνη στο τέλος; Με μια ψιλοαμήχανη-ψιλομελαγχολική σκηνή που δεν μας άγγιξε καθόλου; Θα μου πεις, είναι κακό που μένει μόνη; Αν βλέπαμε κάποια άλλη σειρά, όχι, δεν θα ήταν. Αλλά τώρα βλέπουμε το σίκουελ του Sex and the city, οπότε ναι, είναι κακό, abso-fuckin-lutely!
– Μιας και είπα για το διαμέρισμα, το βρήκα πολύ ακραίο που η Κάρι εγκατέλειψε το αγαπημένο της (μας) σπίτι. Η δε σκηνή του τελευταίου επεισοδίου που το ξαναεπισκέπτεται και βλέπουμε πώς το κατήντησαν οι νέοι του ένοικοι είναι σοκαριστική. Το And Just Like That… νομίζω τελικά πως είχε σκοπό ύπαρξης να καταστρέψει ό,τι αγαπήσαμε στο Sex and the city.
– Αν κανείς από εσάς έχει την απορία γιατί η σειρά δεν ονομάστηκε Sex and the city 2, θα σας πω εγώ. Δεν έχει σεξ (ούτε city έχει, όπως είπα ήδη πιο πάνω). Όσο τολμηρή ήταν η αρχική σειρά, άλλο τόσο άτολμη ήταν η συνέχειά της. Με τον ίδιο τρόπο που το And Just Like That… φοβήθηκε μη και δεν είναι politically correct, έτσι φοβήθηκε να μας παρουσιάσει τη σεξουαλική ζωή των ώριμων γυναικών – και γενικά τα προβλήματα της ηλικίας τους.
– Το Sex and the city είχε χιούμορ και δράμα σε πολύ πετυχημένες δόσεις. Ναι, ήταν ανάλαφρο, αλλά ήξερε πότε να μας συγκινήσει ή να μας στεναχωρήσει. Είχε και την αγωνία του, τις μικροανατροπές του, τον ρομαντισμό του. Το And Just Like That…, εκτός του ότι ήταν εντελώς φλατ συναισθηματικά, υπερτόνισε το χιουμοριστικό στοιχείο και το ενίσχυσε με αρκετές δόσεις γελοίου, κάνοντας τα πράγματα ακόμα χειρότερα.
– Για κάποιον λόγο, προσωπικά δεν μου έλειψε η Σαμάνθα. Πιστεύω όμως ότι θα ήταν λίγο πιο καλή η σειρά αν έπαιζε τελικά. Από την άλλη, πού θα χωρούσε η Σαμάνθα σε αυτόν τον τηλεοπτικό αχταρμά; Άσ’ το καλύτερα! (Σταματήστε επίσης να λέτε ότι η Κιμ Κατράλ διέβλεψε την παταγώδη αποτυχία και γι’ αυτό έμεινε εκτός. Δεν ήταν αυτός ο λόγος, άσχετα αν… βγήκε κερδισμένη!)
– Σχετικά με το φινάλε: δεν ξέρω πότε ακριβώς πάρθηκε η απόφαση να τερματιστεί η σειρά στον τρίτο κύκλο, πάντως το τέλος ήταν βεβιασμένο, πρόχειρο και… άξιο απορίας. Μια Κάρι-μπακούρι που μοιράζει πίτες στους ζευγαρωμένους φίλους της, ένα καταστροφικό γεύμα Ευχαριστιών με κάτι ανεκδιήγητους καλεσμένους (που είναι απαραίτητοι όμως, γιατί… διαφορετικότητα) και με μια λεκάνη τουαλέτας που υπερχείλισε μαζί με το περιεχόμενό της. (Αυτό το τελευταίο, αν δεν το έβλεπα με τα μάτια μου, νομίζω πως δεν θα το πίστευα αν μου το έλεγε κάποιος). Ας πούμε ότι μέσα σε όλο αυτό που σας περιέγραψα οι ιστορίες των ηρώων ολοκληρώθηκαν με καλό τρόπο, όλοι αποκαταστάθηκαν όπως ήθελαν, όλοι είναι ευτυχισμένοι (εκτός από την Κάρι, που δεν μας έπεισε ότι δεν την πολυπειράζει που είναι μόνη στην τεράστια σπιταρόνα της). Ακόμα κι αυτό όμως, το αίσιο τέλος, μας το έδωσαν άνευρα, γλυκανάλατα και βιαστικά σε ένα ελαφρώς βλακώδες (και αηδιαστικό) επεισόδιο – πράγμα που με κάνει να συγκρίνω με τη γεμάτη και απολαυστική τελευταία σκηνή του Sex and the city με τα ωραία λόγια και την τρομερή τραγουδάρα και την Κάρι να περπατά στους δρόμους της Νέας Υόρκης μιλώντας στον τηλέφωνο με τον Big, που για πρώτη φορά μαθαίνουμε ότι το όνομά του είναι Τζον! Τι χορταστικό φινάλε!
– Το And Just Like That… ήταν απογοητευτικό από όλες τις απόψεις. Δεν μπορείς να το δεις ως συνέχεια του Sex and the city, γιατί ουσιαστικά δεν έχει καμία σχέση, ανατινάζει και διαλύει τα πάντα. Αλλά ούτε και από μόνο του στέκεται, γιατί ως σειρά δεν έχει ενδιαφέρον. Παρόλο που κατά έναν παράδοξο τρόπο βλέπεται χωρίς να κουράζει, είναι ανούσιο. Το κάθε επεισόδιο ξεχωριστά, αλλά και οι τρεις σεζόν στο σύνολό τους, δεν αφήνουν μέσα σου απολύτως τίποτα. Τι τεράστια χαμένη ευκαιρία. Κρίμα.
