Βάνα Κράβαρη
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, η Αμερικανίδα φωτογράφος Justine Kurland μπήκε σε on the road mode με ένα τροχόσπιτο για να ξεκινήσει την πρωτοποριακή σειρά «Girl Pictures». Ανατρέποντας επιδέξια το hypermasculine αφήγημα του «σκληρού ατομικιστή» που εξερευνά έναν νέο κόσμο, χωρίς σύνορα και φόβο, σκηνοθέτησε φωτεινές σκηνές με έφηβα κορίτσια που αγκαλιάζουν τον κολεκτιβισμό για να ζήσουν μαζί, σε πλήρη αρμονία με τη φύση.
«Πάντα με τραβούσε ο τρόπος με τον οποίο η φωτογραφία δεν λέει ψέματα και λέει την αλήθεια», λέει η Kurland στο Huck Mag. «Δεν μπορεί ποτέ να είναι πραγματικά μια μεταφορά ή ένα σύμβολο, επειδή είναι πάντα το γεγονός του τι βρίσκεται μπροστά από την κάμερα. Έτσι, κάθε σκηνοθετημένη εικόνα είναι μόνο η λαχτάρα και το να φαντάζεται κανείς εναλλακτικούς τρόπους ύπαρξης. Με αυτόν τον τρόπο είναι ένα σημαντικό πολιτικό εργαλείο, επειδή τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει αν δεν μπορούμε να απεικονίσουμε πώς μοιάζει αυτό».
Όταν έγινε μητέρα, η Kurland συνέχισε την πορεία της, περικλείοντας τον γιο της Casper στη ρευστή οικειότητα της μεταναστευτικής ζωής. Μεταξύ του 2005 και του 2010, ταξίδεψαν σε όλη τη χώρα, ακολουθώντας τις εποχές, προκειμένου να απολαύσουν τις ακτίνες του ήλιου για όσο το δυνατόν περισσότερο χρόνο.
Για την Kurland, η ζωή στο δρόμο ήταν μια οικογενειακή υπόθεση, με τις ρίζες της να βρίσκονται στην παιδική της ηλικία. «Η μητέρα μου έφτιαχνε χειροποίητα ρούχα και τα πουλούσε σε Αναγεννησιακές εκθέσεις στην ανατολική ακτή για να μάς στηρίξει», περιγράφει. «Τα αδέρφια μου και εγώ ταξιδεύαμε μαζί της, κάνοντας κατασκήνωση στον χώρο και αργότερα δουλεύαμε για αυτήν. Κληρονόμησα ορισμένα είδη γνώσεων από εκείνη: πώς να τα βγάζεις πέρα με νομαδικό τρόπο, πώς να φτιάχνεις ένα βιώσιμο βαν και πώς να μεγαλώνεις παιδιά σαν προέκταση μιας οικογενειακής επιχείρησης».
Με το νέο της βιβλίο, This Train (από MACK), η Kurkland πλέκει τεχνηέντως φωτογραφίες με τη σχέση μητέρας παιδιού, μαζί με σαρωτικά POV δρόμων, υποδομών, τρένων που έχουν σκαλιστεί βίαια στο μαγευτικό τοποίο, ανατινάζοντας τον ηρωικό μύθο που καλύπτει τις άγριες ιστορίες που είναι εγγεγραμμένες στη γη.
«Κάθε ιδανικό έχει μια σκιώδη πλευρά. Φωτογράφισα τα τρένα επειδή ο γιός μου τα λάτρευε και ήθελα να συγχρονιστώ με τους ενθουσιασμούς του», λέει ο Kurland. «Αλλά φωτογραφίζοντας τα τρένα, φωτογράφισα επίσης βίαιες ιστορίες που ενσωματώθηκαν στο δικαίωμα διέλευσής τους: τη γενοκτονία των ιθαγενών, καθώς οι πρώτοι μετανάστες έσπρωχναν βίαια προς τη Δύση, τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα από τις πρώτες ατμομηχανές που σηματοδοτούν το on set του Ανθρωπόκαινου, και τα φαντάσματα των χιλιάδων Ασιατικοαμερικανών εργατών που έστησαν την οδοποιία και πέθαναν εξαιτίας μη ασφαλών συνθηκών εργασίας, ασθενειών ή αυτοκτονιών την ίδια στιγμή που το δικαίωμά τους στην υπηκοότητα αποκλείστηκε από τη νομοθεσία των ΗΠΑ στις πρώτες αντι-μεταναστευτικές πολιτικές με βάση τη φυλή».
Όπως και στο Girl Pictures, τα κάδρα της Kurland δημιουργούν μια αντι-αφήγηση που ξεχειλίζει από ανείπωτες δυνατότητες. «Δεν θα αποκαλούσα τις εικόνες μου ουτοπικές επειδή είναι πιθανές», λέει η ίδια.
«Χρησιμοποιώ τη φωτογραφία για να φανταστώ άλλες δυνατότητες που αντισταθμίζουν τις βλαβερές συνέπειες της πατριαρχίας, του καπιταλισμού και των αυτοκρατορικών τρόπων κυριαρχίας», συνεχίζει η Kurland. «Οι φωτογραφίες στο This Train είναι αγαπητές σε μένα όχι απλώς επειδή είμαι εγώ και ο γιος μου, αλλά επειδή επιβεβαιώνουν τη νομιμότητα της μη-κανονικής οικογενειακής ζωής και τη δυνατότητα μετατόπισης των modes αξίας και νοήματος».