Βάνα Κράβαρη
Καθημερινά σχεδόν διαβάζουμε για ακόμα ένα “ξέσπασμα του Ανδρέα Μικρούτσικου”. Να τώρα, ας πούμε, βρίσκεται σε εξέλιξη ένα τρομερά αμήχανο beef ανάμεσα στον ίδιο και στον Light. Στη μέση η “Ντερμπεντέρισσα” και ό,τι ο μεν θεωρεί τον απόλυτο πυρήνα της ελληνικής μουσικής και ο δε “απολίθωμα” που κανένας νέος άνθρωπος δεν τιμά στο Spotify του το 2023. Πέραν του αν ήταν κάπως αδιανόητες οι τοποθετήσεις του Light, στα πλαίσια ενός show που προσπαθεί να γίνει κακέκτυπο του κακέκτυπου του ίδιου, φέρνοντας κομμάτια της παλιάς κακής trash τηλεόρασης που φαίνεται να νοσταλγεί ο παραγωγός του, δεν είναι η πρώτη φορά που ο Ανδρέας Μικρούτσικος “ξεσπά” προκαλώντας αμηχανία και ίσως και στρες στον δόλιο τον τηλεθεατή που πέτυχε το στιγμιότυπο στο ζάπινγκ. Αν ανοίγει τέλος πάντων ακόμα την τηλεόραση.
**gaslighting: η μέθοδος ψυχολογικής χειραγώγησης με την οποία ο θύτης προσπαθεί να σπείρει αμφιβολίες στο θύμα, έτσι ώστε να μην είναι βέβαιο για την ίδια του τη μνήμη, την αντίληψη και τη λογική.
Ένα ψύχραιμο binge στα βίντεο όλων των “ξεσπασμάτων” του Ανδρέα Μικρούτσικου είναι αρκετό για να γίνει σαφές πως αυτό που συμβαίνει καθημερινά στην εκπομπή που τον φιλοξενεί έχει όνομα και λέγεται gaslighting. Ο παρουσιαστής, του οποίου το όνομα έχει συνδεθεί με πολλές ατυχείς στιγμές, τακτικές και concepts και με παράλογες “λογικές” του ελληνικού, τηλεοπτικού mondus operandi, φαίνεται να αντιμετωπίζεται από τους συνεργάτες του ως ένα καζάνι που βράζει, ξεχειλίζει και εν τέλει “ξεσπά” όποτε βολεύει, όποτε είναι απαραίτητο για να γίνει πάλι θέμα και έπειτα, αφού έχει εκπληρώσει την προφητεία, δέχεται υποτιμητικές, στα όρια της χειραγώγησης παραινέσεις να ηρεμήσει.
Χαρακτηριστικό δείγμα αυτής της συνταγής, με βασικό συστατικό τον Ανδρέα Μικρούτσικο και όποιον συνεργάτη έχει την όρεξη, είναι το πώς προέκυψε αυτό το ξέσπασμά του με τις τοποθετήσεις του Light. Πρώτα αρνήθηκε να σχολιάσει, έπειτα κουρντίστηκε με κανακέματα και υπενθυμίσεις των μουσικών γνώσεών του και όταν ξεπέρασε το όριο, δίνοντας την αίσθηση ότι έχει ταραχτεί σύγκρορμος, έφτασε να τον διαχειρίζονται λες και είναι ένας άνθρωπος του οποίου τα φίλτρα έχουν ατονίσει και πρέπει να ηρεμήσει. Μοιάζει να φορτίζεται και να αποφορτίζεται, άτσαλα για χάρη του μόμεντ, σαν θύμα ενός ζωντανού manipulation.
“Θα πάμε σε διαφημίσεις γιατί δεν θέλουμε να μας πάθει τίποτα ο Ανδρέας” ήταν γραμμή που ακολουθήθηκε, μόνο που έλειψε η εξής διευκρίνηση: “στην πραγματικότητα κάναμε ό,τι μπορούσαμε να φτάσει στο όριο”.
Πλέον οι τηλεοπτικές στιγμές δεν είναι one-off show. Το ίντερνετ τις αναπαράγει και με τον ένα ή τον άλλο τρόπο αφ’υψηλού “δεν βλέπω τηλεόραση” δεν σημαίνει αυτομάτως “δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει σε αυτή”. Πολλές από αυτές τις αναπαραγωγές που συχνά πέφτουν στα ταλαντούχα χεράκια του Luben, αφορούν τον Ανδρέα Μικρούτσικο, ο οποίος τις περισσότερες φορές φαίνεται να χάνει τον έλεγχο, αδιαφορώντας για το πόσο βαριά είναι τα όσα λέει, διαξιφίζεται με συνεργάτες του, αποχωρεί από το πλατό live, κάνει πείσματα και δείχνει να φέρνει τους άλλους σε δύσκολη θέση. Ωστόσο, τις περισσότερες φορές, ένα rewind στην όλη σκηνή είναι και ο σκληρός δρόμος της συνειδητοποίησης πως αυτός ο άνθρωπος, ηλικιωμένος πια, και με επιβαρυμένη υγεία (έχει νοσηλευθεί αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια) εκπληρώνει καθημερινά τον ίδιο ακριβώς ρόλο, δίνοντας την ίδια ενορχηστρωμένη από τους γύρω του παράσταση.
Ναι, ξέρουμε. Προφανώς είναι ενήλικος, ευφυέστατος -σύμφωνα με γενιές σημερινών ενήλικων που έχουν παρακολουθήσει όλη του την τηλεοπτική πορεία με ή χωρίς ντροπή- και υπεύθυνος για τις επιλογές του. Ναι, ξέρουμε. Δεν είναι και ο πιο άγιος άνθρωπος στον κόσμο για να αξίζει να απασχολεί τον μέσο άνθρωπο το πώς και γιατί καταλήγει συχνά να μη δίνει δεκάρα για την εικόνα και την υστεροφημία του. Ναι ξέρουμε, “δεν θα νταντέψουμε και τον Μικρούτσικο τώρα, αν είναι δυνατόν”. Στο κάτω κάτω, προφανώς αντιλαμβάνεται τι συμβαίνει, δεν αποκλείεται να τον βολεύει ή να το απολαμβάνει και τέλος πάντων δίνει καθημερινό ραντεβού στην ίδια εκπομπή καθημερινά για παραπάνω από μια σεζόν.
Μόνο που όταν μιλάμε για έναν μεγάλο άνθρωπο, για ένα τηλεοπτικό προϊόν προσβάσιμο σε όλους, για στιγμές εκτός ελέγχου και τηλεοπτικής κιτς παραφροσύνης, το ζήτημα μετατίθεται από το wellbeing του Μικρούτσικου και του κάθε Μικρούτσικου στο κατά πόσο ο τηλεθεατής έχει ευθύνη όσα όσα συμβαίνουν στον αέρα μιας εκπομπής που έχει αφήσει να παίζει στο backround, ίσως και άθελά του, όσο φιξάρει τις ντομάτες και τις πιπεριές για τα γεμιστά.
Προφανέστατα και υπάρχουν πράγματα που δεν ξέρουμε. Η εντελώς επιφανειακή εικόνα θέλει τους συνεργάτες του Ανδρέα Μικρούτσικου απλώς να τον “ανέχονται”. Δείχνουν να έρχονται και οι ίδιοι σε δύσκολη θέση με το ταπεραμέντο του (που είναι αρκετά οικείο από ένα ηλιακό πρίσμα, το έχουμε δει και σε οικογενειακά τραπέζια), κι όμως, ούτε διακόπτουν τη συνεργασία μαζί του ούτε τελούν χρέη πυροσβεστήρα, φρενάροντας τα ξεσπάσματά του. Αντιθέτως, δείχνουν να κάνουν συχνά ό,τι μπορούν ώστε να το δουν εν δράσει. Άρα βολεύει.
Μόνο που ό,τι βολεύει για το επόμενο viral, την επόμενη στιγμή “θυματοποίησης” κάποιας παρουσιάστριας ή την ένταξη ολόκληρης μιας εκπομπής στη βαϊραλομηχανή του Luben ή άλλων site που θα ασχοληθούν με το θέμα, δεν δικαιολογεί αυτομάτως το γεγονός ότι καθημερινά βγαίνει ένας ταλαιπωρημένος άνθρωπος στον τηλεοπτικό αέρα, δέχεται πολύωρο gaslighting και αντιμετωπίζεται σαν τον “τρελό” του τραπεζιού, με κίνδυνο -κυριολετικά- της υγείας του. Ούτε απαλύνει την πραγματική αμηχανία και το σφίξιμο που νιώθει ένας τηλεθεατής παρακολουθώντας αυτές τις -πιθανότατα σκηνοθετημένες- σκηνές ντεμέκ ξεσπασμάτων.
Γενικότερα, συνεργασίες που δεν λειτουργούν, διακόπτονται. Εκτός αν κάνεις trash τηλεόραση με κάθε κόστος.
(Τα οικονομικά προβλήματα του κ.Μικρούτσικου είναι γνωστά, αλλά ευτυχώς -σύμφωνα με δημοσιεύματα- δεν στερείται επαγγελματικών προτάσεων. Ας ελπίσουμε πως θα βρει μια ομάδα που θα τον διαχειρίζεται καλύτερα.)