Γιώργος Τσαγκόζης
“Μου αρέσει πολύ να ακούω παλιές ιστορίες, ιδίως όταν η ιστορία προέρχεται από κάποιον που την έχει ζήσει από πρώτο χέρι. Η γιαγιά μου παλιά μου έλεγε ιστορίες από την κατοχή και πώς ήταν στο χωριό, όμως δυστυχώς πέθανε πριν από 3 χρόνια. Μου λείπει και αυτή και οι ιστορίες της”
Έτσι ξεκινάει η ανάρτηση του Normal_Ad2456 στο reddit, για να καταλήξει να ρωτήσει:
“Εσάς ποια είναι η αγαπημένη παλιά ιστορία που έχετε ακούσει από οικογενειακό σας πρόσωπο;”
Μπορεί οι φωτογραφίες αγαπημένων μας προσώπων που έχουν φύγει από τη ζωή να φθίνουν, ακόμα και να ξεχνάμε τον ήχο της φωνής τους, αυτό που μένει όμως και τους κρατάει ζωντανούς στη μνήμη μας, είναι οι ιστορίες τους. Είτε είναι γραμμένες μαζί μας, είτε είναι αυτές που καθόρισαν τον χαρακτήρα τους. Όλοι έχουμε ιστορίες αγαπημένων προσώπων που θέλουμε να μοιραστούμε, για αυτό πολλοί έχουν σπεύσει σε αυτό το post στο reddit, να γράψουν τις ιστορίες των δικών τους ανθρώπων.
Ο Firestarter παππούς
“Ο αδερφός του παππού μου ήταν πυρομανής. Στο χωριό είχε καταφέρει ήδη να βάλει φωτιά σε 2-3 σπίτια και χωράφια μέχρι που τον έπιασαν απ’αυτοφώρω και άρχισαν να τον λιντσάρουν οι συγχωριανοί. Επενέβησαν ο παππούς μου με το δήμαρχο κι έτσι γλίτωσαν το φονικό. Τον εξοστράκισαν από το χωριό και κατέβηκε στην Αθήνα και μετά έφυγε για Αμερική. Στην Ελλάδα δεν ξαναγύρισε ποτέ.”
Η αντάρτισσα γιαγιά
“Η γιαγιά μου ήταν αντάρτισσα στο βουνό. Γέννησε τη θεία μου πάνω στο βουνό. Τη βάφτισαν Νίκη, μέσα σε μια σπηλιά. Όχι, Νικολέτα. Νίκη. “Με τη Νίκη.”. Είχε 15 νονούς αντάρτες.”
Ο πρόσφυγας προπάππους
“Από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Ο προπάππους καλείται από τον Οθωμανικό Στρατό να πάει στη Σμύρνη, στην άλλη άκρη της χώρας (από Άδανα ήταν) να πολεμήσει την Ελλάδα. Προφανώς, αυτό δεν έγινε και αντ’ αυτού φορτώνει το σόι του σε ένα ψαροκάικο και πάει Κύπρο. Εκεί γνωρίζει την προγιαγιά και κλέβονται (ήταν από πλούσια οικογένεια και σιγά μη την έδινε ο πατέρας της στον πρόσφυγα). Έμειναν κάποια χρόνια στη Λεμεσό, εκείνος είχε ξεκινήσει επιχείρηση εμπορίου υφασμάτων και έχεζε λεφτά, τα οποία βέβαια στο τέλος εξανεμίζονταν γιατί το υπόλοιπο σόι ήταν για τα πανηγύρια και κάποιος έπρεπε να τους ταΐσει. Σε κάποια φάση μαθαίνουν από έναν ξάδερφο, ολίγον απατεώνα, ότι το ελληνικό κράτος μοιράζει εκτάσεις στους πρόσφυγες στην επαρχία. Ο ξάδερφος τους έκανε να νομίζουν ότι θα πάρουν κάμπο ολόκληρο και θα θησαυρίσουν όλοι. Έπεισαν λοιπόν και τον προπάππου, ο οποίος δεν πολυήθελε (είχε χάσει και 2 παιδιά στη γέννα) και τα παράτησαν όλα και τράβηξαν για Ελλάδα(Ήπειρο). Εκεί βέβαια δεν ήταν καθόλου όπως τα περίμεναν, αφού και δεν πήραν τίποτα μεγάλο και οι ντόπιοι τους έκαναν τη ζωή πατίνι. Θες βρίσιμο, θες λυντσάρισμα, θες κλέψιμο, θες λεηλασία, απ’ όλα είχε ο μπαχτσές. Και όλα αυτά όχι μόνο από τους Έλληνες αλλά και τις μειονότητες στην περιοχή.”
Οι απατεώνες προπαππούδες.
“Οι προπαππούδες μου ήρθαν από Μικρά Ασία, πήγαν πρόσφυγες Αίγυπτο, ήρθαν μετά Ελλάδα, άνοιξαν μπουρδέλο στην κατοχή για Γερμανούς και μαγαζί στη Βαρκιζα (ή Βουλιαγμενη; Κάπου πλούσια δε θυμάμαι) και έβγαζε ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ. Τενεκέδες με χρυσές λίρες που έκρυβε ο παππούς μέχρι και στα κουρτινόξυλα. Ωστόσο ο προπάππους ήταν κλασικός ανατολίτης, δεν έδινε τίποτα στην οικογένεια του, κακοποιούσε την προγιαγιά μου και έφαγε όλα του τα λεφτά στα χαρτιά και τις πουτάνες. Παρά τα λεφτά έμεναν στα προσφυγικά. Fun fact, μίλαγαν μόνο τουρκικά μεταξύ τους και με τα παιδιά, αλλά η γιαγιά μου (που πήγε εκεί νύφη) τους απαγόρευσε να τα μιλάνε μπροστά στα παιδιά και κεινη γιατί δεν καταλάβαινε. (Τα ξαδέρφια του πατέρα μου ξέρουν, εκείνος δεν κατάφερε να μάθει, αλλά έμαθα εγώ lol). Γενικά το σόι του πατέρα μου είναι σα μεξικάνικη σαπουνόπερα.”
Η γιαγιά της γιαγιάς που γλύτωσε από τους Τούρκους
“Ιστορία της γιαγιάς μου που της την έλεγαν όταν ήταν μικρή. Η γιαγιά της γιαγιάς μου της έλεγε για μια έφοδο που είχαν κάνει οι Τούρκοι σε ένα χωριό στο Ηράκλειο. Μάλιστα η γιαγιά (της γιαγιάς μου) ήταν κοριτσάκι με τις αδερφές και τους γονείς της. Όταν έτρεχαν μέσα στο χωριό οι Τούρκοι, τα σπαθιά τους έκαναν θόρυβο επειδή τα έξυναν και χτυπούσαν στα τοιχακια για τα τρομοκρατούν τους ανθρώπους. Ο πατέρας της γιαγιάς είχε στήσει όλες τις κόρες του και τη γυναίκα του στο σαλόνι. Με κλειστά παράθυρα, ο πατέρας είχε κλειδώσει την εξώπορτα και περίμενε. Είχε στο χέρι του ένα περίστροφο και ήταν έτοιμος αν πάνε να μπουν οι Τούρκοι, να πυροβολήσει τη μητέρα και τα παιδάκια για να μην πέσουν στα χέρια των Τούρκων. Μέσα στον χαμό που γινόταν στο χωριό, κάποιος έπαιξε μια τρομπέτα/σάλπιγγα (τέτοιο ήχο είχε). Η σάλπιγγα ήταν χαρακτηριστικό του Καπετάν Μιχάλη Κόρακα όταν έκανε έφοδο (πραγματικό πρόσωπο, αγωνιστής της Κρητικής επανάστασης). Οι Τούρκοι υποχώρησαν επειδή φοβήθηκαν την έφοδο του Κόρακα, που στην πραγματικότητα δε θα συνέβαινε. Αφού είχαν φύγει οι Τούρκοι, ο πατέρας μάζεψε όλη την οικογένεια του και πήγαν να μείνουν με τον αδερφό του και την οικογένεια του, λίγο πιο έξω από ένα χωριό (στην περιοχή Μεσαρά κάπου)”
Ο “θησαυρός” των παππούδων
“Την περίοδο της κατοχής είχαν ένα κουβά κατοχικά χρήματα μικρής συνολικής αξίας και έπρεπε να φύγουν από το χωριό. Τα πέταξαν λοιπόν στο ποτάμι αντί να τα κουβαλάνε. Πρέπει να βρω χρόνο και χρήμα να πάω να τα ψάξω.”
Για περισσότερες ενδιαφέρουσες ιστορίες τσεκάρετε εδώ.