Παναγιώτης Ανδριόπουλος
Η ταινία «Ο άνθρωπος του Θεού» της Γελένα Πόποβιτς, μια ταινία για τον Άγιο Νεκτάριο, «σπάει ταμεία», παρ’ ότι έχει – κυρίως – αρνητικές κριτικές.
Ένα ερώτημα που πρέπει να τεθεί από την αρχή είναι: Σε ποιους απευθύνεται η ταινία; Σε πιστούς ή σε απίστους; Σε σινεφίλ ή σε ανυποψίαστους θεατές; Στην οικουμένη ή στις ορθόδοξες χώρες;
Η ταινία μάλλον ξεκίνησε με μια …χολιγουντιανή λογική. Μίκι Ρουρκ, Αλεξάντερ Πετρόφ, εγχώριοι (έλληνες) ηθοποιοί – σταρ, έστω και σε ένα πλάνο, Πράισνερ στη μουσική κ.ο.κ.
Επομένως υπήρχε μια πρόθεση «ανοιχτότητας», η οποία ακυρώθηκε από το φτωχό αποτέλεσμα. Ένα αποτέλεσμα που βρήκε αμέσως το κοινό του: τους «ευσεβείς» και «φιλάγιους».
Μια βιογραφία που επικεντρώθηκε στην αδικία που βρήκε τον Άγιο και πήρε μια μορφή καταγγελίας. Σκεπτόμουν ότι τόσο κάποιοι εκ των παραγωγών της ταινίας, όσο και άλλοι που παρότρυναν τους πιστούς να σπεύσουν να δουν – βλέπε να στηρίξουν – την ταινία, έχουν ως βίωμά τους την πρακτική που τάχα καταγγέλλουν: συκοφαντίες, αδικίες, υπόγειες διαδρομές…
Η ταινία θα έπρεπε να απευθύνεται σε όλους! Αλλά αυτό προϋποθέτει μιαν άλλη θέαση του θέματος. Πιο ψαγμένη και πιο ποιητική. Στην ταινία όλα ήταν προβλέψιμα και επιφανειακά. Βάθος δεν υπήρχε. Μια σοβαροφάνεια περιφερόταν στις σκηνές, στα πλάνα και τις εκφράσεις.
Τα αγγλικά των ελλήνων ηθοποιών ήταν ανυπόφορα. Δεν κάνεις μια διεθνή παραγωγή με τέτοια προφορά.
Με όρους κινηματογραφικούς η ταινία συνιστά συντηρητισμό. Δεν προσφέρει κάτι, δεν προάγει κάτι.
Όμως, η υπερεκχειλίζουσα «ευσέβεια» ήταν αρκετή για να …εκστασιαστούν οι πιστοί, οι οποίοι, μάλιστα, δεν έχασαν την ευκαιρία να αντιπαρατεθούν με όσους άσκησαν κακή κριτική, προσάγοντας έως και αστεία επιχειρήματα.
«Παιδιά του διαφωτισμού», οι συγκεκριμένοι κριτικοί – δημοσιογράφοι, οπότε τι περιμένετε; Μας είπαν οι παραδοσιοκράτες.
Κι έτσι ξεκίνησε πάλι ένας αστείος «πόλεμος» μεταξύ Δύσης και Ανατολής.
Χάθηκε μια ευκαιρία… Για μια ταινία που θα ένωνε, δεν θα δίχαζε, που θα έδινε ένα τόνο αληθινής – και όχι επίπλαστης – πνευματικότητας, που θα έφερνε την αγιότητα δυναμικά στο κάδρο του σινεμά, αλλά με ένα …μετέωρο βήμα… Αγιότητα μετεωριζόμενη κι όχι οριζόμενη.
Το σινεμά έχει άλλους όρους, που πρέπει, όχι να τους δεχθείς, αλλά να τους εξελίξεις.
Μια ταινία για ένα Άγιο στις μέρες μας είναι πολύ δύσκολη υπόθεση!
Απαιτεί γερό οπλισμό και …ελεύθερη κατάδυση.
«Ο άνθρωπος του Θεού» ήταν προδιαγεγραμμένος… Συναισθηματικούλης και άρα λίγος…
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ: