Γιώργος Τσαγκόζης
Το 1980, το 20% των ιδιοκτητών εστιατορίων στην Αμερική είχαν ελληνικό επώνυμο και υπάρχει λόγος γι’ αυτό. Οι Έλληνες μετανάστες, όπως εξηγεί το παρακάτω ντοκιμαντέρ, έχτισαν μια αυτοκρατορία φαγητού, όχι γιατί αυτός ήταν ο στόχος τους όταν πήγαν πάμφτωχοι στην Αμερική, αλλά από ανάγκη, καθώς αναγκάζονταν να κάνουν τις δουλειές που κανείς άλλος δεν ήταν διατεθειμένος να κάνει.
Από το πλύσιμο πιάτων σε εστιατόρια, έγιναν ιδιοκτήτες τους και οι ταβέρνες τους μετατράπηκαν σε κάτι περισσότερο από απλά εστιατόρια. Έγιναν μέρη όπου οι Αμερικανοί μπορούσαν να φάνε ελληνικό φαγητό 24 ώρες το 24ωρο.
Πλέον, τα ελληνικά εστιατόρια λιγοστεύουν και τα παιδιά των Ελλήνων ιδιοκτητών δεν βρίσκουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον στη ζωή του εστιάτορα. Αυτό δεν συμβαίνει επειδή το μοντέλο του ελληνικού εστιατορίου απέτυχε, αλλά επειδή πέτυχε τόσο πολύ, ώστε η επόμενη γενιά να μη χρειάζεται να το συνεχίσει.
Όλα ξεκίνησαν από τους 500.000 άνδρες από την Ελλάδα που έφτασαν στην Αμερική μεταξύ του 1890 και του 1924. Νέοι άνθρωποι που δεν γνώριζαν τη γλώσσα, δεν είχαν χρήματα και δεν είχαν πρόσβαση σε θέσεις εργασίας στη βιομηχανία, καθώς οι εργοδότες συχνά απέφευγαν να προσλαμβάνουν μετανάστες από την Μεσόγειο. Έτσι, οι περισσότεροι αναγκάστηκαν να εργαστούν ως βοηθητικό προσωπικό σε κουζίνες, μια δουλειά που κανείς δεν ήθελε να κάνει. Εκεί έμαθαν σιγά σιγά και τη δουλειά του εστιάτορα.
Μαθαίνοντας τη δουλειά και έχοντας στο μυαλό τους τα ελληνικά καφενεία, τα οποία εκτός από φαγητό προσέφεραν καφέ, ποτό και, το σημαντικότερο, κοινωνική επαφή, άνοιξαν τα δικά τους μαγαζιά. Παράλληλα έφεραν συγγενείς τους από την Ελλάδα, οι οποίοι με τη σειρά τους δημιούργησαν τα δικά τους εστιατόρια, διαμορφώνοντας στα τέλη του 20ού αιώνα κάτι σαν μονοπώλιο στη νυχτερινή εστίαση και, ταυτόχρονα, ένα ολόκληρο δίκτυο εισαγωγής ελληνικής κουλτούρας και προϊόντων στις ΗΠΑ.
Βέβαια, για να πραγματοποιηθεί αυτό χρειάστηκε σκληρή δουλειά: χωρίς διακοπές, χωρίς αργίες και χωρίς συγκεκριμένο ωράριο. Αυτός είναι και ο λόγος που τα παιδιά των ιδιοκτητών, τα οποία σπούδασαν και μορφώθηκαν χάρη στις θυσίες των γονιών τους, δεν θέλησαν να ακολουθήσουν την ίδια σκληρή ζωή. Έτσι, τα ελληνικά εστιατόρια άρχισαν σταδιακά να μειώνονται.
