Βάνα Κράβαρη
Όποιο ελληνικό όνομα και αν βρίσκαμε, για να χωρέσουμε κάτω από τα γράμματά όλα όσα πρεσβεύει το «Κάρεν» διεθνώς, θα αποτυγχάναμε. Δεν υπάρχει ελληνικό όνομα που να χωρά το αδιαμφισβήτητο δικαίωμα για όλα και σε όλα, την αναπολογητική επιθετικότητα, την αμυντική προδιάθεση, την έντονη ανάγκη της «να μιλήσει με έναν υπεύθυνο», την περιφρόνησή της για οποιονδήποτε είναι λιγότερο λευκός από την ίδια και την αγάπη μιας Κάρεν για ό,τι την αφορά και περιορίζεται στα τετραγωνικά μέτρα της «προσωπικής της περιουσίας».
Κι όμως υπάρχουν πολλές Ελληνίδες Κάρεν. Πιθανότατα είναι σύζυγοι κάτι κακόμοιρων κυρ Παντελήδων. Βρέθηκα πίσω από μια σε κατάστημα fast fashion με είδη σπιτιού. Είχε αναγκάσει την ταμία του καταστήματος να κάνει όλη τη λιτανεία του καταστήματος, να της βρει όλα όσα έψαχνε και αφού έκανε μια ολόκληρη ουρά καταναλωτών να ξεφυσάει, λες και βρίσκεται στην ουρά της τροχαίας, την κατσάδιασε και από πάνω.
«Κοπέλα μου τέσσερα είπα. Μου έχεις βάλει έξι», της φώναξε, κάνοντας eye roll και αφήνοντας με ένταση το φουσκωμένο πορτοφόλι της μπροστά στην κοπέλα που δεν ήταν όσο συγκεντρωμένη απαιτούσε η Κάρεν. Όσο το απαιτούσε η περίσταση. Η Κάρεν της είχε πει ότι θέλει έξι από αυτά τα μαξιλάρια και τέσσερα από τα άλλα. Η Κάρεν προφανώς άλλαζε μαξιλάρια στο τραπέζι του μπαλκονιού ή του κήπου και ήξερε πολύ καλά τα μαθηματικά. Και άμα τα ήξερε η Κάρεν έπρεπε να τα ξέρει απ’ έξω και ανακατωτά και η ταμίας. Γιατί αυτή είναι η δουλειά της. Και αν δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά της, να μας ενημερώσει, να φωνάξουμε τον υπεύθυνο.
Η ταμίας διατηρεί την ψυχραιμία της. Έχει εμφανώς ντραπεί. Η Κάρεν ψάχνει στο βλέμμα μου ένα νεύμα κατανόησης. Ένα σνομπίστικο προς την ταμία «αχ σας νιώθω γλυκιά μου, τι τραβάτε με όλες τις ανόητες», αλλά εγώ γίνομαι αναπολογητικά η pick-me των απανταχού εχθρών των Κάρεν και ψάχνω το βλέμμα της ταμία για να της δώσω ένα μεταδοτικό κουράγιο. Όταν φεύγει τελικά η Κάρεν, αυτό που μας ενώνει είναι η πιο viral κίνηση του Νίκου Χαρδαλιά. Κανείς δεν έχει καταφέρει να εκφράσει αυτό το «όλο μαλακίιιιιες» καλύτερα από εκείνον σε αυτήν εδώ τη στιγμή:
Τώρα στέκεται δίπλα μου με το πηγούνι ψηλά. Η μύτη εκ των πραγμάτων ψηλότερα. Έχει πρώτα κατσαδιάσει ένα νεαρό κορίτσι. «Γιατί δεν κάνεις άκρη; Δεν βλέπεις ότι θέλω να περάσω;». Οχτώ το βράδυ σε ένα αστικό λεωφορείο και νιώθει πως όλοι γύρω της θα έπρεπε να είναι συντονισμένοι με τις επιθυμίες της. Τις επιθυμίες μιας ακόμα Κάρεν, που κινείται σιωπηλά σε ένα λεωφορείο εν κινήσει, απαιτώντας να έχουμε και μάτια στην πλάτη αν χρειαστεί, για να καταλάβουμε πότε θέλει να περάσει.
Κοιταζόμαστε με τη νεαρή συνωμοτικά. Η ύπαρξη μιας Κάρεν στον χώρο είναι σχεδόν ενωτική. Κοινό μυστικό των παρευρισκόμενων ο κατανοητικός οίκτος προς την υστερία της. Εμάς των ταπεινών και κουρασμένων, που θα ανοίγαμε δειλά το στόμα μας για να ρωτήσουμε «συγγνώμη, μπορώ να περάσω;», νιώθοντας ότι ενοχλούμε. Μια Κάρεν δεν νιώθει ποτέ ότι ενοχλεί, αλλά όλοι ενοχλούν εκείνη. Τη βλέπω να κατεβαίνει στη στάση της, με μια τσάντα σούπερ μάρκετ από την οποία ξεχειλίζουν χαρτιά υγείας. Αναπολογητική. Ρίχνει μια τελευταία περιφρονητική ματιά στην κοπέλα που είχε το θράσος να μην αφουγκραστεί ότι θέλει να περάσει μια Κάρεν. Κοιτάζομαι με την κοπέλα και ξανά, μια άγνωστη και εγώ ενωνόμαστε σε αυτό εδώ:
