Άρης Δημοκίδης
Περίεργες ευαισθησίες έχουν τα κόμματα. Πρόσφατα η ΝΔ άφησε εκτός των ψηφοδελτίων την ευρωβουλευτή Μαρία Σπυράκη γιατί *ελέγχεται* σε σχέση με τις βουλευτικές αποζημιώσεις και τις αμοιβές των βοηθών. Δεν έκανε άσχημα: Όσο διαρκεί ένας έλεγχος καλό είναι να κάθονται στην άκρη οι ελεγχόμενοι. Όμως το κόμμα κατάπιε αμάσητο τον κ. Κώστα Αχ. Καραμανλή χωρίς να έχει ολοκληρωθεί ο έλεγχος για τις ευθύνες για τα Τέμπη, και τον κατεβάζει κανονικά στις εκλογές.
Καλώς τέθηκε εκτός ΣΥΡΙΖΑ ο κ. Αλέξης Γεωργούλης, καθώς υπήρξε καταγγελία που θα ελεγχθεί απ’ τη δικαιοσύνη.
Όμως τι γίνεται με αυτούς που καταγγέλλονται, παραπέμπονται σε δίκη, ελέγχονται από το δικαστήριο -κι όχι ένα τυχαίο δικαστήριο, αλλά το Ειδικό Δικαστήριο που ερευνά και υπουργικά εγκλήματα– και καταδικάζονται τελικά; Και μάλιστα ομόφωνα και αμετάκλητα;
Ο κ. Νίκος Παππάς καταδικάστηκε πρόσφατα με 13-0 από δικαστές που κληρώθηκαν τυχαία στη Βουλή (άρα δεν ήταν κάποιου είδους συμπαιγνία), και επιπλέον καταδικάστηκε με την ανώτατη ποινή.
Όμως ο επίορκος πρώην υπουργός δεν απομακρύνθηκε απ’ το ΣΥΡΙΖΑ όπως αστραπιαία απομακρύνθηκε, προεκλογικά τώρα, ο κ. Γεωργούλης.
Υπάρχουν διάφορες προσπάθειες δικαιολόγησης («Ναι αλλά ο Γεωργούλης ελέγχεται για σημαντικότερα πράγματα»), όμως ακόμα και σ’ αυτές είναι ξεκάθαρο:
Ο ένας ελέγχεται τώρα, ενώ ο άλλος ελέγχθηκε ήδη και τελικά καταδικάστηκε οριστικά.
Όλα τα άλλα είναι υποκριτικές, κομματικές, δικαιολογίες.
Τα κόμματα ζυγίζουν πάντα το πολιτικό κόστος. Ανέκαθεν λειτουργούσαν με λογική επιχειρήσεων κι εμπορικότητας, τι πουλάει και τι δεν πουλάει. Οι συμμαχίες ήταν πάντα μέρος του παιχνιδιού τους, δηλαδή η επιλεκτική ευθιξία κι αντίδραση. Θα θιχτούν και θα δείξουν ευαισθησία για κάτι μόνο αν δεν θίγει το κομματικό τους συμφέρον. Επίσης αν κάποιο στέλεχός τους τούς κρατάει στο χέρι με διάφορα παρασκηνιακά παιχνίδια στα οποία έχει λάβει μέρος ή έχει δει να εκτυλίσσονται μπροστά του τότε το σκέφτονται διπλά και τριπλά αν θα το απομακρύνουν από το κόμμα λογαριάζοντας πάντα το πολιτικό κόστος. Επίσης εξαρτάται κι απ’ το αν έχει… Διαβάστε περισσότερα »
Το “κάθομαι στην άκρη” είναι λίγο ασαφές και, κατά την ταπεινή μου άποψη, ισοπεδωτικό. Ούτε όλες οι άκρες είναι ίδιες ούτε οι λόγοι για κάτσει κάποιος στην άκρη είναι πάντα ίδιοι με κάποιον άλλον που έκατσε. Ο Καραμανλής παραιτήθηκε από τη θέση του υπουργού για να διευκολυνθεί η δουλειά της δικαιοσύνης, δηλ. να μην μπορεί ένας εν ενεργεία υπουργός να παρέμβει στη δουλειά της. Το αν θα είναι ξανά υποψήφιος είναι ανήθικο, κατά την άποψή μου, αλλά δεν κωλύει την έρευνα. Δεν διεγράφη από μέλος του κόμματος διότι οι ευθύνες του διερευνώνται ως έμμεσες. Δεν ήταν φυσικός αυτουργός. Η Σπυράκη… Διαβάστε περισσότερα »
“Έχω απορία. Αν ο Γεωργούλης διερευνάτο για ανθρωποκτονία από αμέλεια, πχ επειδή πάτησε με το αυτοκίνητό του μια γριούλα που παραπάτησε και την σκότωσε, θα διαγραφόταν από το κόμμα του;” Να πω τι απάντησε το chatGBT? Συμπίπτει με τη γνώμη τη δική μου. Οπότε αν δεν πιστεύετε στην αξιοπιστία του AI τότε απλά διαβάζετε τη δική μου γνώμη: “Η διαγραφή ενός βουλευτή από το κόμμα του είναι μια απόφαση που λαμβάνεται από το ίδιο το κόμμα. Ωστόσο, η απόφαση αυτή συνήθως λαμβάνεται σε περιπτώσεις σοβαρών παραβάσεων των αρχών και των αξιών του κόμματος. Στη συγκεκριμένη περίπτωση που αναφέρετε, αν και… Διαβάστε περισσότερα »
Κατά βάση δεν διαφωνώ σε κάτι. Αναλύοντας όλα τα δεδομένα βλέπουμε ότι η Νέα Δημοκρατία πιο εύκολα αποστασιοποιείται από τα στελέχη της που (καταλήγει να)* ερευνά η δικαιοσύνη. Για τον Συνασπισμό της Ριζοσπαστικής Αριστεράς ο τελεσμένος δόλος είναι ήσσονος σημασίας μπροστά στο αξιώμα της αθωότητας μέχρι της απόδειξης του εναντίου σε συγκεκριμένες θεματολογίες. Ή ότι ο προσωπικός βίος είναι πιο σημαντικός, πολιτικά μιλώντας, από τον πολιτικό, στενή εννοία. Εμένα με ενδιαφέρει η περιγραφή των πραγματικών περιστατικών και η εξαγωγή γενικών αρχών εξ αυτών. Το πως τις κρίνουμε αυτές είναι ένα εν δυνάμει πεδίο διαφωνίας. Αλλά δεν θέλω να μπω εκεί.… Διαβάστε περισσότερα »