Γιώτα Κωνσταντινίδου
«Κάθε επιβάτης, κάθε φορά, είναι κι ένα διαφορετικό λεωφορείο». – Λεωφορείο, Γιώργος Σκαμπαρδώνης.
To μοναδικό μέσο μεταφοράς της πόλης ως επιβαλλόμενο μονοπώλιο που ορίζει την καθημερινότητα και το πρόγραμμά μας είναι γεμάτο από καθημερινές γλυκόπικρες στιγμές πολύωρης ταλαιπωρίας και κωμικοτραγικές σκηνές που προκαλούν τα όρια της ανθρώπινης αντοχής μας.
*Στη γραμμή 3Κ επιβιβάστηκε ο 13χρονος Βασίλης από τη στάση Αριστοτέλους, φανερά απογοητευμένος από το φετινό στολισμό στην περίφημη Πλατεία της πόλης. Φορούσε γυαλιά και ήθελε να μπει στην Καλών Τεχνών.
*Στη γραμμή 12, ένα τσούρμο νεαρά παιδιά με σκούφους και γάντια γέμισαν γέλια και φωνές Παρασκευή βράδυ το λεωφορείο της γραμμής. Έτοιμα να ξεχυθούν στους κεντρικούς δρόμους της πόλης, αδιαφόρησαν για το κρύο, την κίνηση και τους ταλαιπωρημένους ανθρώπους του λεωφορείου.
*Στη γραμμή 10, ήταν ένα κορίτσι με ένα κίτρινο φιόγκο. Θύμιζε ηρωίδα του Ξενόπουλου. Κρατούσε στα σκασμένα από το κρύο χέρια της ένα φάκελο. Κοιτούσε και ξανακοιτούσε το περιεχόμενό του. Στο τέλος, τον τσάκισε στη μέση και τον πέταξε στη τσάντα της. Σκούπισε γρήγορα ένα δάκρυ και βουτήχτηκε στη θέα του αστικού τοπίου έξω από το παράθυρο.
*Στη γραμμή 37, καθόταν κοντά στο παράθυρο. Τσέκαρε συνεχώς την οθόνη του κινητού του με αγωνία. Κάτι περίμενε. Έτριβε με τα δάχτυλά του τη βέρα του αριστερού χεριού του με αμηχανία. Μόλις χτύπησε το τηλέφωνο, το σήκωσε αμέσως. Έβγαλε τη βέρα και την έριξε στη τσέπη του σακακιού του.
*Το λεωφορείο 17, πέρασε σφαίρα γεμάτο κόσμο από την Εγνατία, σταμάτησε γρήγορα στη στάση και έκλεισε απότομα τις πόρτες του. Ένας κύριος έτρεξε να το προλάβει μόλις έκλεισε η πόρτα εισόδου, χτυπούσε και έκανε νόημα στο οδηγό. Το λεωφορείο ξεκίνησε. Η επόμενη αναμονή θα διαρκούσε 30 λεπτά.
*Στα εκδοτήρια ΟΑΣΘ στην Αριστοτέλους, σχηματίστηκε μια τεράστια ουρά που απλωνόταν ως το την απέναντι πλευρά της πλατείας. Όταν πέρασε η γραμμή 34, οι άνθρωποι σπρώχνονταν και χτυπιόντουσαν για να προλάβουν να μπουν.