Γιώργος Τσαγκόζης
Σήμερα έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 47 ετών ο ζωγράφος-graffiti artist, Στέλιος Φαϊτάκης, γνωστός στον ελληνικό (και όχι μόνο) χώρο του γκραφίτι ως Bizare.
Τον Bizare δεν τον ήξερα προσωπικά, αλλά νιώθω σαν να τον ήξερα. Μεγαλώνοντας στα 90ς στην Αθήνα, άρχιζα να ανακαλύπτω την τέχνη του γκραφίτι που ήρθε στην Ελλάδα με μικρή καθυστέρηση από τις ΗΠΑ, αλλά με τσαμπουκά και περίσσια δημιουργικότητα. Οι εδώ πιτσιρικάδες, την αγκάλιασαν και δημιουργήθηκε μια πολύ ζωντανή σκηνή, κυρίως στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη.
Παιδί της πόλης, είχα πάντα ένα έμφυτο ενδιαφέρον για τις τέχνες της, όπως ήταν το πανκ, το χιπ χοπ και φυσικά αυτό που πήγαινε μαζί του, το γκραφίτι. Με τις πενιχρές πληροφορίες που είχαμε τότε τις εποχές που δεν υπήρχε το ίντερνετ, μαζεύαμε μικρά ψήγματα από πληροφορίες για πράγματα που μας ενδιέφεραν από μικρά αφιερώματα σε περιοδικά, κ.λ.π.
Ήταν νομίζω γύρω στο 97-98 που στο περιοδικό Έψιλον της ελευθεροτυπίας είδα ένα αφιέρωμα σε νέους καλλιτέχνες του γκραφίτι. Έμαθα τι είναι τα characters (οι χαρακτήρες των γκραφίτι) και αγάπησα τη σχεδιαστική γραμμή του Bizare. Οι χαρακτήρες που έκανε δε θύμιζαν κανέναν άλλο καλλιτέχνη, είχε από τόσο μικρή ηλικία αποκτήσει το ιδιαίτερο προσωπικό του στυλ. Αργότερα πήρα από τις εκδόσεις ΟΞΥ, το βιβλιο, “Το γκράφιτι στην Ελλάδα (το χρώμα της πόλης)” και εκεί κόλλησα περισσότερο μαζί του. Έμαθα ότι αυτός είχε φτιάξει το εξώφυλλο του πρώτου δίσκου των ΤxC, ο μεγαλύτερος καλλιτέχνης γκραφίτι στην Ελλάδα με τη μεγαλύτερη χιπ χοπ μπάντα, 50/50, ραπ και γκραφίτι που λέγαν και οι Terror X Crew.
Τον Bizare δεν τον ήξερα προσωπικά, αλλά μεγαλώνοντας και με την περιπλάνηση μου στην πόλη τον έβλεπα μπροστά μου, από τα πρώιμα του σχέδια που είχαν επιζήσει του “πατήματος” απο νεότερα γκραφίτι, μέχρι την τεράστια επική τοιχογραφία του στην Ελαϊς ένα γκραφίτι που ξεπερναέι σε μήκος τα 100 μέτρα.
Τον έβλεπα στα στενάκια της Αθήνας μέσα απο τα σχέδια του που μάρκαραν τις περιοχές, μετά τον παρακολουθούσα στα social, και έβλεπα τις εκθέσεις του και το στυλ του να μεταλλάσσεται και να ωριμάζει σε ένα μοναδικό αμάλγαμα παραδοσιακής αγιογραφίας και αστικού γκραφίτι και το λάτρευα.
Τον Bizare δεν τον ήξερα, αλλά αγαπούσα, όποτε πέρναγα από το Μοσχάτο να πηγαίνω να βλέπω ένα πρώιμο του γκραφίτι, που πιστεύω είχε να κάνει με τους μετανάστες και τις δυσκολίες που περνάνε να ριζώσουν σε έναν τόπο. Ήξερα ότι είχε τελειώσει την Καλών Τεχνών και σκεφτόμουν ότι από τότε θα είχε τσεκάρει αυτό τον τοίχο γιατί ήταν πολύ κοντά στη σχολή. Μπήκα στο google street view να το βρω, και από ό΄τι φαίνεται δεν υπάρχει πια, αλλά έψαξα τις παλαιότερες ημερομηνίες και το βρήκα.
2009
‘Εχω ανακαλύψει και άλλο ένα γκράφιτι του στου Ψυρρή:
O Bizare που μου έκανε συντροφιά, με τα έργα του που πετύχαινα στην πόλη μας, δεν είναι πλέον μαζί μας, αλλά τα έργα του όσο είναι εκεί, θα μας συντροφεύουν στο περπάτημα μας στην πόλη που αγάπησε και τίμησε με την τέχνη του, σε μία πόλη που σήμερα φτώχυνε.