Άρης Δημοκίδης
Στο άρθρο της «Τι εξοργίζει τόσο στο coming out του Κέβιν Σπέισι» η Χριστίνα Γαλανοπούλου εξήγησε εύστοχα τα φάουλ του (απ’ την προσπάθεια χειραγώγησης του κοινού και την αλλαγή ατζέντας, μέχρι το ότι έκρυβε ότι είναι γκέι τόσες δεκαετίες για να το ‘χρησιμοποιήσει’ σαν από μηχανής Θεό τώρα που το χρειάστηκε). Δεν χρειάζεται να τα επαναλάβω, τα προσυπογράφω μέχρι κεραίας.
Όμως, ενώ είμαι το ίδιο εξοργισμένος όσο όλοι στην περίπτωση που η κατηγορία είναι αληθινή, απ’ ό,τι φαίνεται δεν είμαι τόσο εξοργισμένος όσο οι υπόλοιποι με την ‘απολογία’ του ηθοποιού.
Βρίσκω άδικη και βιαστική την αποστασιοποίηση όλων απ’ τον Σπέισι (απ’ το Netflix και το House of Cards μέχρι το Βραβείο Έμμυ που δε θα του δώσουν τελικά), λόγω ενός και μόνο ισχυρισμού για κάτι που υποτίθεται πως έγινε τη δεκαετία του ’80. Θα περίμενα να μαζευτούν στοιχεία και αποδείξεις και μετά θα χειροκροτούσα και τον εγκλεισμό του σε μπουντρούμι της φυλακής, αν όντως του άξιζε.
Να 4 επιπλέον σκέψεις:
1) Καταρχάς οι ισχυρισμοί του ηθοποιού Άντονι Ραπ ότι του την έπεσε πριν από 31 χρόνια ο Σπέισι μένουν να αποδειχτούν. Σε κάθε περίπτωση ο Ραπ παραδέχεται ότι δεν έγινε τίποτα με τον 25χρονο τότε Σπέισι – δεν υπήρξε καμία προσπάθεια εξαναγκασμού δηλαδή. Άρα καμία σχέση με τις καταγγελίες για βιασμούς ή για απαιτήσεις για ανταλλαγές που έκανε ο Γουάινστιν («αν μου κάτσεις, θα σου δώσω ρόλους») ή τις δίκες για βιασμό 13χρονης απ’ τον Τραμπ. Αν ο Ραπ έμοιαζε όντως με 15χρονο και ο Σπέισι όντως του την έπεσε γνωρίζοντας ότι είναι ανήλικος φυσικά και έχουμε πρόβλημα τεράστιο. Ας περιμένουμε να δούμε αν υπάρχουν και άλλες καταγγελίες για πέσιμο σε ανήλικους -και φυσικά να ελεγχθεί η αλήθεια τους- πριν κρίνουμε ότι ο 25χρονος τότε Σπέισι δρούσε ως «παιδόφιλος».
2) Θα είναι καλό ο Ραπ (και οι γονείς του) να δώσουν ένα μάθημα στους σημερινούς 15χρονους: Μην αφήνετε τα παιδιά σας να πηγαίνουν σε οποιοδήποτε πάρτι ενηλίκων (όχι μόνο χολιγουντιανό) όπου παίζει αλκοόλ και οτιδήποτε άλλο. Εννοείται ότι δεν θα κατηγορήσουμε τον Ραπ αν όντως δέχτηκε σεξουαλική παρενόχληση, αλλά εννοείται ότι μαζί με τον Σπέισι, θα κατηγορήσουμε, έστω και λιγότερο, τους γονείς του Ραπ για εγκληματική αμέλεια.
Ακόμα κι αν έχει πολλά φάουλ η ‘απολογία’ και η ‘συγγνώμη’ του Κέβιν Σπέισι είναι πολύ πιο χρήσιμη και πιο προς τη σωστή κατεύθυνση από αυτό που συνήθως συνέβαινε μέχρι σήμερα
3) Μαζί με τα φάουλ της ‘απολογίας’ του Κέβιν Σπέισι βλέπω μερικά θετικά που σχεδόν κανένας άλλος που κατηγορήθηκε για σεξουαλική παρενόχληση δεν έκανε, ακόμα και υποκριτικά! Παραδοχή πως δεν θυμάται, δημόσια συγγνώμη για την περίπτωση που κάτι αληθεύει, νοιάξιμο για αυτόν που έκανε την καταγγελία και ένδειξη ενσυναίσθησης.
Τα είπε για λόγους επικοινωνιακούς; Πιθανότατα. Και πάλι όμως, αν το συγκρίνω με αυτά που συνήθως λένε οι διάσημοι, ισχυροί άντρες, το προτιμώ χίλιες φορές.
Να θυμίσω πως ο Γουάινστιν αρνείται σθεναρά τις κατηγορίες. Κανένα βιασμό δεν αναγνωρίζει και κανένα περιθώριο δεν αφήνει να συνέβη κάτι όσο ήταν φτιαγμένος ή μεθυσμένος και να μην το θυμάται. Το χειρότερο; Ενώ είναι πλέον γνωστό και αποδεδειγμένο (με ηχητικές και άλλες αποδείξεις, πράγμα που φυσικά δε συμβαίνει στην περίπτωση του Κέβιν Σπέισι) ότι απαιτούσε σεξ για να φτιάξει ή να γκρεμίσει καριέρες ηθοποιών, αυτός δεν αφήνει καν ανοιχτό το ενδεχόμενο να δρούσε σε όλη την επαγγελματική του ζωή με τέτοιο σχέδιο.
5) Πάμε και λίγο στον Ντόναλντ Τραμπ. Γνωρίζετε προφανώς ότι έχει κατηγορηθεί για βιασμούς και σεξουαλικές παρενοχλήσεις από δεκάδες μέχρι στιγμής γυναίκες, και έχει ηχογραφηθεί να παραδέχεται το δεύτερο! Δεκάδες ιστορίες για όσα έκανε έχουν έρθει στο φως, μηνύσεις έχουν κατατεθεί, δικαστήρια εκκρεμούν. Θα πει κάποιος «Ναι αλλά ο Κέβιν Σπέισι υποτίθεται την έπεσε σε ανήλικο!».
H αποκάλυψη πέρσι το καλοκαίρι πως ο Τραμπ κατηγορούνταν για βιασμό 13χρονου κοριτσιού όταν αυτός ήταν 48 ετών -μιλάμε για βιασμό και όχι παρενόχληση, και μιλάμε για γυναίκα που, μεγάλη πλέον, αποφάσισε να καταθέσει στα δικαστήρια κι όχι απλώς να γράψει ένα άρθρο στο Buzzfeed- ήταν πραγματικά σοβαρή. Κι όμως, δεν εμπόδισε εκατομμύρια ηλιθίους να τον ψηφίσουν και να τον βγάλουν Πρόεδρο των ΗΠΑ ξέροντας πως υπήρχε περίπτωση να ήταν όντως παιδόφιλος βιαστής.
Ο Σπέισι ξεκίνησε την απολογία του λέγοντας «Σέβομαι και θαυμάζω τον Άντονι Ραπ ως ηθοποιό» και κατόπιν είπε: «Αλλά αν έκανα όσα περιγράφει, του ανήκει μια ειλικρινής συγνώμη» και «λυπάμαι για τα συναισθήματα που περιγράφει πως είχε όλα αυτά τα χρόνια», και «Θέλω να το αντιμετωπίσω ειλικρινά και ανοιχτά και αυτό αρχίζει με την εξέταση της δικής μου συμπεριφοράς».
Ο Τραμπ απαξίωσε κάθε μία απ’ τις δεκάδες γυναίκες που τον κατήγγειλαν, πολλές τις έβρισε χυδαία ως ψεύτρες, ακόμα και αυτές που είχαν αποδείξεις για τη συμπεριφορά του. Εννοείται πως δε ζήτησε ποτέ συγγνώμη για την «τις αρπάζω απ’ το μουνί κι επειδή είμαι διάσημος αναγκάζονται να με αφήσουν» συμπεριφορά του, δεν έδειξε την παραμικρή διάθεση αυτοκριτικής και ειλικρίνειας, δε νοιάστηκε -έστω και υποκριτικά, ξαναλέω!- για το τι ενδεχομένως τράβηξαν τα τυχόν θύματά του. Κι αυτός ήταν συχνά ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζουν οι ισχυροί άντρες τις καταγγελίες εναντίον τους.
Η ελπίδα είναι πως οι ισχυροί άντρες που κατασπάραζαν όσους έκαναν καταγγελίες, έριχναν το φταίξιμο στο (τυχόν) θύμα και αυτοπαρουσιάζονταν ως θύματα συνωμοσιών και Μητέρες Τερέζες, θα πάψουν να στιγματίζουν όσους μιλούν για σεξουαλική παρενόχληση ή/και κακοποίηση.
Οπότε, επειδή τους βλέπω να ξεσαλώνουν στο τουίτερ, ας μη γκρινιάζουν επειδή «ήταν επικοινωνιακή» η απολογία του Σπέισι όσοι Αμερικανοί ψήφισαν τον νυν Πρόεδρο τους που βρίσκεται στα δικαστήρια για βιασμό 13χρονης όταν ήταν σχεδόν 50 ετών, που έχει κατηγορηθεί για δεκάδες άλλους βιασμούς ή σεξουαλικές παρενοχλήσεις, που ξεδιάντροπα βρίζει τους καταγγέλοντες – και που τους ζητάει και τα ρέστα από πάνω.
Βρήκα, ταυτόχρονα με εξοργιστική, και ελπίδοφόρα την ‘απολογία’ του Σπέισι. Η ελπίδα είναι πως οι ισχυροί άντρες που κατασπάραζαν όσους έκαναν καταγγελίες, έριχναν το φταίξιμο στο (τυχόν) θύμα και αυτοπαρουσιάζονταν ως θύματα συνωμοσιών και Μητέρες Τερέζες, θα πάψουν να στιγματίζουν όσους μιλούν για σεξουαλική παρενόχληση ή/και κακοποίηση.
Ακόμα κι αν έχει πολλά φάουλ, η ‘απολογία’ και η ‘συγγνώμη’ του Κέβιν Σπέισι είναι πολύ πιο προς τη σωστή κατεύθυνση από αυτό που συνήθως συνέβαινε μέχρι σήμερα. Πολύ πιο χρήσιμη απ’ τις απολογίες και τις συγγνώμες όλων των υπόλοιπων, κι όχι μόνο επειδή εκείνες δεν έγιναν ποτέ.