Άρης Δημοκίδης
Η «Μήδεια» του Μέντη Μποσταντζόγλου (Μποστ) αποτελεί μια από τις κορυφαίες κωμωδίες της σύγχρονης ελληνικής δραματουργίας. Από 13 Νοεμβρίου θα ανέβει για περιορισμένο αριθμό παραστάσεων στο Θησείον, Ένα Θέατρο για τις Τέχνες. Στη διανομή βρίσκουμε τη Μίνα Αδαμάκη, τον Κώστα Τριανταφυλλόπουλο, τον Γιάννη Δρακόπουλο, τον Νίκο Πουρσανίδη, την Μπέτυ Αποστόλου και την Άννα Κλάδη. Πρωταγωνιστεί, ως Μήδεια, ο Μάκης Παπαδημητρίου, με τον οποίο συνομιλήσαμε λίγο πριν την πρεμιέρα.
– Στο νέο -πρώτο εδώ και μια πενταετία- ανέβασμα της Μήδειας του Μποστ υπάρχει ανατροπή: Τη Μήδεια την παίζετε εσείς. Πώς προέκυψε αυτό και πώς προσεγγίζετε το ρόλο;
Προέκυψε από την πρόταση που μου έκανε ο Νικορέστης Χανιώτάκης να παίξω την Μήδεια (δηλαδή πολύ απλά). Η προσέγγιση δε του ρόλου γίνεται υπό τις σκηνοθετικές του οδηγίες. Ένα στοιχείο ας πούμε είναι ότι και η Μήδεια αλλά και οι υπόλοιποι ρόλοι είμαστε μέρος μιας ομάδας που ανεβάζει αυτό το έργο και δεν υπάρχει η “ανάγκη” να πείσουμε γιατί οι άντρες παίζουν τις γυναίκες ή γιατί οι γυναίκες παίζουν τους άντρες. Βέβαια φοράω κραγιόν και “παρασύρομαι” κινησιολογικά… αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία…
-Από τις φωτογραφίες πάντως -που έχουν σύγχρονη αισθητική- δεν καταλάβαινε κανείς αν θα είστε ντυμένος Μήδεια ή αν θα είστε ο εαυτός σας…
Ευελπιστώ είτε ντυμένος είτε γυμνός να παραμείνω ο εαυτός μου (γέλια). Για τα υπόλοιπα σας περιμένουμε στην παράσταση. Η φωτογραφία βγήκε για λόγους συνάφειας με την αφίσα της παράστασης ο Καλός Άνθρωπος του Σετσουάν… και γιατί ο Νικορέστης έχει χιούμορ.
-Θα θέλατε να μας μιλήσετε λίγο για το συγκεκριμένο έργο του Μποστ;
Το έργο Μήδεια του Μποστ γράφτηκε το 1993 και αφορά στον μύθο της γνωστής Μήδειας που σκοτώνει τα παιδιά της παραλλαγμένος όμως από τον συγγραφέα, εμπλουτισμένος με διάφορα πρόσωπα που δεν υπάρχουν στον μύθο του Ευριπίδη, γραμμένος σε δεκαπεντασύλλαβο. Πρόκειται κατά την άποψή μου για το καλύτερο και πιο αστείο από τα έργα του. Η Μήδεια δέχεται την επίσκεψη της Πολυξένης, μιας καλόγριας που ξελογιάζει τον Ιάσονα. Την επισκέπτεται επίσης ο Οιδίποδας, που ψάχνει δουλειά ταμία σε τράπεζα και ο Ευριπίδης που θέλει να γράψει ένα έργο για χάρη της. Επίσης περνάει από το ανάκτορο ένας καλόγερος που αναπτύσσει περίεργη σχέση με τα δυο της αγόρια που η Τροφός τα έστειλε να δουλέψουν στο ταχυδρομείο. Στο τέλος λοιπόν και έχοντας λίγα αποθέματα υπομονής λέει “Όλοι νομίζουν πως εγώ θα σφάξω τα παιδιά μου εξ αφορμής του Ιάσονως χάνων τα λογικά μου. Θα χάσω μεν τον έλεγχον αυτό δεν τ’ αποκρύπτω, μα άλλη θα’ ν’ η αφορμή που δεν την απορρίπτω”…
-Τι είναι αυτό που σας τραβάει περισσότερο στη γλώσσα του Μποστ και κατά πόσο δυσκολεύει τους ηθοποιούς η υποκριτική σε δεκαπεντασύλλαβο;
Με γοητεύει η ποιητικότητα, το πώς η μια λέξη διαδέχεται την άλλη, η μουσικότητα του κειμένου. Πολλές φορές διαβάζοντας ομοιοκατάληκτους στίχους προσπαθούμε να “σπάσουμε” το ρυθμό για να μην γίνεται μονότονο. Δεν συμφωνώ. Μου αρέσει να ακούω τη μελωδία του κειμένου. Έχει μια αυστηρότητα αυτό. Δεν μπορείς να κάνεις αυθαιρεσίες. Ή αν τις κάνεις πρέπει να είσαι τόσο ακριβής ώστε να μην αλλοιώνεις ούτε το νόημα ούτε τη δομή, γιατί τότε χάνεται όλη η μαγεία του κειμένου. Και φυσικά το εξαιρετικό του χιούμορ.
-Θα θέλατε να μου μιλήσετε για τη συνεργασία με τον σκηνοθέτη Νικορέστη Χανιωτάκη και με τους υπόλοιπους ηθοποιούς;
Ο Νικορέστης είναι ένας πολύ έξυπνος άνθρωπος που έχει τρομερή ικανότητα στη δημιουργία ομαδικού κλίματος μέσα στην πρόβα. Ακούει πολύ προσεκτικά τους ηθοποιούς του και απαιτεί συγκέντρωση και ταχύτητα. Υπήρξε ένα πολύ ευχάριστο και δημιουργικό κλίμα από την αρχή των προβών και είμαι – όπως και όλοι φαντάζομαι – πολύ χαρούμενος γι’ αυτό.
-Τη μουσική έχει γράψει η Monika και θα παίζεται ζωντανά απ’ τους ηθοποιούς. Μπορείτε να μας δώσετε μια πρόγευση;
Θα προσπαθήσω να σας δώσω μια πρόγευση: Φα Φα Μι Ρε Ντο Ρε Ντο Σι Φα Φα Μι Ρε Σι Σι Ντο Ρε Ρε (χαχα) Όσο για το ύφος της μουσικής θα έλεγα ότι περνάει από διάφορα. Είναι κάπως λαϊκό αλλά και σύγχρονο και ρεμπέτικο και η αλήθεια είναι ότι πραγματικά δεν ξέρω πως χαρακτηρίζεται μια μουσική για θέατρο. Στη σκηνή υπάρχει μουσικός (Γιάννη Μαθές) που παίζει πιάνο και οι ηθοποιοί παίζουμε μουσικά όργανα επί σκηνής – η μουσική δηλαδή δεν είναι ηχογραφημένη.
-Ετοιμάζετε κάτι κινηματογραφικό αυτόν τον καιρό;
Έχει αρχίσει την πορεία της στα φεστιβάλ του εξωτερικού – με πρώτο σταθμό το Ταλίν της Εσθονίας – η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του Δημήτρη Μπαβέλλα, “Η αναζήτηση της Λώρα Ντουράντ”, και υπάρχει στα σκαριά ακόμα μια ταινία μεγάλου μήκους που θα ξεκινήσει γυρίσματα πιθανότατα την περίοδο μετά το Πάσχα του 2020.
-Απ’ τις ταινίες, μικρού και μεγάλου μήκους, που έχετε παίξει, θέλετε να μου πείτε μερικές που ξεχωρίζετε;
Από τις μικρού μήκους το “Τσέλσι-Μπαρτσελόνα” του Αλέξανδρου Χαντζή και ο “Κύβος” του Αλέξανδρου Σκούρα και από τις μεγάλου μήκους, το “Suntan” του Αργύρη Παπαδημητρόπουλου, η “Πλατεία Αμερικής” του Γιάννη Σακαρίδη και άλλες.
-Κι από τις παραστάσεις που έχετε παίξει;
Από τις ωραιότερες εμπειρίες ήταν “Ο Συγγραφέας” του Τιμ Κράουτς στο Δώμα του Νέου Κόσμου που ασχέτως αν δεν πήγε καθόλου καλά μου έχει μείνει πολύ έντονα, το “Πέτρες στις Τσέπες του” φυσικά… ο “Ιμάνουελ Κάντ”, οι “Αστερισμοί”, το “Motortown”. Η παράσταση πάντως που όποτε τη θυμάμαι γελάω πάρα πολύ (δεν είχα παίξει, την είχα σκηνοθετήσει) είναι το Loot του Τζο Όρτον, που είχε ανέβει στο Νέο Κόσμο.
-Κύριε Παπαδημητρίου, τι είναι αυτό που σας αρέσει περισσότερο να κάνετε στη ζωή σας;
Να κάνω άσκοπες βολτες με τη μηχανή και να λέω πολλές σαχλαμάρες με τους φίλους μου. Ενίοτε να τρέχω.
*Θησείον, Ένα Θέατρο για τις Τέχνες / Τουρναβίτου 7, Αθήνα (Ψυρρή)
Πρεμιέρα: Τετάρτη 13 Νοεμβρίου 2019 / Πληροφορίες