Γιάννης Δημητρέλλος
Στην εκπομπή τηλεοπτικών περιπλανήσεων «Κυριακή στο χωριό ξανά», ο Κωστής Ζαφειράκης ανατρέπει αυτό που γνωρίζαμε μέχρι τώρα για τη σερεοτυπική εκπομπή που εξερευνά την παράδοση. Πρωταγωνιστής παραμένει το «χωριό», οι άνθρωποι που το κατοικούν, οι ζωές τους, ο τρόπος που αναπαράγουν στην καθημερινότητα τους τις συνήθειες και τις παραδόσεις τους, όλα όσα έχουν πετύχει μέσα στο χρόνο κι όλα όσα ονειρεύονται. Ο Θεσσαλονικιός δημοσιογράφος εξερευνεί προορισμούς ανά την Ελλάδα, προσεγγίζει ανθρώπους με ευγένεια και χιούμορ, αποτυπώνει τη ροή του χρόνου σε φυσικά, ακατέργαστά, περιβάλλοντα, μακριά από τον κυνισμό των μεγάλων πόλεων.
Μας είπε μεταξύ άλλων:
«Καταλαβαίνω τους ανθρώπους που λένε “ψάχνω να βρω το χωριό μου”. Κι εγώ ψάχνω να βρω το χωριό μου, γιατί είμαι από τον Εύοσμο της Θεσσαλονίκης. Εκεί έχω ζήσει τα περισσότερα χρόνια της ζωής μου.»
«Η Κυριακή στο Χωριό ήταν μια αφορμή για να απελευθερωθώ. Ήρθε μετά το Απόψε Κάνεις Μπαμ, μια εκπομπή που μας πήγε μέχρι και τους πρώτους μήνες στην πανδημία. Κάναμε εκπομπές προσαρμοσμένες στο πνεύμα της καραντίνας, με γυρίσματα σε σπίτια και κάποιες ζωντανές συνδέσεις. Όταν ήρθε αυτή η εκπομπή, μπόρεσα επιτέλους να ξεφύγω από το στούντιο, να αναζητήσω ξανά αφορμές για να έρθω κοντά σε ανθρώπους, να καθρεφτίσω την ψυχή και το βλέμμα του καθενός, να ενσωματώσω το περιβάλλον που ζει ο καθένας, στην πιο αγνή μορφή του, να ξεφύγουμε επιτέλους από εκείνη την (αναγκαστικά) κάπως επιφανειακή τηλεόραση της καραντίνας».
«Χαίρομαι που έχουν γίνει αρκετά δημοφιλείς στον κόσμο οι εκπομπές ταξιδιωτικών περιπλανήσεων και γευσιγνωσίας, ανά τον κόσμο όπως εκείνες του Τζίμι Όλιβερ και παλαιότερα του Άντονι Μπουρντέν. Νομίζω πως η δική μας έχει μια δική της, λίγο διαφορετική νότα. Επιδιώκουμε να ενσωματώνουμε σε κάθε εικόνα, την μνήμη του τοπίου στο οποίο βρισκόμαστε και ταυτόχρονα μέσα από τις προσεγγίσεις μου στους ανθρώπους, με χιούμορ και απλότητα, να προκύπτει κάτι σαν παιχνίδι ψυχανάλυσης. Αυτό είναι η τηλεόραση μας, ένα παιχνίδι με μπόλικο τσαγανό, αλλά και αρκετή αγωνία ώστε να βρούμε τους ανθρώπους που αποτυπώνεται στην μορφή και στην ψυχολογία τους η παράδοση κάθε τόπου».
«Αυτές οι εκπομπές είναι σαν ένας σπινθήρας ζωής, κάθε μου συνάντηση με ανθρώπους στα χωριά μοιάζει με ένα παιχνίδι ψυχανάλυσης και ταυτόχρονα θυμίζει υφαντό, που κάθε κλωστή του είναι ένας άνθρωπος και οι στιγμές της ζωής που καταγράφει πάνω στη ροή του χρόνου».
«Ο χρόνος, όπως τον βιώνουν στα χωριά, δεν έχει καμία σχέση με τον αντίστοιχο των μεγαλουπόλεων. Εκεί το γλέντι, ο γάμος, η χαρά και η δυστυχία, ο θάνατος ενός ανθρώπου και το καλοσώρισμα μιας νέας ζωής, είναι στιγμές που οι άνθρωποι αφήνονται να τις ζήσουν από την πρώτη ως την τελευταία στιγμή.
«Έχω γνωρίσει ένα σωρό όμορφες φυσιογνωμίες ανθρώπων. Θα ήθελα να ξεχωρίσω τον Νίκο, από το Λιβάδι, ένα χωριό στον Όλυμπο: Ήταν ένας τσοπάνος που μιλούσε μια γλώσσα ποιητική, ντόπια, συγκινητική, ένας καμαρωτός άνθρωπος, που δεν θα ξεχάσει πόσο καθρεφτιζόταν η παράδοση του τόπου του στην έκφρασή του. Ο Νίκος ήταν σαν να ζούσε στις παρυφές του μυθιστορηματικού κόσμου του Παπαδιαμάντη.
«Στην Απείρανθο της Νάξου επίσης, είχα γνωρίσει την γιαγιά Αθανασία, μια φιγούρα που περπατούσε, ανάσαινε, κουβαλούσε ένα δράμα οικογενειακό στις πλάτες της και έβγαζε δύναμη ψυχής. Ξόρκιζε τον πόνο της, περπατούσε και με κάθε της βήμα στεκόταν ολοένα και πιο μακριά από τις πληγές της. Με κάθε της πνοή ήταν σαν να κελαϊδούσε».
«Θα έχουμε τουλάχιστον 13 επεισόδια στην πρώτη σεζόν της Κυριακής στο Χωριό (το 13ο θα είναι στην Αρναία Χαλκιδικής). Ευελπιστώ πως οι περιπλανήσεις μας θα συνεχίσουν για καιρό ακόμα».
«Αν κρατάω κάτι ακόμα, αρκετά ανατρεπτικό από αυτές τις εκπομπές, είναι εκείνα τα χωριά που σε καμία περίπτωση δεν είναι γεμάτα με γερασμένο πληθυσμό, όπως κάποιοι πιστεύουν. Υπάρχουν προορισμοί όπως η Απείρανθος στη Νάξο και το Βουλγαρέλι στην Άρτα, όπου το νεανικό στοιχείο είναι ιδιαίτερα πλούσιο».
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
21 τραγούδια απ’ το 21 | Η playlist της Χρύσας Οικονομοπούλου και του Σπύρου Χούντα