Άρης Δημοκίδης
Με το που γίνεται ένα έγκλημα, τα κόμματα και τα φερέφωνά τους ξεψαχνίζουν το παρελθόν του υπόπτου για να δουν
α) Αν τυχόν είναι «δικός» τους,
ή
β) Αν τυχόν είναι «των άλλων»
Στην πρώτη περίπτωση, αποσιωπούμε το θέμα και σφυρίζουμε αδιάφορα. Στη δεύτερη βγαίνουμε στα μπαλκόνια κι αρχίζουμε να ουρλιάζουμε με οργή.
Είναι σιχαμένες τακτικές και οι δύο, όμως πιάνουν. Ενεργοποιούν το θυμικό του πολίτη και ταυτίζει το έγκλημα, το κακό, με κόμματα και ιδεολογίες.
Κάθε φορά τα σόσιαλ γεμίζουν με πράγματα όπως:
*Το 90% των εγκληματιών στις φυλακές ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ, άρα το έγκλημα έχει «αριστερό πρόσημο».
*Ο τάδε δολοφόνος ήταν μέρος της ΝΔ, λογικό, αφού όλοι οι δεξιοί δολοφόνοι και παιδεραστές είναι.
*Ο δείνα καταχραστής είναι του Τάδε κόμματος, καμία έκπληξη οι Τάδε είναι συνυφασμένοι με τις λαμογιές!
Αν ο θύτης είναι Έλληνας, όσοι έχουν πρόβλημα με τη μετανάστευση το κάνουν γαργάρα και βγαίνουν οι άλλοι και λένε «τώρα που είναι ημεδαπός δεν λέτε τίποτα ε;». Αν είναι αλλοδαπός, ξεσαλώνουν οι ξενοφοβικοί και ζητούν απελάσεις, και εγκαλούν τους αριστερούς που έχουν (όντως) κουρνιάσει σε μια γωνιά λέγοντάς τους «τώρα δεν είναι γυναικοκτονία επειδή είναι ξένος ο δράστης»;
Τα ίδια με τον αστυνομικό με το trafficking στην Ηλιούπολη (οι μισοί λένε ότι είναι Συριζαίος επειδή τον πήρε για μια μέρα στη φρουρά του ο υπουργός του ΣΥΡΙΖΑ Νίκος Κοτζιάς, οι άλλοι μισοί αναρωτιούνται με νόημα αν είναι μέλος της ΝΔ).
Τα ίδια και σήμερα με τον γυναικοκτόνο στη Φολέγανδρο που λέγεται πως είναι αναρχικός και αντιεξουσιαστής. Οι αντίπαλοι χαίρονται να τονίζουν την «υποκρισία».
Και αρχίζουν μετά τα «ο αριστερός Στάλιν είναι μεγαλύτερος εγκληματίας», «όχι ο ναζιστής Χίτλερ σκότωσε πιο πολλούς», «ναι αλλά ο Χίτλερ ήταν σοσιαλιστής άρα αριστερός», «δεν ήταν» (όντως δεν ήταν), και πάει λέγοντας.
Είναι τόσο προβλέψιμο όσο και ανώφελο. Δεν είναι θέμα ιδεολογίας -εκτός αν η ιδεολογία σου είναι κάτι σαν Βουδισμός, που ακόμα και οι Βουδιστές έχουν κάνει εγκλήματα στη Μιανμάρ και τη Σρι Λάνκα. Είναι λυπηρό να γεμίζουν τα σόσιαλ με εργαλειοποίηση κάθε εγκλήματος για να φανεί ότι η αριστερά ή δεξιά είναι κακή και για να πληγεί το ένα ή το άλλο κόμμα. (Μόνη εξαίρεση περιπτώσεις όπως πχ. του Λιγνάδη στις οποίες πρέπει να εξετάζεται τυχόν διαπλοκή με την εξουσία. Που και στο #MeToo το ξεφτίλισαν πάλι, προσπαθώντας να χρεώσουν καταγγελλόμενους άλλοτε στην δεξιά και άλλοτε -πχ. Χαϊκάλη, Μούτση και Κιμούλη- στην αριστερά.)
Το Κακό και δε γνωρίζει σύνορα και ιδεολογίες, ούτε φυσικά κομματικές προτιμήσεις. Οι κομματικές ταυτότητες, οι εθνικότητες κλπ δεν μπορούν να αποτελούν ούτε τροχοπέδη ούτε ευκαιρία, αν όντως μας νοιάζουν τα εγκλήματα. Πρέπει να λέμε «τα ίδια και για το Μωάμεθ», όπως λέει το κλισέ.
Αλλιώς το χαρακτηριστικό σε τέτοιες περιπτώσεις είναι η υποκρισία. Και περισσεύει.
***