Μανώλη και Δημήτρη, μπορεί να είναι κανείς και γκέι και χριστιανός στην ίδια ζωή;

Τα Δευτερότριτα στον Κεραμεικό, ένα γκέι ζευγάρι χωρίζει χωρίς να χωρίζει, μαλώνει χωρίς να μαλώνει, διχάζει χωρίς να διχάζει, στο Εν Αθήναις. Ο Μανώλης Εμμανουήλ και ο Δημήτρης Λιακόπουλος υποδύονται ένα ζευγάρι που παρά τα χρόνια έρωτα, πάθους, αγάπης και βαθιάς οικειότητας, η πίστη και η θρησκεία δεν παύει να αποτελεί το σημείο τριβής τους, των τσακωμών τους, το βαθύ παράπονο του ενός από τον άλλο, ώσπου συνειδητοποιούν, με τρόπο οδυνηρό, πως δεν έχει καν σημασία. Τίποτα από όλα αυτά που τους χωρίζουν δεν έχουν πραγματικά σημασία. Πως τα σημεία τριβής φαίνονται τόσο μικρά και ασήμαντα στις στιγμές μεγάλης κρίσης. Και στον έρωτα ο κίνδυνος του να χάσεις τον άλλο είναι ενδεχομένως η μεγαλύτερη κρίση.

Ο Μανώλης Εμμανουήλ και ο Δημήτρης Λιακόπουλος υποδύονται ένα ζευγάρι που παρά τα χρόνια έρωτα, πάθους, αγάπης και βαθιάς οικειότητας, η πίστη και η θρησκεία δεν παύει να αποτελεί το σημείο τριβής τους, των τσακωμών τους, το βαθύ παράπονο του ενός από τον άλλο, ώσπου συνειδητοποιούν, με τρόπο οδυνηρό, πως δεν έχει καν σημασία. Τίποτα από όλα αυτά που τους χωρίζουν δεν έχουν πραγματικά σημασία. Πως τα σημεία τριβής φαίνονται τόσο μικρά και ασήμαντα στις στιγμές μεγάλης κρίσης. Και στον έρωτα ο κίνδυνος του να χάσεις τον άλλο είναι ενδεχομένως η μεγαλύτερη κρίση.

Οι δυο πρωταγωνιστές της παράστασης «Κράτα Με», μιλούν στα Μικροπράγματα της LiFO.

Ποιες ήταν οι πρώτες σκέψεις σας διαβάζοντας το έργο;

Μανώλης: Το διάβασα για πρώτη φορά πριν 12 χρόνια στη Νέα Υόρκη όπου παιζόταν και πραγματικά το λάτρεψα και το πρώτο πράγμα που μου μου πέρασε από το μυαλό ήταν ότι ήθελα να το φέρω στην Ελλάδα. Τα θέματα που διαπραγματεύεται δεν τα είχα δει ποτέ στην ελληνική σκηνή. Πίστεψα αμέσως πως είναι ένα έργο που θα προβληματίσει και θα συζητηθεί και λάτρεψα και τους χαρακτήρες. Επιπλέον, μου άρεσε πολύ το ότι ποτέ δεν γινόταν μελοδραματικό (το σιχαίνομαι το μελόδραμα και η πλοκή του θα μπορούσε να το πάει προς αυτή την κατεύθυνση) και πως με μεγάλη μου έκπληξη είχε πολύ χιούμορ, γέλασα πολύ όταν το πρωτοδιάβασα και ακόμη και τώρα, μετά από εκατοντάδες αναγνώσεις, πρόβες και παραστάσεις, ακούω ατάκες που με κάνουν και γελάω.

Δημήτρης: Μου έκανε εντύπωση το πόσο περίπλοκες μπορούν να γίνουν οι σχέσεις μεταξύ μας και πώς οι προσωπικές μας αξίες και οι διαφορετικές κοσμοθεωρίες συγκρούονται και παρόλα αυτά πρέπει να βρούμε τον τρόπο να συνυπάρξουμε. Αυτό με έκανε να σκεφτώ για τη δική μου ζωή , το πώς αντιλαμβάνομαι την αγάπη και την αποδοχή. Έμεινα στο τέλος με το ερώτημα “τελικά τι έχει ουσία στη ζωή”. Για ποιο λόγο ζεις και πώς.

Τελικά πώς ισορροπεί κανείς ανάμεσα στη γκέι ταυτότητα και τον χριστιανισμό; Μπορούν αυτά τα δυο να πάνε μαζί;

Δημήτρης: Δεν υπάρχει μια “σωστή” απάντηση που να ταιριάζει σε όλους, γιατί εξαρτάται από τις προσωπικές εμπειρίες, τις πεποιθήσεις και το πώς κάποιος ερμηνεύει τη θρησκεία του! Σύμφωνα όμως με τον χαρακτήρα που υποδύομαι τον Λουκ ,ο οποίος είναι ένας βαθιά θρησκευόμενος ομοφυλόφιλος, θέτει ως “αντίβαρο ” στον Θεό την ανθρώπινη φύση. Στην αμαρτία βάζει την εξιλέωση μέσω της προσευχής στο θείο. Αυτό όμως λειτουργεί μόνο στον Λουκ. Η απάντηση λοιπόν, δεν είναι μία αλλά κρύβεται στη βαθιά προσωπική αναζήτηση του εαυτού μας.

Μανώλης: Συμφωνώ με το Δημήτρη, δεν υπάρχει σωστή απάντηση, η εμπειρία του κάθε ανθρώπου είναι μοναδική, ο τρόπος με τον οποίο μπορούν να συνυπάρξουν εξαρτάται από τη θεολογική, πολιτισμική και προσωπική οπτική του κάθε ατόμου. Πολλοί γκέι χριστιανοί βρίσκουν τρόπους να ενσωματώσουν την σεξουαλικότητα στην πίστη τους είτε αναζητώντας πιο συμπεριληπτικές κοινότητες (στο Λονδίνο για παράδειγμα ξέρω ότι υπάρχουν διάφορες χριστιανικές χορωδίες για γκέι άντρες και γυναίκες) είτε καλλιεργώντας την προσωπική τους σχέση με το Θεό. Και πολλοί απλά επιλέγουν να απομακρυνθούν από θεσμούς που δεν τους αποδέχονται, πιστεύουν δηλαδή αλλά δεν πηγαίνουν για παράδειγμα στην εκκλησία.

Πιστεύετε πως το να δηλώνει κανείς το 2024 θρήσκος είναι αφορμή για bullying;

Μανώλης: Δυστυχώς η κάθε είδους διαφορετικότητα μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως αφορμή για bullying. Γι᾽ αυτό είναι πολύ σημαντικό, μέσω της εκπαίδευσης να προωθηθεί ο διάλογος για την ελευθερία και την αποδοχή της διαφορετικότητας, είτε αυτή είναι φυλετική, είτε είναι σεξουαλική είτε θρησκευτική. Το bullying δεν είναι επιτρεπτό σε καμία του μορφή.

Δημήτρης: Κανένας λόγος δεν είναι αφορμή για bullying. Δεν είμαι τραμπούκος.

Δημήτρη, αντιλαμβάνεσαι πως είσαι κάτι σαν τον Pharrell Williams της Ελλάδας; Αγέραστος εδώ και κάτι χρόνια; Κανείς δεν μπορεί να μαντέψει την ηλικία σου.

Δημήτρης: Χαχα, σε ευχαριστώ πολύ! Ορίστε, άλλος ένας λόγος για να αισθάνομαι όμορφα αυτήν την περίοδο .

Ένιωσες το βάρος του να πρέπει να υποδυθείς έναν γκέι χαρακτήρα χωρίς να είναι προσβλητική ή στερεοτυπική η προσέγγισή σου; Γιατί αυτό συνέβαινε εδώ και πολλά χρόνια.

Δημήτρης: Όχι, μόνο το βάρος αλλά και την ευθύνη. Σκοπός μου ήταν να αποδώσω τον χαρακτήρα με απόλυτο σεβασμό και ειλικρίνεια στα πιστεύω και τη σεξουαλικότητα του, με τρόπο που να τιμά και να αναδεικνύει την πολυπλοκότητά του, χωρίς υπερβολές ή κλισέ.

Μανώλη, έχεις μιλήσει ανοιχτά για την περιπέτεια υγείας σου. Θεωρείς πως έχουμε φτάσει να μιλάμε για τον καρκίνο όπως πρέπει; Έχει αποστιγματιστεί; Αντιμετώπισες δυσκολίες μιλώντας για αυτό;

Μανώλης: Μου πήρε πολύ καιρό να μιλήσω ανοιχτά γι’ αυτό το θέμα γιατί όταν άρχισα να γίνομαι πιο γνωστός στην Ελλάδα ήθελα να με γνωρίσει ο κόσμος για αυτά που έχω κάνει επαγγελματικά και όχι να είμαι “o ηθοποιός από το Λονδίνο που είχε καρκίνο στο κεφάλι”. Πάντα νιώθω λίγο περίεργα μιλώντας για πολύ προσωπικά θέματα δημοσίως, παρόλαυτα νομίζω πως είναι πολύ σημαντικό για τον λόγο που ακριβώς με ρωτάς, για να αποστιγματιστεί. Και για να πάρουν ελπίδα όσοι περνούν κάτι παρόμοιο, να μάθουν για περιπτώσεις ανθρώπων που το έχουν ξεπεράσει και συνεχίζουν τη ζωή τους. Νομίζω τα τελευταία χρόνια έχουμε κάνει μεγάλα βήματα ώστε να μην είναι ταμπού, τουλάχιστον όχι όσο ταμπού ήταν παλιότερα τόσο ο καρκίνος όσο και άλλα θέματα υγείας. Στο εξωτερικό αυτό έχει ξεπεραστεί εδώ και δεκαετίες, στην Ελλάδα επιτέλους πλέον μιλάμε πιο ανοιχτά για αυτά τα δύσκολα θέματα, η συζήτηση και η ενημέρωση είναι κλειδιά για την πρόληψη και την αντιμετώπιση.

Πώς είναι να είσαι «ένας Έλληνας στο Netflix»;

Μανώλης: Χαχα, δυο και πλέον δεκαετίες στο Λονδίνο, έχω συνηθίσει να είμαι «ένας Έλληνας στο BBC», «ένας Έλληνας στο Greed», «ένας Έλληνας στο Netflix», και το έχω πάρει πια απόφαση. Φυσικά και είμαι πολύ χαρούμενος που έχω τη δυνατότητα να συμμετέχω σε διεθνείς παραγωγές και νιώθω και περήφανος γι᾽αυτό αλλά θα ήθελα σε έναν ιδανικό κόσμο να μην έχει σημασία το από που είμαι, όσον αφορά τους ρόλους που μου εμπιστεύονται. Και να μην είναι σπάνιο να παίζουν Έλληνες σε σειρές που προβάλλονται στο Netflix ή σε άλλα διεθνή media.

Ποιο σχόλιο θεατή της παράστασης σας μετακίνησε και έμεινε μαζί σας;

Δημήτρης: Βγαίνοντας από το θέατρο μετά την παράσταση , με σταμάτησε ένα ζευγάρι και μου είπαν συγκινημένοι ότι ζουν μια παρόμοια κατάσταση 20 χρόνια τώρα .

Μανώλης: Έχω πάρει μέρος σε δεκάδες παραστάσεις τις τελευταίες δυο δεκαετίες αλλά ειλικρινά, η απήχηση που έχει στον κόσμο το «Κράτα με» και αυτά που μου λένε τόσο κάποιοι που περιμένουν έξω από το Εν Αθηναις μετά την παράσταση όσο και μέσω μηνυμάτων στα social, είναι κάτι πρωτόγνωρο. Η παράσταση συγκινεί και αγγίζει περισσότερο από οτιδήποτε έχω κάνει μέχρι τώρα. Μου έρχεται στο μυαλό μια κυρία που με πλησίασε και μου είπε πως «δεν υπάρχουν λόγια για να σας ευχαριστήσω για αυτό που μας δώσατε σήμερα, πρέπει όλη η Ελλάδα να δει αυτή την παράσταση» και ένα μήνυμα που έλαβα από ενα κωφάλαλο θεατή που ήρθε και διάβαζε τα χείλια μας, που μου έγραψε ότι σπάνια βλέπει τόσο κομμάτια της ζωής του στην σκηνή ή στην οθόνη να απεικονίζονται με τόση αλήθεια και οτι πιστεύει ακράδαντα πως η παράσταση θα βοηθήσει στην αφύπνιση, αποδοχή διαφορετικότητας και αλλαγής στάσεων.

Τι κρατάτε εσείς από αυτό το έργο; Ποιο είναι το προσωπικό σας επιμύθιο;

Δημήτρης: “Το Κράτα με (Next Fall)” είναι ένα έργο που σε βάζει να σκεφτείς βαθιά για την ανθρώπινη φύση, τις σχέσεις και τις αξίες σου. Αυτό που κρατάω περισσότερο είναι η δύναμη της αγάπης και της αποδοχής, αλλά και το πόσο εύθραυστες μπορούν να είναι οι σχέσεις μας όταν δεν είμαστε ειλικρινείς πρώτα με τον εαυτό μας.

Για μένα, το προσωπικό επιμύθιο είναι ότι η ζωή είναι πολύ σύντομη για να ζούμε με φόβο ή μετανιώνοντας για πράγματα που δεν είπαμε ή δεν κάναμε. Είναι σημαντικό να αγαπάμε και να δεχόμαστε τους άλλους γι’ αυτό που είναι, χωρίς να προσπαθούμε να τους αλλάξουμε. Και πάνω απ’ όλα, να έχουμε το θάρρος να ζούμε αυθεντικά, ακόμα κι αν αυτό σημαίνει να συγκρουστούμε με τις προκαταλήψεις ή τις προσδοκίες των γύρω μας.

Το έργο με άγγιξε γιατί, πέρα από όλα, είναι μια υπενθύμιση ότι η αγάπη – σε κάθε της μορφή – είναι ίσως η πιο ισχυρή δύναμη που έχουμε ως άνθρωποι.”

Μανώλης: Ότι όταν ερχόμαστε αντιμέτωποι με την απώλεια και με τη θνησιμότητα μας, συνειδητοποιούμε πως τα περισσότερα από αυτά που μας απασχολούσαν και μας άγχωναν, είχαν τελικά ελάχιστη σημασία. Και όπως μόλις είπε με άλλα λόγια και ο Δημήτρης, η αγάπη είναι αυτό που μένει στο τέλος.

___

INFO

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΖΩΗ

Ο Άρης Σερβετάλης είναι Ορθόδοξος. Ωραία, και;

10.10.2024