Άρης Δημοκίδης
Μοιάζει να υπάρχει ένας άτυπος διαγωνισμός αυτές τις μέρες. Όποιος ηθοποιός σκίσει τα ιμάτιά του με τον πιο φωνακλάδικο τρόπο κατά των θυτών γίνεται ο λατρεμένος του κόσμου. Η πλάκα είναι πως σ’ αυτήν την πλειοδοσία οργής συμμετέχουν και κάποιοι που έχουν λερωμένη τη φωλιά τους, αλλά νιώθουν πως αν γίνουν τώρα βασιλικότεροι του βασιλέως θα φάνε λιγότερες «φάπες» αύριο όταν αποκαλυφθούν οι πομπές τους (χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Παύλος Χαϊκάλης, που μέχρι να βγουν τα δικά του φώναζε εναντίον όσων έκαναν παρενοχλήσεις κι έλεγε «ήμουν μάλιστα μπροστά σε κάποιες περιπτώσεις» – duh!).
Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν ηθοποιοί, όπως η Βάνα Μπάρμπα και σκηνοθέτες όπως ο Σταμάτης Φασουλής και ο Στάθης Λιβαθινός, που ξενίζουν με τις κάπως ζαμανφού τοποθετήσεις τους.
Στο ενδιάμεσο, μεταξύ όσων πλειοδοτούν στην οργή για τους δικούς τους λόγους και όσων μοιάζουν να μην καταλαβαίνουν γιατί γίνεται θέμα, υπάρχουν αυτοί που στηρίζουν 100% τα θύματα, απαιτούν να γίνει κάτι απ’ την Πολιτεία αλλά παρόλα αυτά δεν το επικοινωνούν αυτό με κραυγές και ψόφους, αλλά με ειλικρίνεια και αναλυτική σκέψη.
Τέτοιο ήταν και το κείμενο της Καρύδη:
Σμαραγδα Καρυδη – Smaragda Karidi
Όταν ήμουν στο τρίτο έτος της Δραματικής του Εθνικού ένας συμμαθητής μας (που μάλλον στην πορεία εγκατέλειψε γιατί δεν τον συναντήσαμε ξανά μέσα στα χρόνια) σε μία ομαδική σκηνή απ το “Όνειρο…
Θα ήταν άραγε πολύ πιο απλό αν η Καρύδη έβαζε, αντί για όλο αυτό το κατεβατό, ένα στόρι μόνο με το απόσπασμα του κειμένου «Στηρίζω με όλη μου τη ψυχή τις γυναίκες και τ αγόρια που έχουν υποστεί οποιασδήποτε μορφής κακοποίησης. Τους πιστεύω, τους εκτιμώ και τους θαυμάζω για το θαρρος τους»; Ναι. Σε μια περίοδο που ο πολύς κόσμος δεν διαβάζει μεγάλα κείμενα και μένει μόνο στους άκυρους τίτλους τύπου «Καρύδη: Συμπονώ τους θύτες» (!!!), είναι ίσως καλύτερο να συμπυκνώνουμε τη σκέψη μας ή να χρησιμοποιούμε εύληπτα σλόγκαν και συνθήματα. Όμως η Καρύδη ήθελε να πει πολλά για το θέμα, και το να αυτολογοκριθεί ώστε να μείνουν μόνο λίγα προφανώς δεν της ταίριαζε.
Αν ένα σκέτο «στηρίζω τα θύματα και τα πιστεύω», θα ήταν πιο αποδεκτό, φανταστείτε τι ηρωίδα θα είχε γίνει με στόρι που να έλεγε «ΨΟΦΟΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ, ΚΡΕΜΑΛΕΣ» ή κάτι το ίδιο δυναμικό. (Εδώ μια άλλη ηθοποιός έκανε βίντεο αναφέροντας ένα σωρό ΜΗ αξιόποινες πράξεις και μάλιστα χωρίς να κατονομάζει κανέναν, και το κοινό, διψασμένο για αίμα, ενθουσιάστηκε.)
Αναφέρει ότι «δεν χαίρεται για τον αφανισμό» κάποιων και πως δεν μπορεί να λιθοβολήσει και αυτή -χωρίς να προσπαθεί φυσικά να σταματήσει όποιον θέλει να λιθοβολήσει. Δεν είναι αναισθησία το να μην θέλεις να λιντσάρεις εσύ κάποιον που ήδη λιντσάρεται. Αυτό αισθάνεται, και το είπε με ειλικρίνεια.
Δεν ζήτησε να σταματήσουμε να λιθοβολούμε εμείς, δεν ζήτησε απ’ τους ηθοποιούς να σταματήσουν να μιλάνε (αντιθέτως), δεν ζήτησε να κουκουλωθεί τίποτα (πάλι αντιθέτως, ζητά άμεσα μέτρα απ’ την Πολιτεία), δεν αμφισβήτησε ούτε στο ελάχιστο τις μαρτυρίες (τις πιστεύει και στηρίζει με τα χίλια), δεν υπήρχε κανένα «αλλά» σε σχέση με τις καταγγελίες, δεν μπέρδεψε τις υποθέσεις (είναι απ’ τους λίγους που τολμά να πει πως δεν πρέπει να καπελωθεί το κίνημα #metoo απ’ τον καθένα που έχει το παραμικρό παράπονο από άλλον γιατί έτσι θα αγνοηθούν οι σημαντικές περιπτώσεις κακοποίησης).
Κάποιοι έβαλαν φωτογραφίες της Καρύδη με τον Φιλιππίδη ή το Λιγνάδη και λέγανε «τους καλύπτει γιατί είναι φιλαράκια της!!». Η ίδια με επόμενη απάντηση το διαψεύδει, αλλά και να ήταν φιλαράκια της, θα έλεγα πως 1ον) Δεν καλύπτει κανέναν και είπε μάλιστα πως αν φίλος της πιανόταν να κάνει τέτοια πράγματα θα ήταν η πρώτη που θα καταδίκαζε και 2ον) Αν πιάσουν κάποιον φίλο μας, προφανώς και θα λυπηθούμε λίγο. Θα τον καταδικάσουμε ναι, αλλά δύσκολα θα τον λιθοβολούσαμε και δύσκολα θα χαιρόμασταν τρελά με την καταστροφή του. Ποιος από μας θα έγραφε/ένιωθε για τον κολλητό του «Αααχ τέλεια, πολύ το χάρηκα, ψόφα τώρα!»;
Η Ζέτα Δούκα θεώρησε ότι υπήρξε εξίσωση των θυτών με τα θύματα.
Η Καρύδη θέλησε να λύσει τις τυχόν παρανοήσεις.
Θεωρώ πως η Καρύδη ήταν πολύ προσεκτική και αναλυτική, και όσοι διαβάσαμε με προσοχή ολόκληρο το πρώτο της κείμενο καταλάβαμε τι εννοούσε – δεν χρειαζόταν καν το δεύτερο.
Αλλά βοήθησε. Πχ. Ο Σπύρος Μπιμπίλας που έκανε λάικ στο πρώτο κείμενό της βρέθηκε στο στόχαστρο κάποιων. Μετά και το δεύτερο που έλυνε τις τυχόν παρανοήσεις σχολίασε:
