Κινήσεις που φέρνουν like και αποθέωση. Όμως βοηθούν να αλλάξει κάτι;

Γράφει ο Νάλντο

Μια ακόμα δολοφονία οπαδικής απόχρωσης συνέβη στην χώρα μας πριν λίγες μέρες, έξω από την Opap Arena, αυτή του 29χρονου Μιχάλη Κατσούρη. Υποθέτω ότι όσοι διαβάζετε αυτό το κείμενο, γνωρίζετε ήδη πάνω-κάτω τι έγινε όποτε δεν θα είχε και ιδιαίτερο νόημα να παραθέσω αναλυτικά την υπόθεση, – συν το ότι ακόμα υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις σχετικά με το πώς και τι πραγματικά συνέβη το μοιραίο βράδυ της περασμένης Δευτέρας.

Θα ‘θελα να σταθώ είναι στην κίνηση του Luis Palma (πάνω), του 23χρόνου εξτρέμ του Άρη από την Ονδούρα, που μετά το νικηφόρο γκολ που πέτυχε για λογαριασμό του Άρη στο ματς της Πέμπτης στο Βικελιδης εναντίον της Δυναμό Κιέβου για τα προκριματικά του Conference League, κατά τον πανηγυρισμό του ύψωσε μια φανέλα με τον αριθμό 29 και το όνομα Μιχάλης (την ηλικία και το όνομα του νεκρού από τα γεγονότα στη Νέα Φιλαδέλφεια).

Ήταν μια κίνηση που θύμισε εκείνη του Σερχιο Αραούχο (κάτω),18 μήνες πριν, στο ίδιο γήπεδο, τον Φεβρουάριο του 2022, δύο μόλις μέρες μετά την δολοφονία του αδικοχαμένου Άλκη Καμπανού, όταν ο Αργεντινός παίκτης της Ένωσης κάνοντας το 1-1 στο 85ο λεπτό του αγώνα πανηγύρισε σχηματίζοντας με τα χέρια του το γράμμα Α.

Και στις δύο αυτές περιπτώσεις των Λατίνων ποδοσφαιριστών, υπήρξαν πάνω κάτω οι ίδιες αντιδράσεις απ’ την κοινη γνώμη και απ’ τον τύπο: Μαζικά ριπόστ των πανηγυρισμών, χιλιάδες like σε Ίνσταγκραμ και Facebook απ’ τον κόσμο, σχόλια όπως ‘τεράστιος’ και ‘ψυχάρα’ απ’ τα ΜΜΕ, «τέτοια θέλουμε να βλέπουμε» κτλπ.

Συγγνώμη αλλά επιτρέψτε μου να μην ανήκω στην κατηγορία των προαναφερθέντων. Το θέμα των οργανωμένων οπαδών στην Ελλάδα, και γενικά στις βαλκανικές χώρες, έχει πάνω-κάτω κοινές συνιστώσες: Άτομα με τυφλό μίσος για τους απέναντι. Θεωρούν εαυτόν ανώτερο από τους άλλους, ότι αυτούς έχει στο μάτι η αστυνομία, ότι δεν ευνοήθηκαν ποτέ από κράτος, παράγοντες και διαιτησία. Θεωρούν πως είναι διαφορετικοί ρε παιδί μου, έτσι ανατράφηκαν στους συνδέσμους άρα αυτό πιστεύουν.

Πολλές φορές, στην Ελλάδα τουλάχιστον, κάποια άτομα σε συνδέσμους, η αφρόκρεμα των συνδέσμων αν μπορούσαμε να το πούμε έτσι, εμπλέκεται με προκάλυμμα αυτούς σε διαφόρων ειδών παράνομες δραστηριότητες, χωρίς να προσμετράμε τις συμπεριφορές εντός των γηπέδων, ή τα ραντεβού με οργανωμένους άλλων ομάδων. Άτομα που έχουν μεγαλώσει και διαμορφώσει συνειδήσεις, κοσμοθεωρία κι αντίληψη πραγμάτων κάτω απ’ αυτές τις -στα όρια του φασισμού- συνθήκες, είναι πολύ εύκολο να οδηγηθούν σε εγκληματικές, δυστυχώς ακόμα και δολοφονικές, ενέργειες.

Όσα περιέγραψα πιο πάνω, δεν πρόκειται να λυθούν όσα «Α» και να σχηματιστούν σε πανηγυρισμούς, όσες φανέλες με τα μικρά αποθανόντων και αν σηκωθούν, όσες φορές κι αν κρατηθεί ενός λεπτού σιγή στο λεπτό που αντιστοιχεί με την ηλικία που είχαν όταν έχασαν την ζωή τους οι δολοφονημένοι.

Κάθε Αραούχο και Πάλμα έχει μόνο να κερδίσει από κάτι τέτοιο: Το χειροκρότημα από οπαδούς και αντιπάλους αλλά και τα media, φτιάχνει την εικόνα του κτλπ. Για να μην παρεξηγηθώ δεν λέω ότι έκαναν κάτι τέτοιο με ωφελιμιστικούς σκοπούς – δεν είμαι στο μυαλό τους για να ξέρω με ποια κριτήρια και κίνητρο το έκαναν. Αυτό που λέω είναι ότι ανεξάρτητα από τους λόγους που μπορεί να το κάνουν (που το πιο πιθανό είναι να είναι αγνοί), δεν υπάρχει κανένα αποτέλεσμα ούτε συντελείται κάποια αλλαγή με τέτοιες κινήσεις.

Το μόνο που προσφέρουν είναι επίκληση στο συναίσθημα δίνοντας χρυσή ευκαιρία στον κάθε έναν των social media να μαζέψει και αυτός κάτι απ’ την πίτα των like, και να δείξει στους social mediaκους φίλους και ακόλουθους πόσο καλός και ευαίσθητος άνθρωπος είναι.

Πώς θα ερχόταν η αλλαγή

Ξέρετε πώς θα ερχόταν η αλλαγή ή τέλος πάντων θα αυξάνονταν οι πιθανότητες να μειωθούν τα περιστατικά οπαδικής βίας και δολοφονίας;

Αν ο κάθε Πάλμα και ο κάθε Αραούχο, όταν αγωνίζονται εντός έδρας κι οι οργανωμένοι της δικής τους ομάδας αρχίσουν να βρίζουν μάνες αντιπάλων παικτών, οπαδών ακόμα και των διαιτητών, πήγαιναν και τους έλεγαν να σταματήσουν.

Αν μετά από μια μεγάλη νίκη ή επιτυχία της ομάδας τους αρνιόντουσαν να πάνε για το καθιερωμένο ολε-ολε στο πέταλο των οργανωμένων, και όταν τους ρωτούσαν τον λόγο, να ανέλυαν τις αιτίες που κανένας νοήμων και πνευματικά υγιής άνθρωπος δεν θα έπρεπε να θέλει το παραμικρό πάρε-δώσε με Έλληνες οργανωμένους και με τον τρόπο που αυτοί λειτουργούν – και ας ήταν της ομάδας που αγωνίζεται.

Να μην δεχόταν να κάνουν δηλώσεις μετά από ματς και να δώσουν γενικά συνέντευξη σε ρεπόρτερ της ομάδας τους αν αυτός ανήκε στην κατηγορία που απευθύνεται σε οργανωμένους, αν τα άρθρα του και τα ποσταρίσματα του, απευθύνονται και γράφονται γι’ αυτούς, με το ανάλογο ύφος, αισθητική και λεξιλόγιο. (Ας μην κρυβόμαστε κάθε ομάδα στην Ελλάδα έχει το λιγότερο 3-4 τέτοιους ρεπόρτερ -μην λέω και λίγους- και κάποιες φορές μάλιστα δεν κρύβουν και την σχέση μαζί τους, ανεβάζοντας και φωτογραφίες αγκαλιά στα Social. Άλλες φορές πάλι θα τους δεις να ξεπλένουν τους δικούς τους οργανωμένους με οποιονδήποτε αισχρό τρόπο σκεφτούν ανάλογα την περίπτωση, ακόμα και να απειλούν άτομα που διαφωνούν μαζί τους ότι θα πουν σε 4-5 να περάσουν επίσκεψη απ’ το σπίτι τους.)

Ο σωστός τρόπος είναι δύσκολος και αντιδημοφιλής

Όλα αυτά όντως θα μπορούσαν να φέρουν αλλαγή, αλλά αντί να φέρουν δημοφιλία και λάικ, θα κόστιζαν. Κι οποίος ποδοσφαιριστής έκανε κάτι απ’ τα τρία που περίγραψα, θα το έβρισκε μπροστά του.

Αν εναντιωθείς στους οργανωμένους της ομάδας σου είτε λέγοντας τους να σωπάσουν είτε αρνούμενος να πανηγυρίσεις μαζί τους, ξέρεις ότι στην στραβή ο πρώτος που θα ακούσει το γιουχάρισμα θα είσαι εσύ. (Τώρα που το σκέφτομαι, ποτέ δεν κατάλαβα με ποια λογική πανηγυρίζουν οι παίκτες μετά από επιτυχίες μπροστά από πέταλα, όταν οι ίδιοι που τους αποθεώνουν, αν έκαναν ας πούμε σερί ηττών ή έχαναν με βαρύ σκορ από μεγάλο αντίπαλο θα τους έβριζαν, θα ζήταγαν την απόλυσή τους, μπορεί ακόμα και να τους προπηλάκιζαν έξω απ’ το γήπεδο.)

Αν δεν δεχθείς να κάνεις δηλώσεις στους ρεπόρτερ που τα ‘χουν καλά με τους οργανωμένους ή έχουν στενές σχέσεις μαζί τους -που συνήθως αυτοί είναι και οι πιο αναγνωρίσιμοι και ισχυροί ρεπόρτερ σε κάθε ομάδα- εκεί είναι που ξέρεις ότι θα υπάρξει το απαραίτητο ξέσκισμα σε άρθρα, τοποθετήσεις, ποσταρίσματα, μέχρι που κι ο πιο απλός οπαδός θα θεωρήσει ότι εσύ είσαι το πρόβλημα και πρέπει να αποχωρήσεις.

Όμως όλα αυτά κοστίζουν, γιατί πάντα καθετί που χρειάζεται αλλαγή, απαιτεί πρώτα προσωπική θυσία. Πρέπει να δεχθείς να φθαρείς πρώτα εσύ ο ίδιος δίνοντας το παράδειγμα. Κι επειδή Ελλάδα είμαστε, ακόμα και αν γινόταν τέτοιες κινήσεις από ποδοσφαιριστές, πόσο πιθανό είναι να έμεναν στην ομάδα μέχρι την επόμενη μεταγραφική περίοδο; Και πόσο πιθανό είναι να άλλαζε ακόμα και τότε κάτι;

Εξαιρετικά δύσκολο, καθώς εδώ οι παράγοντες ομάδων (είτε ισχυροί επιχειρηματίες είτε σύμβολα των ομάδων) που προσπάθησαν να εναντιωθούν στους οργανωμένους, ‘καθαρίστηκαν’ με συνοπτικές διαδικασίες.

Τουλάχιστον όμως μέσα σου θα ήξερες ότι έκανες το σωστό. Θα ήξερες ότι προσπάθησες όντως μπροστά σε ένα τραγικό συμβάν που έφερε το θάνατο ενός ανθρώπου να υψώσεις ανάστημα. Κι έστω και αν ένας άνθρωπος που σήμερα θεωρεί τους οργανωμένους της δικιάς του ομάδας ανώτερους και διαφορετικούς, έβλεπε το ποδοσφαιριστή τον δικό του, (που θαυμάζει, πανηγυρίζει τα γκολ του και περιμένει πώς και πώς να έρθει η Κυριακή για να τον δει) να στρέφεται εναντίον τους και ακούγοντας τον λόγο που το κάνει, θα ήταν κέρδος. Ίσως άλλαζε η γνώμη του γι’ αυτούς, καταλάβαινε το ρόλο τους κι έμενε μακριά από συνδέσμους, πέταλα, υβριστικά συνθήματα κλπ.

Κάθεσαι, σκέφτεσαι και γράφεις πόσο κενού περιεχομένου και ουσίας είναι κινήσεις σαν του Αραούχο και του Πάλμα, και ύστερα βάζεις να δεις ένα ματς και βλέπεις σε πρώτο πλάνο στο γήπεδο, ακριβώς στην θύρα που είναι απέναντι απ’ τις κάμερες, πανό αναρτημένο στην μνήμη οργανωμένου με συμμετοχή στη δολοφονία οπαδού άλλης ομάδας. Και καταλήγεις να λες ότι οι κανόνες σε καθετί που αφορά αυτή τη χώρα έχουν φτιαχτεί τελεσίδικα προ πολλού, οπότε ας υπάρχουν Πάλμα και Αραούχο.

Ίσως για την ποδοσφαιρική και οπαδική Ελλάδα, αυτό είναι το καλύτερο που μπορεί να υπάρξει.

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΖΩΗ

Από τον Άλκη στον Μιχάλη: 4 Έλληνες αθλητικοί δημοσιογράφοι απαντούν σε μια απλή ερώτηση

09.08.2023