Λιποθύμησα σε ένα εστιατόριο της Γερμανίας και έχει ενδιαφέρον ποιοι ήταν οι μόνοι που με βοήθησαν

Η Μαρία (ας την πούμε έτσι) επικοινώνησε με τα Μικροπράγματα από το Κάσελ της Γερμανίας. Μια μικρή πόλη χτισμένη στον ποταμό Φούλντα στο βόρειο τμήμα του κρατιδίου της Έσσης, η οποία βρίσκεται μόλις 70 χλμ. από το γεωγραφικό κέντρο της Γερμανίας. Η Μαρία ζει εκεί το τελευταίο ενάμιση χρόνο τελειώνοντας παράλληλα το μεταπτυχιακό της στα οικονομικά. Την Δευτέρα 29 Οκτωβρίου της συνέβη κάτι τρομερό.

Η Μαρία είχε αποφασίσει να δώσει εθελοντικά αίμα. Αφού έφτασε στο κέντρο αιμοδοσίας, οι γιατροί της έκαναν τις απαραίτητες εξετάσεις βεβαιώνοντας της ότι μπορεί να προχωρήσει κανονικά στην αιμοδοσία. Αφού έδωσε αίμα και στην προσπάθεια της να σηκωθεί από την καρέκλα, η  Μαρία λιποθυμάει επιτόπου. Παρά το ότι η γιατρός κατάλαβε ότι έπεσε η πίεση της, δεν μπορούσε να της την μετρήσει καθώς το πιεσόμετρο δεν είχε μπαταρίες! Τότε της είπε:

Μάλλον σου έπεσε η πίεση. Αλλά δεν έχουμε κάτι αλμυρό να σου δώσουμε, οπότε πιες καλύτερα αναψυκτικό τύπου κόλα.

Σε ένα κέντρο αιμοδοσίας γεμάτο νοσηλευτές και γιατρούς η μόνη που την πλησίασε ήταν μια Τουρκάλα νοσηλεύτρια. Έκατσε μαζί της και προσπάθησε να την ηρεμήσει. Από το κέντρο αιμοδοσίας δεν την άφησαν να φύγει μόνη και της ζήτησαν να έρθει κάποιος να την πάρει. Τότε η Μαρία επικοινώνησε με μια φίλη της Βιετναμέζα με την οποία είχε έτσι κι αλλιώς ραντεβού μετά την αιμοδοσία για καφέ. Από το κέντρο αιμοδοσίας την συμβούλεψαν να πάει να φάει οπωσδήποτε κάτι αλμυρό. Κάπως έτσι οι δυο φίλες κατέληξαν σε ένα εστιατόριο της περιοχής.

Η Μαρία παρήγγειλε ρύζι με κοτόπουλο χωρίς όμως να μπορεί να το φάει διότι ένιωθε τρομερή αναγούλα. Ξαφνικά είπε στην φίλη της, την Φονγκ, ότι δε νιώθει καλά. Οτιδήποτε ακολουθήσει στη συνέχεια θα συμβεί σε κλάσματα δευτερολέπτων. Η Μαρία θα σηκωθεί από την καρέκλα ζαλισμένη καθώς ένιωσε ότι θέλει να κάνει εμετό, τα μάτια της θα γυρίσουν ανάποδα και ένας κύριος από το διπλανό τραπέζι θα την δει και θα τρέξει προς το μέρος της. Αμέσως μετά όλα σκοτάδι.

Όταν η Μαρία θα ανοίξει τα μάτια της, το σώμα της θα βρίσκεται ήδη στο πάτωμα με τα πόδια ψηλά στον αέρα. Θα δει μια κυρία να της κρατάει το χέρι, ένα παιδί το κεφάλι και η φίλη της από την άλλη πλευρά να είναι τρομοκρατημένη. Κανένας άλλος από το γεμάτο Γερμανούς εστιατόριο δε διέκοψε το γεύμα του. Όταν συνήλθε και κατάφερε να μιλήσει Γερμανικά, τους ρώτησε από ποια χώρα ήταν, αφού δεν έμοιαζαν με Γερμανοί. Η κυρία απάντησε «Από την Μακεδονία» και το άλλο παιδί «Από την Αλβανία». Μάλιστα ο Αλβανός συνέχισε λέγοντας:

Καλά που σε κράτησα, γιατί από πίσω έχει ένα ξύλο. Θα χτύπαγες το κεφάλι σου.

Ήταν τώρα η σειρά της να πει από ποια χώρα καταγόταν. Όταν τους είπε «από την Ελλάδα», επικράτησε ένα σπαστικό γέλιο μεταξύ της παρέας των Σκοπιανών. Όχι ειρωνικό, αλλά γέλιο αμηχανίας. Και είναι η αλήθεια ότι όλοι γνώριζαν το λόγο. Η παρέα των Σκοπιανών, όπως είπαν αργότερα στην Μαρία, συμμετείχε και στις πορείες σχετικά με την ονομασία και την Συνθήκη των Πρεσπών. Κάτι που όταν μπήκε η ανθρωπιά στη μέση, άφησαν αμέσως πίσω. Η Μαρία τους είπε:

Είδατε, όταν μπαίνει η ανθρωπιά στη μέση δεν τα βλέπεις αυτά. Και αν εσείς δεν είχατε έρθει να με βοηθήσετε μπορεί να είχα χτυπήσει. Γιατί κανείς εδώ μέσα δεν ενδιαφέρθηκε.

Δυο πράγματα έκαναν εντύπωση περισσότερο στην Μαρία. Το πρώτο είναι, ότι κανένας από το εστιατόριο, πλην των δυο παραπάνω περιπτώσεων, δεν πλησίασε να βοηθήσει ή να δει έστω από περιέργεια τι έχει συμβεί. Το δεύτερον που της έκανε εντύπωση είναι πως όταν εξιστόρησε το περιστατικό σε δυο φίλες της στην Ελλάδα, εκείνες αμέσως σχολίασαν:

Α, τους βλάκες. Ό,τι και να κάνουν εμείς τους μισούμε!

Σημασία δεν έχει το όνομα, η χώρα και τα σύνορα. Δεν έχει καν το χρώμα στο δέρμα και η κουλτούρα. Παρά μόνο ότι όλοι είμαστε άνθρωποι. Και αυτό στο τέλος θα πρέπει να κερδίζει. Πάντα.