Βάνα Κράβαρη
“Υπάρχει ένα πρώτο φίλτρο δυσπιστίας στο άκουσμα της φράσης “sold out”. Ειδικά στην Ελλάδα του 2024 που όλα υποτίθεται πως γίνονται sold out, κλεισμένα σε μικρούς χώρους για “λίγους και καλούς”. Θα ήταν βολικό και για την παρουσίαση του 1111 του Toquel, αν το premise δεν ήταν “sold out στο ΟΑΚΑ” των 14 plus χιλιάδων θέσεων σε κερκίδες μόνο. Το live του Toquel καλώς ή κακώς ξέφευγε από το concept “sold out”. Την Παρασκευή γέμισε ολόκληρο στάδιο. Η πραγματική φωτιά ήταν στην Αρένα, αλλά τη συντήρηση της φλόγας μέχρι και τις πιο “κρύες” κερκίδες εγγυώνταν το ότι το live θα ήταν 360. Το πρώτο που πραγματοποιείται από ελληνική παραγωγή.
“Το live του Toquel ήταν το ολόδικό μας Super Bowl”
Ο ράπερ που όσο εξελίσσεται προσπαθεί -χωρίς να το κρύβει- να αφήσει πίσω του τα πρώτα hit, να ξεπεράσει τον hustler που “πίσω απ΄το τιμόνι κάνει business” και, διάολε, λογικά εξαργύρωσε αυτή την υπέρβαση βγαίνοντας on stage από ένα iconic Mercedes w140, με πινακίδα -τι άλλο- 1111, το οποίο δεν έφυγε ποτέ από το stage. Μπροστά του ο Toquel “μπήκε” κάπως εμφανώς ευγνώμων με το Zurbaran, μπροστά του έκαναν τα guests τους μερικοί από τους αγαπημένους του φίλους, ξέρετε, από εκείνους που βλέπουν τη μουσική και τους στίχους τους να δαιμονοποιούνται από boomers και κινδυνολάγνους που τη βρίσκουν λίγο κρυφά με τον ηθικό πανικό. Από τους FLY LO, Roran και τον Hawk, που τραγούδησαν κοινά τους κομμάτια και ολόδικές τους επιτυχίες (η Gen Z φάνηκε να βαϊμπάρει ακραία με το “Blue Iguana” του Hawk), μέχρι τον Bloody Hawk, που με το “Mahalas” απέδειξε πως η σύνδεσή του με το κοινό είναι αβίαστη. Μπορεί να σε κάνει να κουνηθείς, να τον ψάξεις και να νιώσεις πως σε παίρνει μαζί του ακόμα και αν δεν έχεις ιδέα ποιος είναι αυτός ο μικροκαμωμένος τύπος με το απρόσμενο εκτόπισμα που αγκαλιάστηκε αγνά με τον Toquel on stage, μέχρι τον Snik που ανέβηκε φλεξάροντας (ή και όχι) VETEMENT jacket και τραγούδησε το TikTok (και όχι μόνο) viral “OAED” και κάπως μέχρι και ένας εντελώς άσχετος με το τραποσύμπαν φίλος μου κατάφερε να τραγουδήσει ένα κομμάτι που του είναι οικείο, μιας και όλος ο κόσμος ξέρει πως είναι βαριά η κούπα. Ακόμα και αν δεν θέλει.
Τη στιγμή που βγήκε η LILA, με το κόκκινο λάτεξ outfit της για το “Allou” μαζί με τον Toquel, είπαμε γελώντας μεταξύ μας “το ολόδικό μας Super Bowl”, φράση που επαναλάβαμε όσο απολαμβάναμε αυτό το υβρίδιο pop, trap και οικείων λαϊκών ακουσμάτων να ξεσηκώνει το πλήθος του ΟΑΚΑ, καταλαμβάνοντας κάθε οθόνη του 360 με συνοπτικές διαδικασίες και αν το σκεφτείς, αυτό ήταν το “1111”. Ένα huge event, με βαθιές ρίζες στα θεάματα που ανέκαθεν ζήλευε κάθε ελληνική σκηνή, με εντυπωσιακά σκηνικά, vibe που εξαργυρώνεται και εξακοντίζεται πίσω σε εκείνο τον τύπο από την Κρήτη που έψαχνε 2ευρα στον δρόμο για να πάρει τσιγάρα, ενώ τύπισσες τον σταματούσαν για μια φωτό “επειδή άκουσαν ένα τραγούδι του”. Κάτι σαν το success story του τύπου που δεν είχε κάτι καλύτερο να κάνει από το να πιστεύει πως θα τα καταφέρει. Του τύπου που “πεινάει ακόμα. Και πεινάει πολύ”, όπως δήλωσε στον M.Hulot, παρόλο που έχει βγάλει πολύ περισσότερο “κασέρι” από όσο φανταζόταν ποτέ στο ιδανικό του σενάριο. Και πριν προλάβουμε να του δώσουμε όλα αυτά τα credits, ο Toquel είχε ξαναμπεί στην πειραγμένη Μercedes και είχε εξαφανιστεί και ξέραμε πως τώρα θα φάμε γύρω στο 60΄ μέχρι να καταφέρουμε να βγούμε από το κατάμεστο ΟΑΚΑ. Ήταν ένα ωραίο βράδυ κι ας μην ακούσαμε το Pistoli, στην τελική.” – Βάνα Κράβαρη
“Δε νομίζω να είναι μια βραδιά που θα θυμούνται οι πιτσιρικάδες στο μέλλον”
“Ας το διευκρινίσω για να μην παρεξηγηθώ, δεν είμαι φίλος της τραπ (ούτε και εχθρός) και η σχέση μου με το ελληνικό χιπ χοπ (που γέννησε το είδος) είναι καθαρά επιδερμική και στο τώρα επικεντρώνεται κυρίως σε ράπερ σαν τον Εθισμό.
Θα μου πείτε τότε τι δουλειά είχες να πας στο λάιβ του Toquel; Η απάντηση είναι από κοινωνιολογική περιέργεια, είμαι 42 και το άγχος του FOMO σε όποια νέα τάση της νεολαίας γεννιέται, μην τυχόν και “χάσω” κάτι αξιόλογο το οποίο θα με βοηθήσει να καταλάβω καλύτερα το πολιτιστικό παρόν δηλαδή με λίγα λόγια να μπορώ να ψιλο-καταλαβαίνω τον ρου μίας κουβέντας αν βρεθώ σε κανά τραπέζι με τη νεολαία.
Ο 29χρονος Toquel με την ομάδα του έχτισε ένα τεράστιο πάρτι στο κλειστό του μπάσκετ στο ΟΑΚΑ αλλά κάτι σα να έλειπε. Μία μαύρη τεράστια Μερσέντες για κάποιο λόγο (δεν έπιασα τον συμβολισμό), υπήρχαν μουσικοί με φυσικά όργανα που έδιναν περισσότερο βάθος στα beat (ειδικά η ηλεκτρική κιθάρα) και φυσικά ο Toquel σε τρελά κέφια με τους πολλούς καλεσμένους του. Στην σκηνή εμφανίστηκαν ο Hawk, o Bloody Hawk, Lo FLy, ο Snik και ο Rac, πετυχημένοι τράπερς και ράπερς οι περισσότεροι, με τον Bloody Hawk κατ’εμέ να ξεχωρίζει, δίνοντας και στο κοινό μια σφαιρική άποψη για το τι παίζει στην εμπορική πλευρά αυτής της μουσικής. Κέφι υπήρχε, αλλά δεν είχε διάρκεια από το κοινό, ίσως και ο χώρος που λόγω της χωρητικότητας επιτρέπεται να έχει για τα live, παρά τους 13.000+ πιτσιρικάδες (μερικοί μάλιστα με τους γονείς τους) που πήγαν να δούνε το event φαινόταν αρκετά παγωμένος και αυτό έβγαινε και στο κοινό που ενώ αρχικά ενθουσιαζόταν με κάθε τραγούδι, αυτό κρατούσε για λίγα δευτερόλεπτα μέχρι να βγει το κινητό για να γίνει το story.
H αισθητική των στίχων και της όλης σκηνικής παρουσίας μου έβγαζε το συναίσθημα, μίας τζενέρικ ποπ μουσικής πίστας (και λίγο σκυλέ) πασπαλισμένης με ψήγματα urban αισθητικής για να γίνει πιο εύπεπτη για τους νέους που δε θέλουν να πιστεύουν ότι ακούνε τα ίδια με τους γονείς τους.
Πέρασα πολύ ωραία και το διασκέδασα προσπαθώντας να καταλάβω “καλά τι βρίσκουν σε αυτό τα παιδιά μας” αλλά δε νομίζω να είναι μια βραδιά που θα θυμούνται οι πιτσιρικάδες στο μέλλον σαν κάτι που τους σημάδεψε, όχι περισσότερο από τον αντίστοιχο έφηβο στα ’90ς μετά απο μια βραδιά στα μπουζούκια.” – Γιώργος Τσαγκόζης
