Η Σάττι είπε ότι «Η Ελλάδα είναι ο μισοτελειωμένος φραπές και η πλαστική καρέκλα», αλλά είναι;

Συνέντευξη στον Alpha στην εκπομπή της Κατερίνας Καινούργιου έδωσε η Μαρίνα Σάττι και μίλησε για τι άλλο; Αλλά για το τραγούδι της την αισθητική της Ελλάδας που παρουσιάζει μέσα από τα βιντεοκλίπ του τραγουδιού και όλα αυτά με φόντο τη συμμετοχή της στην Eurovision του Μάλμε.

Στην ερώτηση του δημοσιογράφου αν θεωρεί ότι η αισθητική του unplugged βιντεοκλίπ της με έναν μισοτελειωμένο φραπέ μπροστά της και τις πλαστικές καρέκλες αντικατοπτρίζει τη σημερινή Ελλάδα, η Σάττι απάντησε:

“Εγώ πιστεύω ότι είναι η Ελλάδα αυτή, έτσι κι αλλιώς δε νομίζω ότι παραποιήσαμε ή αλλοιώσαμε κάτι από το πως θα γινόταν πραγματικότητα. Φέραμε κάποια ψιλά να φάμε και να πιούμε και παίξαμε μουσική με τους φίλους μου. Αυτό είναι το lifestyle που ζω εγώ”

Από την πρώτη στιγμή που είδα το βιντεοκλίπ της Σάττι, πριν τις αντιδράσεις των “πατριωτών” για τη βρώμικη εικόνα της χώρας μας που δείχνει στους εν δυνάμει τουρίστες της χώρας μας, τους ξένους.  Είχα γράψει ότι, η άποψη μου ετεροπροσδιορίζεται από τις έντονες αρνητικές κριτικές, από τους Ελληναράδες με τα σημαιάκια στα προφίλ τους στα σόσιαλ. Θεωρώ λοιπόν, το ότι, αυτό το κοίταγμα στον καθρέφτη, των συμπατριωτών μας με αισθητική που συνοψίζεται στον Οικονομόπουλο στους γύψινους κίονες στο κομπολοϊ με την εικονίτσα της Παναγιάς στον καθρέφτη του αυτοκίνητου και στο να θαυμάζουν τα τανκς στις παρελάσεις, που κράζουν το κλιπ της Σάττι, δείχνει πόσο ρεαλιστικό είναι ως προς την απεικόνιση της σύγχρονης ελληνικότητας.

Αλλά βλέποντας το unplugged βιντεοκλίπ της Σάττι, και συνδέοντας το με το τι είπε όσον αφορά τον μισογεμάτο φραπέ και την πλαστική καρέκλα, προβληματίστηκα, γιατί, το πρώτο βιντεοκλίπ που μας συνέστησε το κομμάτι, είχε τον σκοπό να γκρεμίσει την ψεύτικη, τουριστική εικόνα των ’70ς που έχει μείνει η χώρα μας με τα τσολιαδάκια και τα συρτάκια στη μέση του δρόμου, το δεύτερο όμως βιντεοκλίπ με τους, τοποθετημένους και αυστηρά μισοτελειωμένους φραπέδες, τι θέλει να μας πει; Ο φραπές, έχει πεθάνει, το να παρουσιάζεις σαν μία μορφή λαϊκότητας, τον φραπέ που ελάχιστοι νέοι πίνουν, είναι σαν να παίρνεις τον συμβολισμό της πιο διάσημης νεοελληνικής πατέντας (ναι ο φραπές ειναι) σαν κάτι που χαρακτηρίζει τον σημερινό πολιτισμό της χώρας. Άλλο να το παρουσιάζεις σαν κάτι το νοσταλγικό, μίας άλλης Ελλάδας που πέθανε μεν αλλά εξακολουθεί δε, να σε επηρεάζει και άλλο να το τοποθετείς, τελετουργικά στο τραπέζι και στον λόγο σου σαν κάτι το τωρινό που ασκεί πολιτιστική επιρροή .

Δε χρειάζεται να “πουλήσουμε” νεοφοκλόρ, με ξεραμένους φραπέδες, ο νεανικός λαϊκός πολιτισμός της χώρας μία χαρά δημιουργεί τις δικές του αυθεντικές, νησίδες πολιτισμού. Η στιλιστική εμμονή με το νεοελληνικό φολκλόρ, γίνεται από μόνη της μία γραφικότητα.

Όπως γράφει και ο Le Livre A venir στο twitter:

Le Rendu à venir on X (formerly Twitter): “Δικιο εχει η μαρινα σατι οτι η ελλαδα ειναι ο μισοτελειωμενος φραπες και η πλαστικη καρέκλα αλλα ειναι λιγο ρετροκλισε η συνεκδοχή καθως ενταξει δεν υπάρχει πια ο φραπες και η πλαστική καρέκλα,ειναι περισσότερο δλδ η κριτική που κάνουν για την ελλαδα ατομα που δεν παρατηρούν / X”

Δικιο εχει η μαρινα σατι οτι η ελλαδα ειναι ο μισοτελειωμενος φραπες και η πλαστικη καρέκλα αλλα ειναι λιγο ρετροκλισε η συνεκδοχή καθως ενταξει δεν υπάρχει πια ο φραπες και η πλαστική καρέκλα,ειναι περισσότερο δλδ η κριτική που κάνουν για την ελλαδα ατομα που δεν παρατηρούν

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΖΩΗ

«Είδαμε με τρόμο το πώς μας βλέπουν οι άλλοι» – Η ανάλυση αμερικανικού καναλιού του YouTube για το Zari

12.04.2024

PODCASTS

Podcast / Η σκληρή αλήθεια για την «ελληνική Γιουροβίζιον» του 2006

14.05.2023