Γιάννης Δημητρέλλος
Η συγγραφέας Μάρω Βαμβουνάκη, στον απόηχο του ειδεχθούς εγκλήματος γυναικοκτονίας στην Φολέγανδρο, επιχείρησε να κάνει μια ανάρτηση, σχετικά με την ορμή του έρωτα και τον καθωσπρεπισμό. Έβαλε μέσα και πολιτική ορθότητα και Άμλετ και Μήδεια και τραγικούς ποιητές. Το κείμενο που προέκυψε, ήταν αναμφίβολα, χαοτικό:
«Και έχω φάει ξύλο από άντρα και έχω ρίξει ξύλο. Το ομολογώ! Τουλάχιστον χαστούκια έχω ανταλλάξει. Κι αυτά δεν έγιναν από κακία, αλλά από αμοιβαίες απελπισίες, αμοιβαίες ζήλιες, τρόμους χαμού, παραφορά και πόνους και από τα δύο μέρη. Όσα δηλαδή περιέχει ένας ορμητικός έρωτας. Ο δυνατός έρωτας δεν ξέρει από καθωσπρεπισμούς, θέλει αλλά δεν μπορεί πάντα.
Αν υπήρχε φέισμπουκ και πολιτική ορθότητα την εποχή του Οθέλλου, την εποχή του ‘Αμλετ, τον καιρό της Μήδειας, του Ορέστη, του Δαβίδ, θα γνωρίζαμε σήμερα τούτες τις εκθαμβωτικές τραγωδίες; Τι σοφά και ποιητικά μιλούν στο τέλος του έργου για τα επικίνδυνα πάθη, τα συνηθισμένα κοινά πάθη οι τραγικοί! Και αχ, τα ανθρώπινα πράγματα είναι μείγμα από άστρα και λάσπη.»
Log in or sign up to view
See posts, photos and more on Facebook.
Παράξενες συγκρίσεις και κακό timing
H ρομαντική θέαση της βίας, ως τμήμα του πάθους, σε αντιδιαστολή με τον καθωσπρεπισμό, είναι τουλάχιστον προβληματική. Η προβολή της βίας μέσα σε ένα ζευγάρι, μέσα από το post της Βαμβουνάκη, μοιάζει με επεισόδιο των Δύο Ξένων, από εκείνα που ο Κωνσταντίνος Μαρκοράς άστραφτε χαστούκια στην Μαρίνα Κουντουράτου και ύστερα φιλιούνταν με πάθος, ενώ οι αναφορές στον Σέξπιρ και στην αρχαία τραγωδία, εκτοξεύουν το λυρισμό της ανάρτησης σε δυσθεώρητα επίπεδα. Η χρονική στιγμή που γίνεται η ανάρτηση – λίγο μετά τη γυναικοκτονία της Φολεγάνδρου – και η κανονικοποίηση/εξιδανίκευση της βίας, ως κάτι που αρμόζει σε ένα μεγάλο πάθος, έγιναν η σπίθα για να προκληθούν έντονες αντιδράσεις στα σχόλια:
Κάποιοι ενθουσιάστηκαν
Κάποιοι άλλοι (οι περισσότεροι) εξοργίστηκαν
Υπήρξαν κι εκείνοι που εντόπισαν μια διάσταση μαζοχισμού
Ενώ υπήρξαν και απόπειρες συμβιβασμού
Ζητήθηκε ενσυναίσθηση
Και κατατέθηκε ο πιο δίκαιος προβληματισμός ως προς την περιγραφή των παθών από της τέχνες μυθοπλασίας. Τελικά η Μήδεια δικαιολογεί τη δολοφονία ανηλίκων;
*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ
«Σκ@τίλα της πατριαρχίας»: Ο Ζήσης Ρούμπος με μια ανάρτηση γκρεμίζει μύθους γενεών