Δημήτρης Καβατζικλής
Όταν ο Martin Scorsese κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη, το κάνει με τη σιγουριά ότι έχει πετύχει ίσως τα πάντα στον κόσμο του κινηματογράφου. Όπως οι περισσότεροι καλοί σκηνοθέτες, δεν είναι απλώς δημιουργός αλλά και αληθινός λάτρης του μέσου, γράφει το faroutmagazine.
Από πολύ νωρίς στη ζωή του, τον είχε μαγέψει ο κινηματογράφος, αλλά εκείνη την εποχή η Νέα Υόρκη δεν ήταν κέντρο κινηματογραφικών παραγωγών όπως το Χόλιγουντ. Ωστόσο, δεν μπορούσε να αγνοήσει την αγάπη του προς τον κινηματογράφο και αποφάσισε να σπουδάσει την ιστορία του. Μόλις ένα χρόνο μετά την ίδρυση της Σχολής Τεχνών του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, εγγράφηκε στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα. Εκεί, ήρθε σε επαφή με τον ευρύτερο κόσμο του παγκόσμιου κινηματογράφου.
Μία ιδιαίτερα ανάμνηση από τα χρόνια του στο NYU ήταν όταν τον απέρριψε ένας από τους κινηματογραφικούς του ήρωες. Το 1965, το NYU προσκάλεσε τον Ελία Καζάν να μιλήσει στο πανεπιστήμιο. Ο Scorsese ήταν ιδιαίτερα ενθουσιασμένος, καθώς ο Καζάν ήταν ίσως ο μεγάλος του ήρωας. Είχε περιγράψει την ταινία του Καζάν, On the Waterfront, ως «καθοριστική στιγμή στη ζωή του», οπότε ήταν φυσικό να ανυπομονεί για τη διάλεξη. Μετά την ομιλία, κατάφερε να κλείσει ένα ραντεβού πέντε λεπτών μαζί του, ελπίζοντας να καταφέρει να τον πείσει να συνεργαστούν σε ένα από τα μελλοντικά του έργα.
Ο Καζάν, ωστόσο, δεν εντυπωσιάστηκε όταν ο Scorsese άργησε δέκα λεπτά στο ραντεβού. Παρόλο που απολογήθηκε και εξέφρασε τον θαυμασμό του για το έργο του, όταν του ζήτησε να γίνει βοηθός του στα γυρίσματα, ο Καζάν απάντησε: «Δεν το κάνουμε αυτό». Ενώ όταν του ζήτησε σχόλια για ένα σενάριο που έγραφε, ο Καζάν αρνήθηκε, λέγοντας ότι δεν διαβάζει δουλειές άλλων όταν γράφει τα δικά του έργα.
«Ήμουν συντετριμμένος», παραδέχτηκε αργότερα ο Scorsese, αλλά πρόσθεσε ότι αυτή η δύσκολη εμπειρία τον ενδυνάμωσε και του έδωσε την έμπνευση να συνεχίσει την κινηματογραφική του πορεία.
