Γιώργος Τσαγκόζης
Υπάρχουν κάποια γεγονότα που συμβαίνουν στην εφηβεία μας και μπορεί να μας αλλάξουν τη ζωή για πάντα. Έρωτες που δεν ευδοκίμησαν ή ευδοκίμησαν και χάθηκαν στην αχλή του χρόνου, πανελλήνιες εξετάσεις, φιλίες που κράτησαν ή και όχι αλλά ήταν έντονες και για κάποιους που μεγαλώσαμε στα ’90s, η επική συναυλία των Metallica το 1999 στη Ριζούπολη.
Πριν ακριβώς από ακριβώς 25 χρόνια η ζωή μου άλλαξε για πάντα στα τσιμεντένια αλώνια του γηπέδου της Ριζούπολης αλλά ας τα πάρουμε από την αρχή. Οι Metallica για έμενα που ήμουν (και είμαι) οπαδός κυρίως των πρώτων 4 άλμπουμ τους, είχαν πάρει τη μουσική κάτω βόλτα (αν και μου άρεσε κρυφά το Load) το 1997 λοιπόν κυκλοφόρησαν το καθ’ ομολογία μετριότατο άλμπουμ τους το Reload και το 1998 το Garage inc, ένα διπλό άλμπουμ και διασκευές και ανακοινώθηκε ότι για την προώθηση του θα έρθουν και στην Ελλάδα. Όλοι οι μεταλλάδες ήμασταν σε ανάμενα κάρβουνα, δεν ήξερα καν που έπεφτε το γήπεδο της Ριζούπολης, δεν είχα ιδέα για το setlist τους, το μόνο που ήξερα ήταν ότι αυτή ήταν μία συναυλία που δεν έπρεπε να χάσω. Με το που έμαθα ότι βγήκαν τα εισιτήρια, έκανα κοπάνα και πήγα άρον άρον στο Metropolis (r.i.p) και πήρα το μαγικό χαρτάκι.
Στα 17 μου είχα πάει σε μπόλικα λάιβ, Τρύπες, Ξύλινα Σπαθιά, Nick Cave, αλλά οι μέρες για το live των Metallica με Support τους Monster Magnet που τότε ήταν στο peak της καριέρας του δεν με άφηνε σε ησυχία “θα παίξουν καλά;”, “Θα παίξουν το Motorbreath άραγες;” κλπ. Οι μέρες περνούσα βασανιστικά μέχρι να έρθει η 12η Ιουλίου.
Δε θα αναφερθώ στους φίλους μου που πήγαμε μαζί γιατί σε αυτές τις συναυλίες-εμπειρίες που σου αλλάζουν την οπτική για τον κόσμο. Θυμάμαι σαν χτες να πλησιάζω με τον ηλεκτρικό το γήπεδο που θα γινόταν το λάιβ με τον ηλεκτρικό που ήταν τίγκα στους πιτσιρικάδες μαλλιάδες με μαύρα μπλουζάκια, δεν υπήρχε φασαρία, κοίταξα το γήπεδο που φαινόταν έτοιμο να γκρεμιστεί, με τα φαγωμένα του τσιμέντα, άσχημο και γκρι, θα αντέξει; σκέφτηκα.
Κατέβηκα και ακολούθησαν τον άπειρο κόσμο προς την είσοδο, υπήρχε μια καθυστέρηση τότε άκουσα τις πρώτες νότες των Monster Magnet, η ουρά δεν κινούταν και με έκοψε κρύος ιδρώτας. Ξαφνικά ακούγεται από κάπου “ντου”, έβγαλα το εισιτήριο το κράταγα στο χέρι και έτρεξα με το ντου μέσα το γήπεδο. Φανφακτ το έχω ακόμα άθικτο!
Οι Monster Magnet έπαιξαν καταπληκτικά, Powertrip, Dopes toy Infinity, Crop Circle και κλείσιμο με το κλασσικό πλέον Space Lord. Παρότι η μπάντα του Dave Wyndorf έπαιξε καταπληκτικά ο κόσμος φαινόταν να μην αντιδρά πολύ γιατί κράταγε δυνάμεις για το main act.
Τα φώτα χαμήλωσαν, μπορούσες να νιώσεις την υπερένταση όλων, η ηρεμία πριν από την καταιγίδα είχε μουσική επένδυση το Ecstasy of gold του Μορικόνε και ο πρώτος κεραυνός έπεσε και το So What των βρετανών hardcoράδων Anti Nowhere League μας έδειξε ότι οι Metallica δε θα μας χαριστούν. Το γήπεδο Γιώργος Καμαράς ήταν σαν μία χύτρα που έβραζε και απλά της είχε ανοίξει βαλβίδα. Έχω δει τους Metallica 3 φορές (αυτή ήταν η πρώτη) και πάντα το setlist τους δεν απογοητεύει.
Έπαιξαν 20 κομμάτια και θυμάμαι τον κόσμο εν χορώ να ουρλιάζει τους στίχους σε όλα τα κομμάτια, θυμάμαι να χτυπιέμαι στο Master Of Puppets, να πέφτω στο πίτ και 10 χέρια να με σηκώνουν σε δευτερόλεπτα, το γήπεδο να γίνεται ηχείο και να νιώθω ότι σε όλη την Αθήνα ακούγεται το DIE DIE DIE του κοινού στο Creeping Death και την μπάντα να παίζει τo Battery σε μια διαολεμένη σε ταχύτητα βερσιόν στο τέλος για να μας πάρουν όση ενέργεια μας είχε μείνει ώστε να μην μπορούμε να πάρουμε τα πόδια μας για να πάμε μέχρι τον ηλεκτρικό.
Ήμουν ένας κινούμενος ιδρώτας, πόναγα από τα χτυπήματα όχι της μοίρας αλλά του moshpit αλλά η μοίρα μου είχε αλλάξει από αυτά. Αυτό ήταν το live που η ένταση του και το συναίσθημα του ανήκειν σε αυτό τον ροκ κόσμο μου έλεγε ότι μουσικά αλλά και σαν άτομο αυτό τον δρόμο και την αισθητική θα ήθελα να ακολουθώ, αυτή την αισθητική του λίγο κιτς που είναι το metal αλλά και της πίστης σε ένα κόσμο που έχει να σου προσφέρει μουσικά πολλά αλλά και κοινωνικά καθώς μέσα από αυτή τη μουσική και την κουλτούρα έχτισα τους κοινωνικούς μου κύκλους και δεν το μετάνιωσα 25 χρόνια μετά, και ακόμα περιμένω πότε θα ανακοινώσουν ξανά οι Metallica ένα λαϊβακι στα μέρη μας.
