Γιώργος Τσαγκόζης
Την Παρασκευή το απόγευμα, πηγαίνοντας να πετάξω τα σκουπίδια στον κάδο έξω από το σπίτι μου, πρόσεξα μια σακούλα ξέχειλη με κασέτες. Ναι, κασέτες — αυτό το πλέον ξεπερασμένο μέσο μουσικής αναπαραγωγής που κυριάρχησε στα ’80s και ’90s.
Ως παιδί αυτών των δεκαετιών, δεν γινόταν να μην ρίξω μια ματιά. Είχαν χειρόγραφες σημειώσεις: Nick Cave, Wipers, The Triffids — ποστ πανκ και alternative μουσικές του γούστου μου. Τις πήρα σπίτι για να τις δω με την ησυχία μου. Και τελικά δεν έκρυβαν μόνο ωραία τραγούδια, αλλά —νομίζω— και μια ξεχασμένη ερωτική ιστορία.
Οι κασέτες ήταν από το 1990 (το έγραφε ξεκάθαρα μία από αυτές). Ήταν mixtapes που είχε φτιάξει η Κ. για τον Δ., όλες με κοινό concept: την αγάπη της για εκείνον. Είχαν ζωγραφισμένα εξώφυλλα ή προσεκτικά διαλεγμένες φωτοτυπίες, όλα χειροποίητα και με μεράκι. Και ανάμεσά τους, προσωπικά μηνύματα, γραμμένα με μελάνι, με καλλιτεχνικά γράμματα και με μελάνι που ήταν ζόρικο να πιάσει στο glossy χαρτί της κασέτας.
Υπάρχουν και τα προσωπικά μηνύματα αγάπης…
Για άγνωστο λόγο, φτάσαμε στο τελευταίο γράμμα της Κ. που το έγραψε στο χαρτάκι μιας κασέτας και πιθανόν στο τελευταίο γράμμα της σχέσης τους.
“Αν μονάχα να μπορούσα να σε κάνω να νιώσεις όλα όσα νιώθω για σένα.Αν μπορούσα να σου μιλήσω. Αν ήθελες να βρούμε ο ένας τον άλλο και τίποτα να μη χαθεί.
Σ’αγαπώ περισσότερο από οτιδήποτε στον κόσμο, περισσότερο από την ζωή. Ήθελα να σε νιώσω και να με νιώσεις βαθειά όπως τόσες φορές. Ευχόμουν α μη μας χωρίσει τίποτα, Πίστεψα σε εμάς, Ξέρω πως θα μπορούσαμε.
Για αυτό πονάω. Για αυτό συγχώρα με, μη με ξεχάσεις. Δ. Αν ήθελες κι εσύ. Είναι που δεν μπορώ να πιστέψω πως η αγάπη ξεφτίζει και χάνεται, αυτό που νιώσαμε εμείς που νιώθω ακόμα.
Ξέρω τώρα πως θα μπορούσα να κάνω τα πάντα για σένα. Ξέρω πως δε θα αγαπήσω ποτέ ξανά. Μόνο εσένα. Ήμουν εγώ το κουκί σου η Κ.”
Δεν ξέρω ποιοι ήταν η Κ. και ο Δ., ούτε τι απέγιναν. Ξέρω μόνο πως κάποτε υπήρξε ανάμεσά τους κάτι δυνατό — αρκετά δυνατό ώστε να χωρέσει σε κασέτες, χειρόγραφες σημειώσεις και στίχους.
Τι όμορφη, αν και μελαγχολική, ιστορία.
Η ένταση της ενισχύεται απο το γεγονός ότι όλοι έχουμε μια τέτοια ιστορία να θυμόμαστε και να ταυτιστούμε. Τουλάχιστον εγώ έχω…
Άλλες φορές είναι ο πρώτος έρωτας, άλλες ο ανεκπλήρωτος. Κάποιες φορές είναι ο έρωτας που ήρθε πριν την ώρα του ή όταν ήταν πια αργά. Ίσως ο έρωτας που θα μπορούσε να είναι παντοτινός αλλά κάποιος δείλιασε…
Παρότι λάτρης της ξενόγλωσσης ροκ, το τραγούδι που μου ταιριάζει εδώ είναι το “Νύχτωσε νύχτα” των αδερφών Κατσιμίχα.