Γιώτα Κωνσταντινίδου
Ο Γιάννης Στάνκογλου συμμετείχε με την ταινία “The Waiter” του Στιβ Κρικρή στο 59ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης που απέσπασε το βραβείο του Ελληνικού Κέντρου Κινηματογράφου για πρωτοεμφανιζόμενο Έλληνα σκηνοθέτη. Ένθερμος υποστηρικτής του θεσμού του Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης μας μιλάει για την εξέλιξη του θεσμού στην πορεία των χρόνων αλλά και τη διαρκή ανάγκη να διαμορφώνει την οπτική του μέσα από τους ρόλους που ενσαρκώνει. Η νέα του υποκριτική πρόκληση είναι ο ρόλος του Γιούγκερμαν στο θέατρο Πορεία υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Δημήτρη Τάρλοου και σε διασκευή Στρατή Πασχάλη. Ένας άκρως γοητευτικός τυχοδιώκτης και μια αέναη αναζήτηση που καταλήγει στην παραδοχή ότι τα πιο σημαντικά πράγματα στη ζωή είναι μοναδικά, «δεν υπάρχει παρά μόνο ένα κορίτσι σε ολόκληρο τον κόσμο».
-Δεν είναι η πρώτη φορά που συμμετέχετε στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με κάποια ταινία;
Η πρώτη μου φορά ήταν όταν τελείωσα τη Δραματική Σχολή. Από το 2000 και μετά σχεδόν ανελλιπώς ανεβαίνω στη Θεσσαλονίκη, είτε για με κάποια ταινία στην οποία συμμετέχω ή για να δώσω κάποιο βραβείο και πάντα φυσικά με μεγάλη χαρά βρίσκομαι στην πόλης σας.
Έχει μια ιστορία το Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Κάποια στιγμή, τα τελευταία χρόνια πέρασε λίγο την κατιούσα με πολλά πράγματα που είχαν γίνει. Τώρα, ίσως να έχασε την παλιότερη λάμψη του την οποία είχαν κάποτε τα βραβεία, τα χρηματικά βραβεία, αλλά ίσως χρειαζόταν αυτή η αλλαγή. Η αλήθεια είναι ότι είναι πολύ αναζωογονητικό και για μας τους ηθοποιούς να ανεβαίνουμε 1-2 μέρες και να παρακολουθούμε ταινίες.
-Πρόκειται για το σκηνοθετικό ντεμπούτο του Στιβ Κρικρή. Τι είναι αυτό που διακρίνετε στη σκηνοθετική του οπτική;
Ναι, την πρώτη ταινία του μεγάλου μήκους. Ο Στιβ γνωρίζει αρκετά κινηματογράφο και η ταινία διαθέτει μια ωραία αφήγηση σκηνοθετική, εικαστική, υποκριτική. Αυτά είναι τα θετικά του στοιχεία. Γι’ αυτό το λόγο με συνεπήρε κι εμένα η ταινία γιατί δεν την είχα δει. Καταπιάνεται με ένα μυστήριο θέμα, είναι μια περίεργη ταινία. Αυτό που διαπίστωσα είναι πολύ καλές ερμηνείες, χωρίς να ευλογώ τα γένια μου (γέλια), υπέροχες εικαστικές επεμβάσεις, μουσική επιμέλεια. Νομίζω, έχει τεράστιο μέλλον ο Στιβ στο να κάνει ταινίες. Ενώ ήταν μια αργή ταινία, είχε ρυθμό, σε κρατούσε σε εγρήγορση. Το κοινό την αγκάλιασε και αυτό είναι κάτι που με χαροποιεί.
-Η ταινία διαπραγματεύεται πολλά θέματα, όπως το σκληρό πρόσωπο της κοινωνίας, την αποξένωση, την αδιαφορία, είναι και λίγο το μότο της εποχής μας;
Λίγο πολύ το βιώνουμε όλοι μας, είτε είμαστε ευτυχισμένοι ή δυστυχισμένοι, έχουμε δουλειά ή δεν έχουμε, ή έχουμε λεφτά ή δεν έχουμε. Ενώ θα μπορούσαμε τα τελευταία χρόνια να έρθουμε πιο κοντά ο ένας με τον άλλο, δυστυχώς, οι δυσκολίες μας κάνουν να απομακρυνόμαστε από την ουσία, να χάνουμε λίγο τον εαυτό μας. Δεν θέλω να είμαι απαισιόδοξος αλλά λίγο πολύ αυτό συμβαίνει.
-Ο χαρακτήρας που υποδύεστε είναι σκληρός, σκοτεινός, ποιο είναι αυτό το στοιχείο του που σας γοητεύει περισσότερο;
Με κάποιον τρόπο του αρέσει η ζωή. Άσχετα από το γεγονός ότι είναι κακός, έχει μέσα του διάφορα psycho στοιχεία, του αρέσει να ζει, να μαγειρεύει ωραία, να απολαμβάνει όμορφα πράγματα. Από εκεί και πέρα, δεν μπορώ να τον δικαιολογήσω παραπάνω (γέλια). Μου άρεσε, φυσικά και ο τρόπος που προσπαθούσε να εξουσιάσει τον πρωταγωνιστή της ταινίας.
-Πρωταγωνιστήσατε και σε μια ταινία που δημιούργησαν κρατούμενοι των φυλακών Κορυδαλλού.
Ήταν μια από τις καλύτερες εμπειρίες που είχα στη ζωή μου. Έμπαινα κάθε μέρα στις φυλακές και καθόμουν 12 ώρες μαζί τους. Κάποιοι από αυτούς ήταν ισοβίτες έχοντας διαπράξει βαρύτατα αδικήματα, κάποιοι άλλοι ήταν έγκλειστοι χωρίς σοβαρό λόγο εξαιτίας μιας ατέρμονης δικαστικής αναμονής. Αποτέλεσε, λοιπόν, μια εξαιρετική εμπειρία που μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω ανθρώπους που έχουν ανάγκη την επικοινωνία, να σε κοιτάξουν στα μάτια, να τους κοιτάξεις κι εσύ, να μοιραστούν τη δική τους αλήθεια και εμένα όλο αυτό μου άλλαξε οπτική, τον τρόπο με τον οποίο βλέπω τη ζωή.
-Μέσα από την εμπειρία αυτή νιώσατε ότι το σωφρονιστικό σύστημα αλλάζει πρόσωπο;
Το σωφρονιστικό σύστημα και αυτό που λέμε φυλακή είναι ένα τελείως ζουμ αυτού που βιώνουμε όλοι μας εκεί έξω. Ένας μικρόκοσμος στον οποίο θα βρεις οτιδήποτε. Παρόλα αυτά επειδή δεν έχουν πρόσβαση σε πολλά πράγματα και επιθυμούν όχι να σκοτώνουν το χρόνο τους αλλά να μαθαίνουν καινούργια πράγματα γι’ αυτό και πιστεύω ότι υπάρχουν πολλές ευκαιρίες που θα έπρεπε να θέσει η κοινωνία. Να τους παρέχεται η δυνατότητα να επανεντάσσονται ομαλά στην κοινωνία. Είναι εξαιρετικής σημασίας το θέμα της επικοινωνίας. Όταν βρίσκονται έγκλειστοι πολλά χρόνια, επικοινωνούν με συγκεκριμένους ανθρώπους, οπότε το να μπαινοβγαίνουν άνθρωποι και να δίνουν τα φώτα τους μέσα από προγράμματα είναι τεράστιας σημασίας γι’ αυτούς. Εμένα μου γράφουν, μου στέλνουν μηνύματα. Ξέρετε, είναι πολύ εύκολο να βρεθεί ο καθένας μας σε μια φυλακή. Όταν θα βρεθείς, λοιπόν, καλό είναι να είσαι σε ένα περιβάλλον που θα μπορέσεις ο ίδιος να επανεντάξεις τον εαυτό σου. Μπορεί ακόμα και να μην έχεις διαπράξει τίποτα, να είσαι πνιγμένος στα χρέη και να βρεθείς στη φυλακή, σε μια στιγμή, δηλαδή, να βρεθείς από την άλλη μεριά.
-Στη συνέντευξη Τύπου για τον «Γιούγκερμαν» δηλώσατε ότι ο ομώνυμος ρόλος αποτελεί μια μοναδική στιγμή στην 20ετή πορεία σας. Γιατί συμβαίνει αυτό;
Αυτή τη στιγμή με το συγκεκριμένο πάντρεμα του χώρου, το θέατρο Πορεία, με το Δημήτρη Τάρλοου και άλλους συντελεστές μπορούμε να κάνουμε λόγο για μια δυνατή ομάδα και ένα θέατρο που έχει λόγο ύπαρξης αλλά και μια ουσιαστική και συμπαγή βάση. Θα αναλάβω το ρόλο του Γιούγκερμαν από ένα μυθιστόρημα που μου είχε αρέσει πολύ όταν το είχα πρωτοδιαβάσει και διάβασα τώρα ξανά και μου δίνει τη δυνατότητα να μιλήσω υποκριτικά και με έναν άλλο τρόπο. Είναι ένας χαρακτήρας που γειτνιάζει αρκετά σε αυτά που έχω κάνει στο παρελθόν, πολύ δύσκολος που με γεμίζει ενέργεια να ψαχτώ και να δω τις δικές μου υποκριτικές γωνίες. Ο Γιούγκερμαν είναι από τα αγαπημένα μου βιβλία του Καραγάτση γιατί εμπεριέχει συγγραφικά ήθη, μια τρέλα, μια μυρωδιά εποχής από ανθρώπους που περιπλανιούνται από τα σαλόνια, στα λιμάνια και τους οίκους ανοχής.
-Στη διάρκεια ενός ρόλου συνήθως μελετάτε, ερευνάτε τον επόμενο, έτσι μου είχατε εκμυστηρευτεί σε παλιότερη συνέντευξη, το καλοκαίρι να υποθέσω ότι διαβάζατε Καραγάτση;
Φέτος διάβαζα Καραγάτση, ναι. Αλλά, τώρα μέχρι την πρεμιέρα δεν θα διαβάζω τίποτα. Μετά, πολύ μετά, θα αναλωθώ σε κάτι κινηματογραφικό. Πέρυσι, βίωσα έξι διαφορετικές θεατρικές παραστάσεις. Πέρασα από το «Επτά επί Θήβας» στο «Καλιγούλα» , στο «Δον Κιχώτη», στον «Ηλίθιο», μετά στον «Αγαμέμνονα» και τον «Αίγισθο» και από εκεί ξεκινούσα πρόβες για το «Γιούγκερμαν». Οπότε ήταν μια αρκετά έντονη και σκληρή χρονιά. Ουσιαστικά συνεχίζεται μια 7ετία με απαιτητικά θεατρικά έργα και έτσι σκέφτηκα να κάνω και κάτι κινηματογραφικά.
-Δηλαδή δεν θα σας δούμε φέτος στην Επίδαυρο;
Έχει βγει το πρόγραμμα. Δεν είμαι σίγουρος για τίποτα. Το όνομά μου έχει ακουστεί για κάτι, αλλά δεν σας λέω, θα δούμε. Εμένα μου αρέσει πολύ αυτός ο χώρος και μακάρι να βρίσκομαι εκεί κάθε καλοκαίρι. Είμαι άνθρωπος που ξέρω ότι δεν μπορείς να τα έχεις συνέχεια όλα, πρέπει όλοι μας με κάποιον τρόπο να κάνουμε πίσω, να έρχονται άλλοι, να ξαναεπιστρέφουμε, Έτσι, θα έπρεπε να λειτουργούμε γενικώς σ’ αυτή την χώρα. Επίδαυρο, λοιπόν, μπορεί του παραχρόνου, όχι μπορεί, σίγουρα, χωρίς να ξέρω κάτι.
-«Δεν υπάρχει παρά μόνο ένα κορίτσι σε ολόκληρο τον κόσμο», τα ιδιαίτερα πράγματα είναι μοναδικά;
Έτσι νομίζω ότι είναι και στο τέλος μας, λίγους ανθρώπους θα θυμόμαστε, λίγους έρωτες, μη σου πω ένας θα έχει μείνει κι αν (γέλια). Αυτά που μένουν είναι τα μοναδικά πράγματα. Με όλες τις δυσκολίες που περνάμε σαν κοινωνία, πρέπει να μαθαίνουμε και να αλλάξουμε τρόπο σκέψης, κάτι που δε συμβαίνει. Κι αυτό το βλέπουμε με την άνοδο της ακροδεξιάς και άλλα σκληρά πράγματα που συμβαίνουν. Είμαστε ένας λαός που δε μαθαίνουμε από τα λάθη μας.
-Τι είναι αυτό που σας ηρεμεί μέσα στη μέρα;
Βελονισμός, η αγκαλιά με τα παιδιά μου, μια βόλτα με τη μηχανή. Στη Θεσσαλονίκη πάω συχνά σε ένα μικρό συνοικιακό εστιατόριο τον «Κοσμά» με ψαράκια, εκεί θα με βρείτε.
“ Γιούγκερμαν”, Θέατρο Πορεία από 28 Νοεμβρίου 2018