Δημήτρης Καβατζικλής
Η Ζάχα Χαντίντ κέρδισε το βραβείο Pritzker, το πιο διάσημο βραβείο της αρχιτεκτονικής, το 2004. Ήταν τότε 54 ετών και είχε ολοκληρώσει μόνο τέσσερα έργα της. Ωστόσο, η επιτροπή των Pritzker είδε στο πρόσωπο της δυνατότητες που άλλοι δεν έβλεπαν. Πράγματι, θα περνούσε τα υπόλοιπα δώδεκα χρόνια της ζωής της αποδεικνύοντας ότι είχαν δίκιο, όπως αποδεικνύεται από την κληρονομιά που άφησε σε κτίρια σε όλο τον κόσμο, από το Κέντρο Σύγχρονων Τεχνών στο Σινσινάτι, τα κεντρικά γραφεία της BMW στη Λειψία μέχρι το London Aquatics Center και την όπερα του Guangzhou, γράφει το openculture.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το Dongdaemun Design Plaza στη Σεούλ, το οποίο άνοιξε το 2013 και είναι ουσιαστικά ένα σύνολο από καταστήματα και εκθεσιακούς χώρους. Έχει γίνει περισσότερο γνωστό ως δημόσιος χώρος συγκεντρώσεων ιδανικός για φωτογραφίες τύπου Instagram. Ξεχωρίζει από το υπόλοιπο αστικό τοπίο γιατί μοιάζει με διαστημόπλοιο που στάλθηκε από έναν προηγμένο εξωγήινο πολιτισμό για να αποικίσει μια παλιά περιοχή με βιοτεχνίες στο κέντρο της πόλης. Από αυτή την άποψη, είναι αντιπροσωπευτικό του έργου της Χαντίντ, η οποία ξεχωρίζει για τις καμπυλόγραμμα σχέδια της που ήταν ουσιαστικά άγνωστα στην αρχιτεκτονική πριν από αυτήν.
«Στα κτίριά της, οι τοίχοι δεν είναι ποτέ εντελώς κάθετοι, τα δάπεδα σπάνια παραμένουν επίπεδα για μεγάλο χρονικό διάστημα, και τα δύο συναντώνται όχι σε γωνίες ενενήντα μοιρών αλλά, μάλλον, στα είδη των καμπυλών που συναντά κανείς στα πάρκα skateboard», γράφει το New Yorker’s. «Δεν υπάρχει ένα μοναδικό στυλ Χαντίντ, αν και μπορεί κανείς να εντοπίσει ένα υδατογράφημα στη φουτουριστική ομαλότητα των κτιρίων της. Ορισμένα θέματα προκύπτουν από τη χρήση των υλικών, τις γραμμές τους εσωτερικούς χώρους και τις ασύμμετρες προσόψεις».
Αυτά τα σχέδια χάρισαν στη Χαντίντ τον άτυπο τίτλο της «βασίλισσας της καμπύλης». Όπως όλοι οι καινοτόμοι αρχιτέκτονες, η Χαντίντ είχε οράματα υλοποιήσιμα μόνο από την τεχνολογία της εποχής της. «Η ιδέα είναι να μην έχουμε γωνίες 90 μοιρών», είπε κάποτε, και η ανάπτυξη προηγμένων εργαλείων σχεδιασμού με τη βοήθεια υπολογιστή στη δεκαετία του 1990 έκανε αυτή την ιδέα πραγματικότητα. Ακολουθώντας αυτή την ιδέα, πήρε την πιο συγκεκριμένη από όλες τις μορφές τέχνης και την έκανε, μάλλον, αφηρημένη.
