Γιώργος Τσαγκόζης
Μια καταχώρηση για το Διεθνές Έτος του Παιδιού το 1979 και ανέβηκε στο Facebook, έχει έντονο κοινωνιολογικό ενδιαφέρον.
“ΜΙΚΡΟΙ
του καφενείου, του κουρείου, του βενζινάδικου, των λαχείων…
ΕΛΠΙΖΟΥΜΕ ΚΑΠΟΤΕ
ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΓΧΩΡΗΣΕΤΕ
Προσφορά της ΔΥΑΣ ΕΠΕ (Διαφημίσεις – Μάρκετινγκ)
για το Διεθνές Έτος του Παιδιού 1979″
Αυτό έγραφε η καταχώρηση η οποία ανέβηκε στην σελίδα του Facebook Διαφημίσεις μιας άλλης εποχής και προκάλεσε πολλές αντιδράσεις.
Όσοι σχολιάζουν τη διαφήμιση γράφουν, πάνω-κάτω, το ίδιο: ότι δεν υπάρχει καμία συγχώρεση για όσους εκμεταλλεύτηκαν παιδιά.
«Όχι ρε σκ@τιάρηδες! Να μη σας συγχωρήσουν ποτέ, άμα ήσασταν τέτοιοι. Γιατί αφενός τη “συγγνώμη” δεν την εννοείτε (αφού συμπεριφερόσασταν έτσι κατά συρροή) και αφετέρου το ίδιο κομπλεξικοί, άξεστοι και αγενέστατοι θα παραμείνετε μέχρι να πεθάνετε. Οπότε ας σας συγχωρήσει ο Θεός!»
Άλλοι σχολίασαν πως «βγήκαν κόμπλεξ, απωθημένα και απάνθρωπα πάνω σε αυτούς τους “μικρούς”», ενώ κάποιοι αρκέστηκαν σε ένα ξερό «όχι».
Υπήρξαν και σχόλια που έβαλαν το θέμα στο πλαίσιο της εποχής: «Την εποχή που η σφαλιάρα πήγαινε σύννεφο και η εκμετάλλευση ήταν για φυλακή. Η ανάγκη, βλέπεις…», αλλά και αναφορές σε παλιές ελληνικές ταινίες, όπου «ο αδύναμος άνθρωπος τρώει καρπαζιές και οι άλλοι γελούν».
Δεν έλειψαν, τέλος, και πιο διχαστικές απόψεις, σύμφωνα με τις οποίες «σίγουρα υπήρχε εκμετάλλευση, αλλά ήταν και σχολείο για τη ζωή και τις τέχνες – οι “μικροί” ήταν η επόμενη γενιά μαστόρων».
