Μιλάω πολύ μόνος μου. Πρέπει να ανησυχήσω;

Μια ακίνδυνη πρακτική με πολλές χρησιμότητες

Παρατηρήστε τους ανθρώπους γύρω σας και θα διαπιστώσετε το μέγεθος του φαινομένου. «Είναι πολύ σπάνιο να μην μιλάει κάποιος μόνος του. Εκείνοι που δεν το κάνουν, συχνά έχουν πολύ συνεσταλμένη προσωπικότητα, και μιλούν μόνο μέσα στο κεφάλι τους, ή πολύ περιχαρακωμένη, και λένε ‘δεν έχω ανάγκη κανέναν, ούτε καν τον εαυτό μου’», σχολιάζει η ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας Laurie Hawkes. Πρόκειται για μια συνήθεια τόσο συνηθισμένη, ώστε δεν αποκαλύπτει κάτι σημαντικό για την προσωπικότητα των (μον-)ομιλητών. Ωστόσο, κάποια εξωστρεφή άτομα εφαρμόζουν αυτή την πρακτική πιο έντονα και για περισσότερο χρόνο από άλλα. Τους αρέσει να έχουν ακροατήριο και προτιμούν να σκέφτονται δυνατά με παρέα. Έτσι, όταν δεν υπάρχει κανείς γύρω τους, καταφεύγουν στον μονόλογο, λέει η ειδικός.

Παρότι στο συλλογικό-κοινωνικό φαντασιακό το να μιλάει κανείς μόνος του (είτε απευθύνεται στον εαυτό του είτε όχι) και να σκέφτεσαι φωναχτά συχνά συνδέεται με την τρέλα, η πρακτική αυτή είναι εντελώς φυσιολογική – σύμφωνα με τη Laurie Hawkes , είναι ακόμη και χρήσιμη. Για παράδειγμα, το να σκεφτόμαστε φωναχτά βοηθάει τον συλλογισμό μας, μας επιτρέπει να αποσαφηνίζουμε τις σκέψεις μας, «κάνει τα πράγματα πιο συγκεκριμένα από ό,τι όταν τα κρατάμε στο κεφάλι μας», προσθέτει η Hawkes. Το να εκθέτουμε τα στοιχεία και τις πληροφορίες προφορικά, μπορεί να μας βοηθήσει να ξεμπλοκάρουμε μια κατάσταση. Με το ίδιο σκεπτικό λειτουργούμε, λόγου χάρη, όταν κάνουμε λογαριασμούς. Συχνά, δεν τελειώνουμε καν τις προτάσεις μας, γιατί αισθανόμαστε πως δεν μας χρειάζεται – η διαδικασία μάς έχει ήδη βοηθήσει.

«Η πρακτική αυτή μπορεί επίσης να μας χρησιμεύσει για να καθησυχαστούμε, να πάρουμε κουράγιο, να συγχαρούμε τους εαυτούς μας. Συμβάλλει στην αυτονομία μας, στην αυτοαναγνώρισή μας. Μπορούμε ακόμη να την χρησιμοποιήσουμε για να επαναπροσδιοριστούμε και να ανασυγκροτηθούμε», λέει η Hawkes.

Μια διαδικασία «χώνεψης»

Ο μονόλογος μπορεί επίσης να λειτουργήσει ως πρόβα πριν από μια αγχωτική συνάντηση, προετοιμάζοντάς μας για να μιλήσουμε αποτελεσματικότερα σε κάποιον: «[Ο μονόλογος] είναι χρήσιμος όταν κάποιος έχει συνέντευξη για δουλειά, ή μια αξιολόγηση. Κάποιες φορές τον αξιοποιούμε και στο πλαίσιο της ψυχοθεραπείας – ζητάμε από τον ασθενή να φανταστεί το αφεντικό του να κάθεται μπροστά του σε μια άδεια καρέκλα», σχολιάζει η ψυχολόγος.

Τέλος, η Hawkes διακρίνει στο φαινόμενο μία… πεπτική λειτουργία. Όταν έχουμε μια αλληλεπίδραση που είναι δύσκολη, ‘κουτσουρεμένη’, ή και τα δύο, έχουμε ανάγκη από ένα τέλος στην ιστορία. Σε τέτοιες περιπτώσεις, έχοντας μείνει με ένα βασανιστικό «γιατί;» που είναι πολύ δύσκολο να χωνέψουμε, συχνά βάζουμε σε λειτουργία τον μονόλογο.

Επομένως, το να μιλάμε μόνοι μας δεν αποτελεί κάτι το ανησυχητικό. Αν, όμως, συμβαίνει πολύ συχνά, ίσως αντανακλά μια έλλειψη επικοινωνίας και μας «χτυπάει το καμπανάκι» πως πρέπει να συνομιλήσουμε με άλλους ανθρώπους, ώστε να υπάρξει ανταλλαγή απόψεων και τόνωση των κοινωνικών ή και συναισθηματικών λειτουργιών μας.

Πηγή: Le Figaro

*ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ:

ΤΕΣΤ ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΤΗΤΑΣ: Μήπως είσαι περίεργος;