Μικροπράγματα
του Σωτήρη Ι. Στυλιανού
Το ευαγγέλιο της Κυριακής 16 Αυγούστου 2026 είναι από το κατά Ματθαίον (Ματθ. κεφ. ιη’, 18 στιχ. 23-35). Εδώ ο Κύριος λέει μία παραβολή που η Φωνή Κυρίου της Εκκλησίας της Ελλάδος δίνει τον τίτλο «Τὸ καθῆκον τῆς συγγνώμης καὶ ἡ παραβολὴ τοῦ ἀγνώμονος δούλου».
Η παραβολή είναι η εξής. Το αφεντικό κάποιων δούλων χαρίζει ένα υπέρογκο ποσό που του χρωστάει ένας από αυτούς επειδή εκείνος τον παρακάλεσε να τον περιμένει ώσπου να μπορέσει να το εξοφλήσει. Ο ευεργετημένος όμως αυτός δούλος, όταν σε λίγο συνάντησε ένα σύνδουλό του που του χρωστούσε λίγα χρήματα και παρά τις παρακλήσεις του, δεν του άφησε περιθώριο να εξοφλήσει αργότερα αλλά τον έκλεισε στη φυλακή. Οι υπόλοιποι δούλοι, βλέποντας τη μεγάλη αδικία, το ανέφεραν στον αφέντη κι εκείνος τιμώρησε αυστηρά τον αχάριστο δούλο λέγοντάς του ότι, όπως ο αφέντης τού είχε χαρίσει το χρέος, έπρεπε και εκείνος να είναι εύσπλαχνος απέναντι στον σύνδουλό του. Η παραβολή μας διδάσκει ότι, αφού ο Θεός μας συγχωρεί για τα αμέτρητα αμαρτήματά μας εάν έχουμε μετάνοια, υποχρεούμαστε να συγχωρούμε και εμείς τους συνανθρώπους μας και μάλιστα από την καρδιά μας.
Από την σύντομη περιγραφή της περικοπής ο Χριστός μάς διδάσκει ότι η συγγνώμη είναι μία λέξη που πρέπει να λέγεται στους άλλους ανθρώπους, όταν εμείς τους λυπήσουμε. Επίσης να συγχωρούμε για τις αδικίες, τις προσβολές, τις συκοφαντίες και όποια άλλη εις βάρος μας ενέργεια ή παράλειψη των συνανθρώπων μας. Η συγχώρηση να είναι αληθινή, όσο μπορούμε, και να μην τη δίνουμε μόνο με τα λόγια αλλά και με την καρδιά μας. Και μάλιστα μας προειδοποιεί ότι δεν θα μας συγχωρήσει τα παραπτώματά μας ο Θεός εάν και εμείς δεν συγχωρούμε τους αδελφούς μας.
Ένα ακόμη σημείο που σκέφτομαι με αφορμή την παραβολή αυτή είναι ότι όταν δανείζουμε χρήματα, ειδικά στην σημερινή εποχή, θα πρέπει να έχουμε κατά νου πως ενδέχεται να μην μας επιστραφούν καθόλου. Γι’ αυτό, αφενός πρέπει να είμαστε όσο μπορούμε πρόθυμοι και ανοιχτόκαρδοι όταν δίνουμε όπου υπάρχει πραγματική ανάγκη και όχι να σκεφτόμαστε μίζερα, δηλαδή στενάχωρα, αλλά συγχρόνως και προνοητικοί ώστε η στήριξη στον συνάνθρωπο να μην αποβεί σε στεναχώρια για εμάς. Εξάλλου ο Θεός αυτό επιθυμεί «ἱλαρὸν γὰρ δότην ἀγαπᾷ ὁ Θεός» (Β’ Κορινθίους 9:7). Πρακτικά αυτό σημαίνει με χαρά και με την θέλησή μας να βοηθούμε τους ανθρώπους και να δίνουμε εκεί όπου υπάρχει δυσκολία, αλλά κάποιες φορές και χωρίς να πολυεξετάζουμε, πόσο μεγάλη είναι η ανάγκη, αφού έχουμε επίσης και την εντολή να προσφέρουμε σε όποιον μας ζητά.
Νομίζω πως η περικοπή είναι από τις πιο συγκλονιστικές και βασικές για τις σχέσεις μας με τους άλλους και πρέπει να είμαστε ευγνώμονες προς τον Χριστό που μας φωτίζει για όλα όσα χρειαζόμαστε για τη σωτηρία μας.