Δημήτρης Καβατζικλής
Η βραβευμένη με Όσκαρ ηθοποιός Νάταλι Πόρτμαν, είναι μια ξεχωριστή ερμηνεύτρια, που καταφέρνει να κρατά πάντα το κοινό σε απόσταση αναπνοής. Μερικοί ηθοποιοί χάνονται στους χαρακτήρες τους, αλλά η Πόρτμαν στέκεται έξω από τους δικούς της, προσαρμόζοντάς τους με χειρουργική ακρίβεια. Ωστόσο, ζωντανεύει όταν υποδύεται χαρακτήρες που βρίσκονται στην ίδια δύσκολη θέση με αυτήν. Δεν υπάρχει καλύτερη για να υποκριθεί μια κακή ηθοποιό, γράφει το slate.
Η Νάταλι Πορτμαν υποδύθηκε ανθρώπους που προσπαθούν να υποδυθούν άλλους ανθρώπους σε όλη τη διάρκεια της καριέρας της: όπως η αδικοχαμένη πρώτη κυρία στο Jackie του 2016 ή η εργαζόμενη του σεξ που αλλάζει συντρόφους τόσο εύκολα όσο αλλάζει χτενίσματα στο Closer του 2004. Αλλά έχει περάσει πολύς καιρός – για την ακρίβεια, από το Black Swan του 2010 – από τότε που έχει αναλάβει έναν ρόλο που ασχολείται ρητά με τη φύση της ερμηνείας όπως ο ρόλος της στο May December του σκηνοθέτη Todd Haynes, το οποίο ξεκίνησε να προβάλλεται στο Netflix.
Εδώ η Πόρτμαν υποδύεται την Elizabeth Berry, μια τηλεοπτική σταρ που προσπαθεί να κάνει τη μετάβαση στη σοβαρή υποκριτική παίζοντας τον πρωταγωνιστικό ρόλο σε μια ταινία με θέμα την Gracie Atherton-Yoo (Julianne Moore), μια υπάλληλο σε pet shop που φυλακίστηκε επειδή έκανε σεξ με έναν μαθητή του δημοτικού. Το σενάριο του Samy Burch είναι εμπνευσμένο από την πραγματική υπόθεση της Mary Kay Letourneau, η οποία πέθανε το 2020. Είκοσι τέσσερα χρόνια αργότερα, η Gracie και ο Joe (Charles Melton), που είναι τώρα στα 30 του, είναι παντρεμένοι και ετοιμάζονται να στείλουν το τελευταίο από τα τρία παιδιά τους -το πρώτο από τα οποία γέννησε η Gracie όταν αυτός ήταν στη φυλακή- στο κολέγιο. Όμως, η άφιξη της Elizabeth στη Σαβάνα, σε συνδυασμό με την προοπτική το ζευγάρι να βρεθεί αντιμέτωπο στις κριτικές χωρίς την άμυνα των παιδιών για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες, προκαλεί άλυτα ζητήματα, μεταξύ των οποίων το αν ο 13χρονος τότε Joe είχε συναινέσει στη σεξουαλική τους σχέση, όπως πίστευε, ή όχι.
Η ερμηνεία της Πόρτμαν είναι συγκλονιστική. Στην πραγματικότητα, όσο περισσότερο την παρακολουθούμε, τόσο λιγότερο ξεκάθαρο είναι ότι βλέπουμε τον πραγματικό της εαυτό. Οι αστέρες του κινηματογράφου τείνουν να χτίζουν την καριέρα τους γύρω από μια βασική προσωπικότητα αλλά η πρωταγωνίστρια της Πόρτμαν δεν έχει κεντρικό πυρήνα, ή τουλάχιστον δεν μας επιτρέπεται να έχουμε πρόσβαση σε αυτόν. Δεκαετίες μετά την έναρξη της καριέρας της, υπάρχει ακόμα μια πινελιά από τους ρόλους της ως παιδί ηθοποιός που την έκαναν διάσημη, μια τάση να επιδεικνύει την τεχνική για χάρη της τεχνικής αντί να τη χρησιμοποιεί ως εργαλείο προσωπικής ανέλιξης.
