Δημήτρης Καβατζικλής
Όταν ήμουν επτά ή οκτώ μηνών έγκυος στο πρώτο μου παιδί, ανέφερα σε μια φίλη ότι πήγαινα σε ένα μάθημα προγεννητικής γιόγκα. Η απάντησή της; «Απολαύσε το τώρα, γιατί δεν θα υπάρχει γιόγκα όταν έρθει το μωρό». Τι τρομερό πράγμα να πει κανείς, σκέφτηκα. Πώς ήξερε πώς θα ήταν η ζωή μου όταν γεννιόταν το μωρό; Μπορεί κάλλιστα να βρω έναν τρόπο να πηγαίνω στη γιόγκα κάθε εβδομάδα. Φυσικά, φοβόμουν ότι όλα επρόκειτο να αλλάξουν, αλλά για να αντιμετωπίσω αυτόν τον φόβο, καθησύχασα τον εαυτό μου ότι μπορούσα να κρατήσω μερικά κομμάτια της παλιάς μου ζωής, γράφει η Marie Holmes στην Huffington Post.
Η φίλη μου, μητέρα δύο παιδιών, γνώριζε περισσότερα από εμένα για την πραγματικότητα της φροντίδας των μικρών παιδιών και είχε στην πραγματικότητα δίκιο ότι θα υπήρχε έλλειψη χρόνου στη ζωή μου μόλις έρθει το μωρό, ήταν όμως αυτό κάτι που πραγματικά έπρεπε να ειπωθεί;
Αυτού του είδους οι παρατηρήσεις δεν έχουν ημερομηνία λήξης, λέει η Michelle Icard, συγγραφέας του Eight Setbacks That Can A Child A Success.Το μόνο πράγμα που επιτυγχάνει ένα τέτοιο σχόλιο είναι να ακυρώνει τα συναισθήματα του άλλου, να ακυρώνει αυτό που βιώνει ο γονέας εκείνη τη στιγμή.
Αυτό το είδος σχολίου δεν αφήνει σε έναν γονέα πολλά περιθώρια ελπίδας. Υποδηλώνει ότι «δεν έχουν όλες τις πληροφορίες για να ξέρουν πώς να αισθανθούν αληθινά», λέει η Icard. «Και δεν θα έχουν αυτές τις πληροφορίες μέχρι να περάσει περισσότερος χρόνος. Επομένως, δεν υπάρχει τίποτα που μπορεί να κάνει ένας γονέας με αυτό το σχόλιο, εκτός από το να αισθάνεται κοντόφθαλμος. Η ανατροφή των παιδιών είναι αρκετά δύσκολη χωρίς αυτή την πίεση», συνέχισε.
Η Dr. Mona Amin εξηγεί ότι το πρόβλημα με τέτοια μηνύματα είναι ότι είναι «βασισμένα στον φόβο» και χρησιμεύουν μόνο στο να «υποβιβάσουν τους ανθρώπους όταν βρίσκονται σε καλό σημείο της ζωής τους». Με λίγη προνοητικότητα, μπορείς να πεις κάτι πιο υποστηρικτικό και λιγότερο απαισιόδοξο. Προφανώς, τα πράγματα θα αλλάξουν καθώς το παιδί μεγαλώνει, αλλά η Amin πρότεινε να δοκιμάσετε ένα πιο διακριτικό σχόλιο που θα «γεννά περισσότερη υποστήριξη και κατανόηση».
Συχνά είναι καλύτερο να μην σχολιάζουμε καθόλου
Αυτό που συχνά χρειάζεται περισσότερο ένας νέος γονέας δεν είναι συμβουλές αλλά απλώς κάποιον να τους ακούσει. Η Icard προτείνει στους ανθρώπους να κάνουν ερωτήσεις που εκφράζουν μια ειλικρινή επιθυμία να βοηθήσουν ή να ακούσουν. «Αν ένας γονέας είναι νευρικός για τη γέννα», θα μπορούσατε να πείτε, «Καταλαβαίνω απόλυτα γιατί είσαι νευρικός. Ποιο κομμάτι φοβάσαι περισσότερο;» Σε έναν γονέα που παλεύει με προβλήματα βρεφικού ύπνου, μπορείτε να πείτε, «Πάω στοίχημα ότι είναι δύσκολο. Πώς μπορώ να σε στηρίξω;»
Μπορείτε επίσης να κάνετε συγκεκριμένες, συγκεκριμένες προσφορές βοήθειας. Για παράδειγμα, μπορείτε να πείτε: «Είμαι στο μαγαζί. Χρειάζεσαι κάτι;» «Είμαι μόνος στο σπίτι απόψε, μπορώ να προσέχω το μωρό ενώ κάνεις μπάνιο;» κτλ.
Αν σχολιάζετε το στάδιο της ανατροφής, κρατήστε μια θετική προοπτική
Προσφέροντας λόγια υποστήριξης και ενθάρρυνσης και αφήνοντας τους φίλους να γνωρίζουν ότι όταν θέλουν να μιλήσουν είμαστε εκεί για να ακούσουμε, λέει η Amin, μπορούμε να «βοηθήσουμε τους συναδέλφους μας αλλά ταυτόχρονα να μην τους οδηγήσουμε σε ένα μονοπάτι φόβου και τρόμου με τη νοοτροπία «απλά περιμένεις». Είναι απολύτως φυσιολογικό να έχουμε ένα μείγμα συναισθημάτων. Και είναι οκ που κάθε στιγμή δεν είναι γεμάτη χαρά και ενθουσιασμό».
Το γεγονός ότι κάθε πρόκληση είναι απλώς μια φάση και θα είναι προσωρινή μπορεί να προσφέρει στους γονείς ανακούφιση, αλλά είναι και μια γλυκόπικρη αλήθεια. Θα βρείτε επίσης τον εαυτό σας επηρεασμένο από τα άτομα με τα οποία περνάτε χρόνο, είτε από κοντά είτε στο διαδίκτυο. «Το άγχος είναι μεταδοτικό αλλά και η ηρεμία. Αν λοιπόν είσαι συνεχώς γύρω από φίλους ή ομάδες μέσων κοινωνικής δικτύωσης που αυξάνουν το άγχος σας, σκεφτείτε να δημιουργήσετε κάποια όρια. Περιβάλλετε τον εαυτό σας με ανθρώπους που σας κρατούν ήρεμους, συγκεντρωμένους και ανεβάζουν ρεαλιστές», λέει η Amin.
