Βάνα Κράβαρη
Το έργο είναι γνωστό και διαβολικά διαχρονικό, χαϊδεύοντας λίγο άγρια τα κατώτερα ανθρώπινα ένστικτα. Στο «Τυχερό Λαχείο» του Α. Τσέχωφ (διασκευή-σκηνοθεσία: Λουκία Ανάγνου), ο Νικόλας Μπράβος και η Χρύσα Κολοκούρη είναι ο Ιβάν και η Μασίπ, περισσότερο στο σήμερα. Περισσότερο Millennials από όσο θα περίμενε κανείς. Δυο νέοι, σε μακροχρόνια σχέση, που φαντασιώνονται τη ζωή τους να αλλάζει τη στιγμή που αρχίζουν να ψυλλιάζονται ή τέλος πάντων όλα δείχνουν πως έχουν κερδίσει ένα σημαντικό ποσό στο λαχείο. Πρόσεχε τι εύχεσαι, ο ορισμός.
Ο Νικόλας Μπράβος βγαίνει για λίγο από τον ρόλο του Ιβάν και απαντά στις ερωτήσεις μας τόσο για το έργο, όσο και για το αν έχει σκεφτεί τι στην ευχή θα έκανε αν κέρδιζε 500 χιλιάρικα έτσι από το πουθενά.
Πώς είσαι αυτή την περίοδο;
Ήρεμος, δημιουργικός και κυρίως συνειδητοποιημένος για το τι μου είναι χρήσιμο στην καθημερινότητα και στην εξέλιξή μου.
Τι σε έκανε να πεις το ναι στο «Τυχερό Λαχείο»;
Γνωριζόμαστε με τη Λουκία (Ανάγνου) μέσα από κοινές παρέες ήδη από τα πρώτα χρόνια που βρέθηκα φοιτητής Ιατρικής στην Αθήνα. Έχοντας παρακολουθήσει ως θεατής τα έργα που διασκεύασε και σκηνοθέτησε, «Αγάπης αγώνας άγονος» και «Η ερωτική ζωή των ζώων», τα οποία βρήκα εξαιρετικά, γεννήθηκε η ευκαιρία για μια νέα συνεργασία, όταν η Λουκία μού πρότεινε να κάνουμε «Το Τυχερό Λαχείο». Όταν διάβασα το κείμενο, ήξερα ότι ήταν κάτι που ήθελα να κάνω. Αργότερα, ξεκινήσαμε πρόβες μαζί με τη Χρύσα (Κολοκούρη) και το γλυκό έδεσε. Νιώθω πως οι τρεις μας δημιουργήσαμε μία ξεχωριστή ομάδα. Περνάμε καλά στα παρασκήνια… κι αυτό βγαίνει προς τα έξω (γέλια)!
Θεωρείς ότι οι συνθήκες ζωής του ζευγαριού on stage αντικατοπτρίζουν με έναν τρόπο τη μόνιμη οικονομική αγωνία των ανθρώπων της γενιάς μας;
Νομίζω πως ναι. Όπως ξεκινάει άλλωστε κι η ιστορία μας:
“Γνωρίστηκαν νέοι ο Ιβάν και η Μασίπ
Σε κάποια αποβάθρα, σε κάποιο πικνίκ
Και νιώσαν του έρωτα να τους τραβάει το νήμα
Και δίχως κουβέντα και σκέψη πολλή
Ορκίστηκαν να ‘ναι μαζί στη ζωή
Τι πρίμα, τι πρίμα
~
Αυτός τραπεζίτης με λίγο μισθό
Εκείνη μπακάλισσα από χωριό
Μα υπάρχει αγάπη κι ας βγαίνουνε πάντα στο τσίμα
Και φεύγει η ζωή και περνάει γλυκά
Μα ελπίζουνε πάντα τα δύο παιδιά
Στο χρήμα, στο χρήμα
~
Και κάθε εβδομάδα αγοράζουν λαχνό
Για δες που η πείνα βαράει στο ψαχνό
Μας θέλουνε όλους να έχουμε το ίδιο σχήμα
-Πεινάς;
-Ξέρω γω..
-Θέλεις κάτι να πιεις;
-Ποιος φταίει που υπάρχουν στη γη δυστυχείς;
Το χρήμα, το χρήμα!
Τελικά, ποιος φταίει που υπάρχουν στη γη δυστυχείς;
Είναι δεδομένο ότι η δυστυχία έχει τις ρίζες της σε έννοιες που φαντάζουν ανεξέλεγκτες και θερίζουν ψυχές και συνειδήσεις παντού και πάντα… όπως η πατριαρχία, ο καπιταλισμός, οι κοινωνικές ανισότητες και γενικά τα «κακώς κείμενα» της εποχής που όλοι δυστυχώς γνωρίζουμε καλά. Εκτός από αυτά όμως παρατηρώ ότι πολλοί είναι δυστυχείς καθώς επιτρέπουν στους εαυτούς τους να σκορπίζονται σε μικρότητες, να αναλώνονται σε τοξικές συνθήκες και να καλλιεργούν μη χρήσιμα περιβάλλοντα που πληγώνουν πολύ και βαθιά. Ο φόβος, ο θυμός, η ανασφάλεια, η έλλειψη αυτοσεβασμού δίνουν χώρο, χρόνο και τροφή στα σκοτάδια που ερεθίζουν και προσελκύουν τη δυστυχία.
Τι θα έκανες αν κέρδιζες 500 χιλιάρικα από το πουθενά; Το έχεις σκεφτεί;
Ό,τι κάνω και τώρα, χωρίς συμβιβασμούς.
Νιώθεις περισσότερο μουσικός ή ηθοποιός; Ξέρω, κλισέ ερώτηση, αλλά και οι δυο ιδιότητές σου είναι ζωντανές σε αυτή την παράσταση.
Νιώθω σαν ένας ταξιδευτής που ανακαλύπτω τον εαυτό μου και τον κόσμο μέσα από ταξίδια κάθε λογής. Ο δρόμος για την αυτοπραγμάτωση είναι μακρύς, γεμάτος περιπέτειες. Η μουσική και η υποκριτική συνυπάρχουν μέσα μου, επιστήθιοι φίλοι και πιστοί εραστές για να φωτίζουν το μονοπάτι μου.
Το να σε αποκαλέσει κανείς «προνομιούχο» θα σε προσέβαλε όπως προσβάλλει και τον Ιβάν;
Εξαρτάται από τον τόνο της φωνής του (γέλια). Υπάρχουν πράγματα για τα οποία θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο και τυχερό. Όπως για το ότι υπάρχω σε αυτόν τον πλανήτη με όλες μου τις αισθήσεις ακέραιες στα άκρα, που μπορώ να φιλοξενήσω μαζώξεις/συναντήσεις στο σπίτι με αγαπημένους φίλους, που απολαμβάνω τα χάδια από τις γατούλες μου, την Ελένη και τη Φανή, όποτε το έχω ανάγκη. Και άλλα πολλά… Είναι μεγάλη η λίστα των πραγμάτων για τα οποία θεωρώ τον εαυτό μου προνομιούχο και είμαι ευγνώμων που τα έχω στη ζωή μου.
Τα λεφτά σκοτώνουν τον έρωτα με την απουσία τους ή με την ξαφνική παρουσία τους;
Πάντα ο δάσκαλός μου, ο Γιώργος Μάνεσης, έλεγε πως δεν έχει σημασία τι κάνεις, αλλά πώς το κάνεις. Ο τρόπος που ερωτευόμαστε είναι αυτός που μας καθορίζει, όχι τα λεφτά. Μπορείς να ζεις τον έρωτα σε μια καλύβα στη Γαύδο με 300€ το μήνα ή να διαθέτεις αυτά τα χρήματα τη μέρα για σένα και άλλους 30 ερωτευμένους φίλους σου σε ένα οργανωμένο κοινόβιο. Τα λεφτά είναι ένα μέσο που τονίζει κάποια εγγενή χαρακτηριστικά μας. Για παράδειγμα, αν τσιγκουνεύεσαι το 1€ όταν βγάζεις 500€ το μήνα, θα τσιγκουνεύεσαι το ένα ευρώ κι όταν βγάζεις 500 χιλιάδες. Με την ίδια λογική, αν γενναιόδωρα προσφέρεις και λαμβάνεις αγάπη στη ζωή σου όταν τα υλικά αγαθά είναι λίγα, αναλογικά το ίδιο γενναιόδωρος θα είσαι και με τα πολλά. Τα λεφτά είναι μέρος της διακόσμησης.
Το «εγκαταλείπω την ιατρική για να γίνω ηθοποιός» είναι το μεγαλύτερο ρίσκο της ζωής σου ή έχεις κάνει και πιο τολμηρά πράγματα;
Έχω κοιμηθεί και άστεγος 18 χρονών Απρίλη μήνα στους δρόμους του Εδιμβούργου. Πιάνεται αυτό; (γέλια). Νομίζω ότι το πιο τολμηρό πράγμα που έχω κάνει και συνεχίζω να κάνω αβίαστα είναι το ότι τολμάω να ζω και να ονειρεύομαι σε έναν κόσμο όπου τα όνειρα απορρίπτονται, απαξιώνονται, υποτιμούνται… και λιθοβολούνται από τα τιμωρητικά «πρέπει».
Αν το «πρόσεχε τι εύχεσαι» δεν σε κυνηγάει σαν μότο, ποιο μότο σε κυνηγάει και επιβεβαιώνεται στη ζωή σου κάθε φορά;
«Η ζωή είναι ωραία!».
Έχεις δηλώσει ότι δούλευες ως διανομέας μια περίοδο γιατί το εισόδημα του ηθοποιού δεν ήταν αρκετό; Ισχύει αυτό; Πώς ήταν εκείνη η περίοδος της ζωής σου;
Δούλεψα ως διανομέας την περίοδο της δεύτερης καραντίνας, το χειμώνα 2020-21, που τα θέατρα ήταν κλειστά και δεν υπήρχε κανένα εισόδημα για μένα ως ηθοποιός. Όμως υπήρχαν έξοδα και υποχρεώσεις που έτρεχαν, οπότε κάπως έπρεπε να βγουν αυτά τα χρήματα. Το ντελίβερι, πέρα από τη μεγάλη πρακτική οικονομική βοήθεια που μου προσέφερε, με στήριξε ψυχολογικά εκείνη τη μαύρη περίοδο, όπου ο κόσμος ήταν κλεισμένος στα σπίτια του στην Αθήνα και κυκλοφορούσε κανείς έξω μόνο με αδειόχαρτο και μόνο συγκεκριμένες ώρες μες στη μέρα. Για μένα ήταν ένας σημαντικός λόγος να σηκωθώ από το κρεβάτι, να καβαλήσω τη μηχανή μου και να βγω έξω στους δρόμους. Επίσης από ανθρωπολογική-κοινωνιολογική σκοπιά αυτά που είδα και έζησα εκείνη την περίοδο ως διανομέας αξίζουν όσο εκατό σεμινάρια υποκριτικής. Θα μπορούσα να γράψω τουλάχιστον μια τηλεοπτική σειρά με τίτλο «Ημερολόγιο ενός ντελιβερά».
_____
Τυχερό Λαχείο
-Δευτέρα και Τρίτη στις 21:00Θέατρο 104 (Ευμολπιδών 41, Αθήνα)
-Τελευταίες Παραστάσεις – έως 14/01
-Εισιτήρια εδώ.
