Ντου Νοτ Ντιστέρμπ

Λευκό tank top και παντελόνι. Τα πόδια μου έχουν ιδρώσει πίσω από τα γόνατα. Ανάμεσα σε ένα ανοιχτό draft στον υπολογιστή και κινητό που δονείται, σηκώνομαι σαν υπνωτισμένη. Μήπως το χάνω λόγω ζέστης; Απρόθυμη και μπερδεμένη, πλησιάζω την τραπεζαρία. Εννιά μηνύματα σε ένα group chat. Εκείνο το μισοφέγγαρο, το ντου νοτ ντιστέρμπ, στις επιλογές του iPhone, το πάτησα. «Focus» δίνει ανάμεσα στις επιλογές. Θέλει να ξέρει γιατί προτιμώ να το βουλώσει. Θα δείξει.

Διάλειμμα για τσιγάρο, επιστροφή στο σπίτι μετά το γραφείο, βγαίνοντας από το μετρό, με μια υπόνοια πανικού, λες και κάτι συνταρακτικό συμβαίνει όταν δεν έχουμε σήμα, κίνηση εκεί στο Ελληνικό, αίσθημα αμηχανίας ανάμεσα σε κόσμο. Καρδούλες, χεράκια που χειροκροτούν με τον πιο αφύσικο τρόπο, φωτίτσες, thumbs up, WhatsApp, TikTok links, «το νέο iOS θα είναι διαθέσιμο αργότερα σήμερα», μια ανεξέλεγκτη και συνήθως ακατέργαστη ορμή να βάλω ένα story, να γράψω μια ηλίθια σκέψη, να αποδομήσω τον εαυτό μου για να τον ανυψώσω με μια σειρά από likes. Κοίτα πώς τους κορόιδεψα. Πολλοί πιστεύουν πως η ματαιοδοξία κρύβεται πίσω από το υπερβολικό activity στα social media. Ε, λοιπόν, ακούστε αυτό: τρόπος να αυτοεκπληρώνουμε την προφητεία μας είναι. Αφορμή για να κάνουμε και άλλα refresh και καλά διαχειριζόμενοι το engagement που οι ίδιοι προκαλέσαμε κρυφοψοφώντας για λίγο βουβό τζέρτζελο. Το να ξεκλειδώνω το κινητό μου και να σκρολάρω ασυνείδητα, έχει γίνει κάτι σαν ενστικτώδης κίνηση. Κάπως σαν το χέρι που κρύβει το στόμα όταν φτερνίζομαι χωρίς καν να αντιλαμβάνομαι ότι το έχω κάνει εγώ. Όταν λέω ασυνείδητα δεν εννοώ αποκλειστικά χωρίς συνείδηση του πόσο χρόνο συνολικά ξοδεύω σκρολάροντας. Αυτό τα smartphones τελευταία έχουν αποφασίσει να μας το τρίβουν στα μούτρα ούτως ή άλλως. Συνήθως τις Δευτέρες.

Όταν λέω ασυνείδητα, εννοώ, χωρίς παρεξήγηση πως: δεν διαβάζω τι γράφετε, δεν βλέπω στα αλήθεια τα Instagtam stories σας. Δεν με ενδιαφέρει τι πιστεύετε. Αν έχετε «καλές απόψεις». Αν γράψατε ένα ευφυολόγημα που κάτι λέει για εσάς. Ή αν απλώς αποδεικνύει πως προσπαθείτε υπερβολικά πολύ. Αν είστε στα αλήθεια τόσο έξυπνοι, όμορφοι, πλούσιοι, ερωτευμένοι, ευτυχισμένοι, επιτυχημένοι, ξοφλημένοι, καλοντυμένοι, μποτοξαρισμένοι ή busy όσο προσπαθείτε να μας πείσετε ότι είστε ή δεν είστε. Αν συμφωνούμε στα βασικά ή αν διαφωνούμε «παραγωγικά». Aν έχει αισθητική το Instagram σας. Τι διαβάζετε αυτές τις μέρες ή τι παριστάνετε ότι διαβάζετε. Δεν με νοιάζουν οι διακοπές σας. Και αυτό το λέω με ανησυχία και όχι με περιφρόνηση. Κάθε άλλο. Είναι σημαντικό για εμένα να περνάτε όμορφα. Γίνεστε καλύτεροι για τους γύρω σας. Θέλω να συνεχίσετε τα μπάνια σας, τις ηλιοθεραπείες, τα topless, τα τσίπουρα με μεζέ. Θέλω να συνεχίσετε τα tributes και ό,τι άλλη αφορμή έχετε βρει ώστε να προσφέρετε περιεχόμενο στη μαύρη τρύπα του ίντερνετ. Θέλω να συνεχίσετε να ανεβάζετε παιδικές σας φωτογραφίες, αναζητώντας τρυφερότητα και προσοχή. Το θέλω αλήθεια, απλώς δεν θα το δω. Μπορεί να πετύχεις το avatar μου στα views των stories σου, ίσως χαρείς, ίσως δεν σε ενδιαφέρει ούτε στο ελάχιστο (το εύχομαι), μα όπως και να έχει, δεν θα το έχω δει. Δεν το έχω στα αλήθεια δει. Και θέλω να το ξέρεις. Ούτε εσένα σε νοιάζει, όμως. Για αυτό αγαπιόμαστε. Για αυτό συμβαίνει το «φαν γκέρλινγκ» ή όπως σκατά το λέμε αυτό το ντιτζιταλικό τσιτ τσατ χωρίς ουσία και σκοπό, όταν δεν συμβαίνει για καυλάντα. Ναι, αγαπιόμαστε ντιτζιταλικά, έτσι άνευρα και ανιδιοτελώς, όπως οι άγνωστοι ή εκείνοι που χάθηκαν κάπου προχωρώντας στη ζωή. Αγαπιόμαστε αναίμακτα γιατί δεν δίνουμε δεκάρα.

Έρχεται μια φάση που αρχίζεις και σε παρατηρείς. Για κάποιους είναι αρχή μιας ψυχικής κατρακύλας. Για άλλους είναι μια στιγμή αναμέτρησης. Με αυτό που είσαι. Βασικά, με αυτό που έχεις γίνει. Και παρατηρείς και βλέπεις και κρίνεις. Και σε βλέπεις -τι κρίμα- να πλησιάζεις το κινητό, ενώ κάτι άλλο ήθελες να κάνεις, αλλά δεν θυμάσαι τι, όπως τότε που αντί να πετάξεις τα ρούχα στο καλάθι με τα άπλυτα, τα πέταξες στα σκουπίδια. Σε βλέπεις να μπαίνεις στο Instagram. Πάλι. Και να κάνεις refresh. Πάλι. Και να μη σε νοιάζει. Και να συνεχίζεις λες και δεν έχεις έλεγχο. Και ούτε like να μην αφήνεις, ούτε μια μικρή σκέψη να μη σου περνά από το μυαλό για κάτι που είδες. Έστω κακή. Αυτό τουλάχιστον θα σήμαινε ότι βλέπεις στα αλήθεια. Μα εσύ έχεις σταματήσει να βλέπεις από καιρό. Κάνεις like σε stories που δεν θυμάσαι καν τι ήταν. Κάνεις like σε thirst traps και περνάς στα επόμενα και στο τέλος της μέρας το μόνο που έχει μείνει στο μυαλό σου και περνά σαν VHS εκεί λίγο πριν αποκοιμηθείς, που βουτάς λίγο τα πόδια σου στα ρηχά του υποσυνείδητου, είναι μια σειρά από παραλίγο βυζιά, μαγιό, 6pack σε καθρέφτες, τατουάζ, παστίτσια, καφέδες, μαγιό, Spotify και το νέο κούρεμα εκείνου του ποδοσφαιριστή της Liverpool που ούτε το όνομά του δεν θυμάσαι παρόλο που βγαίνει πρώτος πρώτος στα stories σου. Ακόμα και το username του σου διαφεύγει ανάμεσα σε όλα εκείνα τα usernames που αποδεικνύουν πως στο δικό σου Instagram είσαι. Κάτι σου θυμίζουν όλα αυτά τα μαζεμένα σύμφωνα. Μια μέρα όλα αυτά τα usernames θα σε στοιχειώσουν. Ποιοι στην ευχή είναι όλοι αυτοί;

Τα πρώτα σημάδια ότι όλο αυτό το reality check έρχεται είναι τα αδιάβαστα μηνύματα που στοιβάζονται. Τα DM που αφήνεις κλειστά. Δεν είναι και τίποτα δα σοβαρό που σε θέλει συγκεντρωμένο. Δεν έχεις και τίποτα ουσιαστικό να απαντήσεις. Tap. Tap. Tap. Tap. Καρδούλες. Το πιαριλίκι του Instagram. Η ανταποδοτική ματαιοδοξία του reaction. Η αφορμή είναι ότι μάλλον το υποκείμενο της ουσιαστικής επικοινωνίας λείπει. Δεν θα στείλει. Κοιμήσου.

Νόμπαντι ντιντ έβερ ντιστέρμπ στα αλήθεια.  Απλώς νόημα αγνοείται. Νιώθεις πια απρόθυμος θεατής. Ο πιο εσωστρεφής εξωστρεφής. Τίποτα από όλα αυτά δεν είχε ποτέ σημασία αλλά τώρα πια δεν μπορείς να το αγνοείς. Όπως εκείνον τον τσιγαρόβηχα. Φτάνει κάποια στιγμή που αυτό το tap tap tap tap γίνεται κουραστικό μέσα στην ελαφρότητα της κίνησής του. Όπως εκείνο το τσιγάρο που σβήνει στη δεύτερη τζούρα αηδιασμένος. Και λίγο να ξεχαστείς με αυτό το «ντου νοτ ντιστέρμπ», ο αντίχειράς σου διαμαρτύρεται. Αρχίζει να συσπάται. Νευρικά. Είναι ή δεν είναι ο πρωταγωνιστής αυτού του simulation μη χέσω; Τι θα κάνει τώρα με τη ζωή του;

Θα συνηθίσει να είναι ξανά ένα δάχτυλο με βιολογικά κατοχυρωμένη τεμπελιά. Θα συνηθίσει. Και εσύ θα γίνεις σαν εκείνους τους ανθρώπους πριν τα ‘10s. Που ξεχνούσαν το κινητό στην τσάντα και το έψαχναν πανικόβλητοι όταν χτυπούσε, για να προλάβουν την κλήση πριν κλείσει. Ίσως σταματήσεις να βάζεις το κινητό στο αθόρυβο, αφού θα έχει περάσει ο φόβος μήπως ενοχλείς τους άλλους με όλες εκείνες τις αχρείαστες ειδοποιήσεις για likes, comments, μηνύματα και την χειριστική υπενθύμιση του TikTok ότι «it’s been a while». Ας είμαστε αισιόδοξοι. Δεν έχει νόημα να είμαστε και οτιδήποτε άλλο όταν μιλάμε για υπερβάσεις. Ειδικά σε αυτή τη φάση.

Βάζω τελεία και σηκώνομαι μηχανικά να ψάξω το κινητό μου. ΟΚ, θα είναι δύσκολο. Δεν θέλω να σου πω ψέματα. Θα είναι δύσκολο. Και θα μου αποδεικνύει καθημερινά πως είμαι ένας βλαξ που έχασε βολικά το μυαλό του. Btw, ο ποδοσφαιριστής είναι ο Σαλάχ. Ο Μοχάμεντ Σαλάχ, ναι. Ναι, κουρεύτηκε. Γκούγκλαρέ το.