Βάνα Κράβαρη
Η «αφαίρεση» της χοντρής νευρικιάς από τον εμβληματικό “Άδωνι” του Σταμάτη Κραουνάκη έχει αποτελέσει ζήτημα, αν κρίνουμε από όσα γράφονται. Παντού. Ναι, η Άλκηστις Πρωτοψάλτη, επηρεασμένη από το κύμα της πολιτικής ορθότητας, αφαίρεσε τη «χοντρή νευρικιά» από το ρεφρέν του τραγουδιού Άδωνις (από τον δίσκο Κυκλοφορώ κι Οπλοφορώ, 1985), που πάει ως εξής:
“Πάμε στον Άδωνι για καφέ
που πηγαίνουν τεκνά και φρικιά
και αράζουνε και αθλητές
και που πηγαίνει και μια χοντρή νευρικιά
Κυριακή να της φεύγει το στρες».
Ο ίδιος ο Σταμάτης Κραουνάκης, τα είπε όλα, δηλώνοντας το εξής:
“Ο κάθε ερμηνευτής, στη ζωντανή απόδοση των τραγουδιών έχει το δικαίωμα να πειράξει οτιδήποτε. Εγώ όταν λέω το τραγούδι τη “χοντρή” τη δείχνω και όλες οι χοντρούλες από κάτω ενθουσιάζονται. Αυτό είναι μια προσωπική της άποψη, θεωρεί ότι κάτι φταίει και δεν κάνει να λέμε τους ανθρώπους χοντρούς κλπ. Αλλά το τραγούδι είναι 40 ετών και είναι αθώο. Εντάξει, ας κάνει ό,τι θέλει, δεν έχω κάτι εναντίον αυτού που κάνει”.
Και σήμερα αυτό:
Επειδή (δεν) μας ρωτάτε
Ο Άδωνις είναι ιστορία. Όχι απλώς ένα τραγούδι που έχει τραγουδηθεί από πλάσματα κάθε γενιάς. Και ναι, η «χοντρή νευρικιά» είναι θρυλική. Δεν είναι προσβλητικός όρος και body shaming. Είναι η αποκρυστάλλωση ενός ολόκληρου ανθρωπότυπου, μέσα από ένα πρίσμα σεναριακό. Έχει δικαίωμα τόσο η Άλκηστης Πρωτοψάλτη όσο και άνθρωποι που ακούνε το τραγούδι ίσως για πρώτη φορά το 2023 (ναι παιδιά προφανώς υπάρχουν) να θεωρούν πως αυτός ο στίχος δεν «γερνάει» καλά; Πως με έναν τρόπο είναι προσβλητικός απέναντι σε κάποιους; Ξεκάθαρα.
Αλλάζει το πόσο θρυλικό είναι το τραγούδι η αφαίρεση μια λέξης; Αν μας ρωτάς όχι. Σίγουρα εγείρει έναν άτυπο εκνευρισμό σε όσους (και εμάς συχνά) είναι νοσταλγικοί ξερολάκιδες, αφαιρεί μια σημαντική λεπτομέρεια μιας ολόκληρης «σκηνής» που καταφέρνει με κινηματογραφικό τρόπο να περιγράψει αυτός ο στίχος; Ναι, αλλά μέχρι εκεί. Βγάζει κάποιο νόημα όλος ο χαμός που έχει προκληθεί; Όχι. Αλλά βγάζει νόημα και κανένας άλλος χαμός που έχει προκληθεί με τόση σφοδρότητα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης; Όχι καλέ.
Ο άλλος «Άδωνις» του Κραουνάκη που είχαμε ξεχάσει
Πάντως με αφορμή το όλο debate, θυμηθήκαμε έναν «άλλο» Άδωνι του Σταμάτη Κραουνάκη. Όπως τον είχε ερμηνεύσει ο ίδιος στις 16 Ιουνίου 2013, στη συναυλία αλληλεγγύης για τους 2.656 απολυμένους της ΕΡΤ στο κατειλημμένο ραδιομέγαρο της Αγίας Παρασκευής, την έκτη μέρα της κατάληψης. Ας το ονομάσουμε μια “παραλλαγή” του iconic τραγουδιού του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου. Προβλήθηκε κανονικότατα στην ΕΡΤ να υπενθυμίσουμε. Σήμερα δεν το φανταζόμαστε ούτε σαν μέρος ενός ανέκδοτου.
No Title
Απόσπασμα απ’τη συναυλία αλληλεγγύης στους 2.656 απολυμένους της ΕΡΤ στις 16 Ιουνίου 2013 στο κατειλημμένο ραδιομέγαρο της αγίας παρασκευής, την 6η ημέρα κατάληψης. ——– Στίχοι ——– Όπου κι αν πας θα σαι πάντα εκεί, με την ξανθιά την κουλή να σε λέει Μπουμπούκο. Κι αναρωτιέμαι η καριόλα τι χρώμα φοράει βρακί Έλα!
Αφήνουμε τους στίχους εδώ:
“Όπου κι αν πας θα σαι πάντα εκεί,
με την ξανθιά την κουλή να σε λέει Μπουμπούκο.
Κι αναρωτιέμαι η καριόλα τι χρώμα φοράει βρακί
Έλα! Τα βούρλα φυτρώνουν στο βούρκο!
Πάμε στον Άδωνι για φραπέ,
που μας λέει κουμούνια, φρικιά,
τον σιχαίνονται και οι φοιτητές
κι εκείνος βγαίνει με μία ξινή, νευρικιά,
Ευγενία τη λένε που λες.
Και κυκλοφορεί ξετσίπωτα,
ένα σόι, ένα τίποτα.
Κι είμαστε η λαχτάρα του
και του γαμιέται όλη η φάρα του.”
Πώς είχε απαντήσει τότε ο Άδωνις Γεωργιάδης;
“Πριν από τρεις-τέσσερις μήνες τον συνάντησα στους διαδρόμους του ραδιοφωνικού σταθμού ΒΗΜΑ. Δεν γνωριζόμασταν. Μου έκανε απίστευτες αγάπες. Μου ζήτησε να βγάλουμε φωτογραφία, βγάλαμε με το δικό μου κινητό και μου λέει όχι, όχι κάτσε να βγάλουμε και με το δικό μου, θέλω να έχω και εγώ μια. Έκανε τούμπες. ”Είσαι φοβερός, είσαι τρομερός, πώς τα λες έτσι”, μου έλεγε”, είχε αναφέρει ο Άδωνις Γεωργιάδης, σχετικά με τον “πειραγμένο Άδωνι” του Κραουνάκη.
Άδωνις Γεωργιάδης on X (formerly Twitter): “Η φωτογραφία που επισυνάπτω είναι η απάντησή μου σε αυτό: http://t.co/ehIXQ6a0jT pic.twitter.com/sfT5ytMEEG / X”
Η φωτογραφία που επισυνάπτω είναι η απάντησή μου σε αυτό: http://t.co/ehIXQ6a0jT pic.twitter.com/sfT5ytMEEG
“Αγαπητέ Σταμάτη, εγώ δεν είμαι σαν εσάς”, είχε προσθέσει (βουλευτής της ΝΔ και τότε), συνεχίζοντας: “Όταν λέω σε κάποιον ότι τον συμπαθώ του το λέω κατάμουτρα. Το ίδιο λέω και από πίσω του. Όταν κάποιον τον αντιπαθώ, του το λέω πάλι κατάμουτρα και το ίδιο λέω και από πίσω του”.
Κλείνοντας ο Άδωνις Γεωργιάδης είχε χαρακτηρίσει τον Κραουνάκη “άνανδρο” για λόγους που θα καταλάβετε στη συνέχεια: “Η Ευγενία σε πείραξε; Γιατί πρέπει να εμπλέκεται στην υπόθεση ο άμαχος πληθυσμός;”, καταλήγοντας πως “αυτό συνιστά παντελή έλλειψη ήθους”.
Φοβερή επαναστατικότητα ο Σταμάτης (και επίπεδο). Βέβαια όταν του λογοκρινε το τραγούδι η Πρωτοψάλτη, τότε ήταν απλά Δευτέρα.
Τώρα, όσον αφορά την ουσία του ζητήματος…. Είναι εντελώς γελοία αυτή η τάση του να αλλάξει το παρελθόν στα πλαίσια της πολιτικής ορθότητας. Τώρα θεωρείται προσβλητικό κάτι, αύριο θα θεωρείται προσβλητικό και κάτι άλλο. Στο τέλος θα καταλήξουμε με τραγούδια χωρίς στίχους, μπας και κάποιος στίχος θεωρηθεί προσβλητικός τώρα ή στο μέλλον