Βάνα Κράβαρη
Η Ζέτα Μακρυπούλια ήταν η πρώτη καλεσμένη για τη νέα σεζόν της εκπομπής του Νίκου Χατζηνικολάου, “Ενώπιος Ενωπίω”. Κατά τη διάρκεια της εκπομπής, ο Γιώργος Καπουτζίδης έκανε την παρέμβασή του, για να αποκαλύψει πώς ακριβώς γεννήθηκε ο iconic (ΟΚ, μετά τη Θεοπούλα) ρόλος της Αμαλίας στο Παρά Πέντε.
Ο Γιώργος Καπουτζίδης εξήγησε το πώς προέκυψε η “πινελιά” της προφοράς της Αμαλίας, λέγοντας πως “η Ζέτα ήξερε για το Παρά Πέντε”, όπως και για τον ρόλο της. “Γιατί ο ρόλος της προέκυψε όταν μου είπε σε κάποια φάση “πάω να καπνίσω” (σ.σ. με προφορά). Μου το είπε μια, μου το είπε δυο και σε κάποια φάση τη ρωτάω “μου λες πάω να καπνίσω; με προφορά στο ν;”, μου λέει “ναι”. Και για πρώτη φορά είδα σε αυτό το αγγελικό πρόσωπο μια μικρή ρωγμή. Έτσι δημιουργήθηκε, λοιπόν, η Αμαλία”.
Ο σεναριογράφος της σειράς, Γιώργος Καπουτζίδης, αποκάλυψε επίσης πως “η Ζέτα ήταν ο μόνος άνθρωπος που ήξερε το τέλος από την πρώτη, κιόλας μέρα”. Εκείνη το επιβεβαίωσε δίνοντας παράλληλα και τη δική της εκδοχή για τα “νι”: Δεν θυμάμαι να του έχω πει πάω να καπνίσω (με προφορά), όμως στην παράσταση πέθαινε μια Αμαλία. Και του έλεγα φαντάζεσαι να βγω και να πω κάποια στιγμή ότι “Η Αμαλία (σ.σ. Με προφορά) είανι νεκρή” και δεν μπορούσε καθόλου να το διαχειριστεί. Του το έκανα για πλάκα. Και ήρθε μια μέρα και μου λέει “δεν ξέρω αν θα ήθελες, αλλά έχω σκεφτεί κάτι. Ξέρω ότι δεν θα το πεις ποτέ” και όντως δεν είπα το τέλος ούτε στους γονείς μου”.
“Έχω δεχτεί άσχημες συμπεριφορές”
Η ηθοποιός και παρουσιάστρια, που δεν εμφανίζεται συχνά, μίλησε για πράγματα που δεν μοιράζεται συχνά. Για όλα τα αρνητικά συναισθήματα και εμπειρίες από την καριέρα της, για τα media που την αντιμετώπισαν “σαν αντικείμενο”.
“Έχω ακούσει πολλά. Επειδή έχουν περάσει τα χρόνια, με θυμάμαι να ζω έντονη κριτική, πολλές φορές άδικη. Κατανοώ τη δουλειά του άλλου, κατανοώ ότι κάτι θέλεις να γράψεις. Αλλά δεν γίνεται να κατανοεί μόνο η μια πλευρά. Έχετε κάτι μαγικό οι δημοσιογράφοι. Κάνετε μεμονωμένα τη δουλειά σας, αλλά αν πει κάποιος για τον κλάδο γίνεστε μια δύναμη. Έχω περάσει σκληροπυρηνικές εποχές, εποχές των μεσημεριανών εκπομπών”, ανέφερε.
“Έχω ζήσει παρακολούθηση, με παρακολουθούσαν αυτοκίνητα, άνθρωποι, φακοί. Έχω κάνει αυτό που μου είπε ο Τύπος, να κλειστώ στο σπίτι μου. Ειδικά την προσωπική μου ζωή να τη ζω στους τέσσερις τοίχους, αλλά είναι επιλογή. Θέλω να πιστεύω ότι είναι περασμένα ξεχασμένα”, είπε επίσης, συμπληρώνοντας: “Είναι τόσο μεγάλη η πίεση που δεν έχεις περιθώριο. Νόμιζα ότι το διαχειρίζομαι, ότι δεν με αγγίζουν και κατά μία έννοια δεν με αγγίζουν. Τα πολύ πολύ χοντρά πράγματα που έχουν ειπωθεί για μένα δεν μπορούν να με αγγίξουν πέρα από το αίσθημα της αδικίας γιατί δεν ήταν αλήθεια. Αν θεωρούσα ότι ήταν κάτι αλήθεια, ίσως να είχα περισσότερη συμμετοχή. Είχα καταλάβει ότι αν δώσεις το παραμικρό αρκεί για να φουντώσει παραπάνω. Είχα επιλέξει τη σιωπή και αυτό είναι ένα κόστος αλλά περίμενα να τελειώσει”.
Η Μακρυπούλια, μιλώντας για τις άσχημες συμπεριφορές που έχει δεχτεί, ανέφερε: “Αυτό που λες ότι δεν έχω αλλάξει τους άντρες σαν τα πουκάμισα καμία φορά μπορεί να ήθελα λίγο να είμαι τόσο ανοιχτή, να παίξω. Αλλά όχι, ακολούθησα μια άλλη γραμμή γιατί ήταν έτσι η οικογένειά μου. Νομίζω προκάλεσε το γεγονός ότι οι σχέσεις ήταν με γνωστά πρόσωπα και από εκεί και πέρα δεν ξέρω τι άλλο. Δεν έχει σημασία τι νιώθω εγώ αλλά πόσο είσαι εσύ αποφασισμένος να επέμβεις και να ασχοληθείς μαζί μου. Με αντιμετώπισαν ως αντικείμενο, το έχω δει! Ο χώρος αυτός είναι σκληρός πόσο μάλλον για ένα παιδί 15-16 ετών. Στην ψυχολογία μου έκαναν κακό και άργησα να το καταλάβω. Στις σχέσεις μου όχι τόσο γιατί είχα τον τρόπο να τις προστατεύσω και να μπαίνω στο σπίτι μου και να τα αφήνω πίσω. Έχω δεχτεί άσχημες συμπεριφορές”.
Μοιράστηκε ακόμα πως έχει περάσει δυο κρίσεις πανικού. Τη μια από αυτές μάλιστα πάνω στη σκηνή. ““Πάνω από τα πάντα είναι η ψυχική μου υγεία. Είναι πάνω από όλα γιατί χτύπησε καμπανάκι. Χτύπησε ένα ισχυρό καμπανάκι προ κόβιντ και ήμασταν στη δίνη των συνεντεύξεων. Έπαθα πανικό. Η δεύτερη κρίση πανικού που έπαθα. Η πρώτη ήταν πάνω στην σκηνή στα 27 μου και ξαφνικά ένιωσα και άκουσα ένα κρακ και ξαφνικά άρχισα να τρέμω πάνω στην σκηνή. Η πρώτη φορά που χρειάστηκε να ζητήσω βοήθεια ήταν αυτή. Η δεύτερη ήταν τότε για το τι θα με ρωτήσουν, τι θα πω, να μην σχολιαστώ για το τι θα πω. Να ζητάω τις συνεντεύξεις, να διαπραγματεύομαι τους τίτλους. Παθαίνω μια ωραιότατη κρίση και το τοίχος που είχα χτίσει ήταν ένα ψέμα και νιώθω ευάλωτη προς όλες τις κατευθύνσεις και δεν ξέρω τι θα κάνω. Και κάποια στιγμή είπα τέλος! Από τότε είμαι πιο ήσυχη.”
